Mijn mama deel 4 (slot)


Een eeuwigheid. Die twee weken. Ontzettend veel medeleven in de omgeving. Je hoort jezelf telkens hetzelfde riedeltje opdreunen. Maar dan is daar de dag van de uitslag. Ik en mijn vader vol goede moed en mijn moeder intens bang, zitten te wachten in de wachtkamer die we nu van binnen en buiten kennen op de mammacare. We krijgen de uitslag. Alles goed!!!! Wat een ontzettend fijn gevoel is dat zeg. Geen uitzaaiingen!!!! Nu op naar herstel!! Over een paar weken beginnen de bestralingen. Even ademhalen. 

Op dit moment is het Moederdag! Vandaag. Ook heeft mijn moeder afgelopen week haar laatste bestralingen gehad. Het was best zwaar. De plek die bestraalt wordt krijgt veel te verduren en ook bij mijn moeder is er sprake van lichte verbranding. Maar ze is positief over de lichamelijke ongemakken. Zoals ik haar ken. Pijn krijgt haar niet klein. Geestelijk is er meer aan de hand. Logisch. Dat duurt nog een tijd. Het vertrouwen in je lichaam is weg. Foetsie. Nog nooit heeft het je zo in de steek gelaten. Is het echt wel weg? Komt het echt wel goed? Maar ook dat weet ze. Dat het erbij hoort. En ze geniet van de kleine dingen. Wandelen en buiten zijn. Zon! We zijn er nog lang niet. Maar ik weet dat ze het gaat doen. Dit kan ze. Samen met ons. We genieten extra omdat het einde zo dichtbij was. En op deze Moederdag ben ik extra dankbaar dat ze er is. Gewoon er is zoals altijd. Mijn mama. Ik hou van je. 

Mijn mama deel 3


Daar sta je dan. Het is weekend en dus twee hele dagen om aan het idee te wennen. In de schriftelijke uitslag zitten we in stadium 5. Het is al duidelijk dat het kwaadaardig en dus borstkanker is. 

De huisarts zet alles in een stroomversnelling en dinsdag zitten we in het ziekenhuis. M’n moeder als een trillend vogeltje, m’n vader in een stiltemodus en ik, ik probeer rustig te blijven. Kopje koffie, koetjes kalfjes. Wachtend op de arts die ons alles uit gaat leggen. Een stukje vaste grond terug gaat geven misschien. 

Wat een fijne vrouw, wat mooi ook dat je het voor elkaar krijgt om grote zorgen iets lichter te maken. Het was kort en krachtig. Het traject wordt snel genoemd, over twee weken volgt de operatie al. Voor ons voelt dat nog lang. Achteraf worden deze weken volgepropt met onderzoeken en afspraken. Echo, hartfilmpje, bloed prikken, anestistgesprek, opnamegesprek, neuroloog, pre-operatieve gesprekken met chirurg en verpleegkundige en nog veel meer. We reizen op en neer en inderdaad; we, ik ga met alle afspraken mee. M’n ouders vinden het fijn en dan vind ik dat ook. 

Na alle onderzoeken en afspraken volgen veel uitslagen. De belangrijkste krijgen we pas na de operatie. Hoe groot, welk karakter heeft het en belangrijk, zijn er uitzaaiingen. Tussendoor vieren we de miniuitslagen van echo’s en aanprikmomenten. Op de grote dag van de operatie zijn we er allemaal. In de hele dag waarop je al voor dag en dauw aanwezig bent is er veel loze tijd voor en na de operatie. Zus en ik vullen die met veel koffie en minislaapjes in de auto. Paps zit op de stoel naast mams voor en na de operatie. Een zware dag op verschillende fronten. Toch komt aan deze dag een eind. Een mooi moment is de totale ontspannen moeder na de fikse narcose. Dat hebben we al een paar weken niet gezien. Kalmte. 

Nu gaan we weer twee lange weken wachten op de belangrijke uitslag. En ook belangrijk, wat gebeurd hierna. Het blijft nog een tijdje spannend voor we daar achter zijn. 

Mijn mama Deel 2


Wat ontstaan er veel mijlpaaltjes als je het proces naar genezing begint. Ieder stapje naar herstel is er één voor in de boeken. De gebakjes in het ziekenhuisrestaurant vliegen de deur uit. In ons geval hebben we veel plusjes te vieren. 

De grootste vraag vanaf het eerste moment is, zijn er uitzaaiingen! Dat is de grootste angst, ergste vijand. Het staat hoop in de weg. En waar twee weken voorbij vliegt als je op vakantie bent, als je wacht op dit nieuws duurt het zo lang. 

Toch gaat het eigenlijk best snel allemaal. 

Die bus, die ervoor zorgt dat je vanaf je 50st jaar om de paar jaar gecontroleerd wordt op borstkanker is toch een lifesaver. In mijn moeder haar geval zat het zo diep, dat ook de proffesionals moeite hadden met lokaliseren. In die bus krijg je een onaangename mammografie waarbij alles wat niet in je borst hoort zichtbaar wordt. 


Ook werken ze met verschillende stadia waarin de tumor zich bevind. Zo krijg je bij de uitslag meteen een prognose van de ernst. En die uitslag komt gewoon schriftelijk in je brievenbus. 

Die enveloppen liggen wonderlijk genoeg zorgeloos op de deurmat. Zowel bij het baarmoederhalsonderzoek als het borstonderzoek ga je er toch lichtelijk vanuit dat het goed nieuws is. Je hebt vaak geen klachten en het is routine. Tuurlijk is er een ‘wat nou als….’ maar die druk je gauw weer weg. De envelop verhuist met de krant, de folders en de overige post naar de keukentafel. Kijken we straks even naar, eerst de pannen op het vuur. En zo ging het bij mijn moeder ook ongeveer. 

Ze waren net een paar dagen weg geweest, de post werd verzameld. De envelop werd herkend maar nog niet open gemaakt. Dat doen we later. Het antwoordapparaat wordt aangedrukt en ondertussen ook het koffiezetapparaat. En dan hoor je de stem van de dokter. Een paar dagen geleden ingesproken. Of je kontakt op wilt nemen als je dit hoort. M’n vader z’n ogen gaan meteen naar de stapel post. Het was z’n eerste gedachte. Hij roept m’n moeder en zegt dat het waarschijnlijk nodig is om de envelop van het borstonderzoek open te maken. Ook mijn moeder wordt ineens onrustig. En inderdaad, hun wereld stortte op dat moment in en het was vrijdagmiddag. Niets wat je nu kan doen. 

Mijn mama Deel 1


De tijd die ik niet op m’n blog kon zijn is ook meteen bewogen geweest. Alles zit weer in de lift, maar toch. 

Begin maart vertelde mijn moeder mij dat ze kanker heeft. De grond zakt onder je vandaan. Zo voelt dat inderdaad. Je knieën worden week, je hart versnelt en je krijgt een zenuwknoop in je maag. Ik weet nu hoe ik zou reageren als ik dat nieuws krijg. De schrik duurde nog geen halve minuut, toen begon er een krachtig gevoel op te komen. ‘Dit gaat ons niet klein krijgen’. Daar hoefde ik niets voor te doen, dat gevoel ontstond automatisch. Ik hoorde mezelf tegen mijn moeder zeggen dat dit niet het einde van de wereld is. Dat we dit gaan winnen, gaan vechten. Mijn moeder daarin tegen was al bezig met doodgaan. Dat is het hele proces zo gebleven weet ik achteraf. Binnen een dag was er een rollenverdeling waarin ik de optimist en aanreiker van hoopgevend nieuws werd, m’n vader de praktisch regelaar en m’n zus de gevoelsverwant. Met andere woorden, die had ook moeite met positief blijven en was samen met m’n moeder intens verdrietig. Het had ook niet anders gehoeven, het was goed zo. Klaar om met z’n allen de strijd aan te gaan. En waar er een gevoel ontstaat dat mijn moeder zwijgzaam tussen bovenstaande zinnen doorleeft, dat was ook zo. Het was voor haar meer een geestelijke strijd dan een lichamelijke. Ik ken mijn moeder ook als een lichamelijk sterke vrouw. Die pijn ondergaat ze moeiteloos. Geestelijk kan er helaas minder op het bordje. Dit was teveel. En dat mocht ook. 

Het is zo bijzonder om mee te maken hoe je dit als gezin beleefd. Wat ieder z’n manier is van verwerken, aangaan en hopen. Ik heb mezelf vooral verbaast. Ik wist dat er een kracht vrijkomt als het nodig is, maar het bewijs weer geleverd zien worden is apart. Je hoeft daar niets voor te doen. Het geeft me rust. Wat er ook gebeurd, er zal altijd genoeg power zijn om op te functioneren. Niet alleen voor mij, voor ons allemaal. 

Deze serie vertel ik het proces van de afgelopen tijd. In de wetenschap dat het op dit moment met m’n moeder heel goed gaat. Het zware traject komt ten einde. Tijd om het op te schrijven. 

Jaaroverzicht 2016


Nog geen jaaroverzicht, samenvatting of opinie over 2016 te bekennen op m’n blog. Elk jaar kijk ik trouw terug op een jaar waarin altijd voldoende is gebeurd. Ook nu. Maar de energie die ik elk jaar voel om samen te vatten, vast te leggen is ver te zoeken. Toch hoort het erbij. Vind ik. Voor mezelf. Voor later, en ik hou denk beeldig m’n wijs en middelvingers naast m’n oren en signeer een komma in de lucht. Want later. Ik ben tegelijkertijd iemand van de dag en hou niet van opschorten. Leef vandaag, doe vandaag en zeg vandaag. Maar goed, waarvoor anders, zo’n jaaroverzicht op je blog. Voor later, klaar. Dus ik begin in de ruimte te staren en laat het jaar in gedachten voorbij gaan. 

Hoogtepunten. 
Aan het begin van het jaar stonden we nog met de handen in het haar dochter gade te slaan. Een diagnose waar we van schrokken ookal waren de vermoedens daar. Waar gaat dit heen en komt dit ooit goed? 365 dagen kunnen veel overbruggen. We hebben sprongen gemaakt, samen en zij ook alleen. Trots, dat ze het kan, al hebben we nog een lange weg te gaan. Het is te behappen en vreet niet meer al onze energie. Wat een plus. 

Ro groeide in z’n werk als bierbrouwer en had zo nu en dan een duwtje nodig om te geloven dat hij echt goed is in wat hij doet. Hij gelooft pas iets als het zover is en volgens hem is hij er nog lang niet. De tussenstappen vallen hem niet op en ik vertel het hem graag. Hij is gedreven en gemotiveerd, in alles trouwens. En dat waardeer ik in hem. Aan die eigenschappen had hij niets toen hij noodgedwongen moest stoppen met het laatste restje Veuger-imperium. Hij zegt niet graag wat hij voelt maar voelde zich genoodzaakt te delen dat hij er als een berg tegen op zag. Dat kun je niet voor je houden, het is te groot. Maar het ergste is inmiddels achter de rug en we gaan heel snel wennen aan de nieuw verworven vrijheid. Dat weet ik zeker. 

Ik zelf kreeg afgelopen jaar goed nieuws op goed nieuws op m’n werk. Mijn contract groeide en daarmee ook mijn verantwoordelijkheden en kennis. Nog steeds zo’n fijne baan. Met geen tien paarden krijgen ze mij daar weg. Ik wil daar blijven en vooralsnog lijkt dat te lukken. Ik begon vorig jaar ook weer te roken na vijf jaar en stopte de eerste week van dit jaar. Het was even leuk, ik heb gek genoeg ook geen spijt, het is alleen zo’n gedoe om erweer af te blijven. Want zo zie ik het, je moet er gewoon afblijven, niet meer en niet minder. Het was een recalcitrante actie van me, even afzetten tegen iets. En nu is het weer klaar. 
We gaan een jaar tegemoet waarin we ons huis gaan kopen, een nieuwe camper gaan kopen en wat verbouwingen aangaan om nog aangenamer te leven dan we nu al doen. 

Vorig jaar was ik gelukkig en dit jaar ga ik met een gelukkig gevoel in. Het is eigenlijk geen spannend voer voor een jaaroverzicht. Maar toch, ik heb er heel anders voor gestaan. Ik ben blij. Blij dat ik nu eens niet heel diep moet om samen te vatten. Gewoon even m’n ogen laten dwalen en clichématig m’n zegeningen opschrijven. Bij deze. 

Tags: jaaroverzicht , 2016, samenvatting,

Categorieën: Kaatjesding

Ik ben even nergens


We rijden terug van een onvergetelijke vakantie. Een geweldig land met gastvrije inwoners. Elke dag doen waar je zin in hebt en veel indrukken opdoen. Maar dan is daar het moment dat je weer naar huis gaat. En net zoals de heenreis veel met me doet, is de terugreis altijd nog erger. Ik ben een denker. Zit op de bijrijdersstoel en heb alle tijd. Op de heenreis bedenk ik of ik iets vergeten ben, wie ik ga missen, wat we allemaal gaan zien, hoe ver dat afstaat van het dagelijkse leven. Op de terugreis komt er weemoed. Ook vanwege het feit dat we vaak in de avond/nacht reizen met de muziek op tien. Dat versterkt je gevoel. Weemoed naar dat wat er letterlijk achter ons ligt. Vóór ons het vertrouwde, thuis. En met dat thuis is altijd iets. Ik verzin in m’n vakantie veel nieuwe uitdagingen, ieder jaar weer. Dit jaar waren ze voor de vakantie al bekend. De vakantie is letterlijk een break tussen veel veranderingen. En ik word er lichtelijk zenuwachtig van als ik eraan denk. Nu rijden we nog. Nu is het nog even voor ons.

Morgen stop ik met roken. Morgen halen we onze nieuwe vriend, Cody. Eenmaal thuis leveren we onze camper in en gaan we de komende maanden op zoek naar een andere. Eenmaal thuis gaan we naar de bank om de hypotheek te tekenen zodat we ons huisje kunnen kopen en her en der verbouwen. M’n nieuwe IPhone ligt op het postkantoor en ik kan maandag weer naar m’n geliefde werk. Zoveel!!! Alles is leuk of een uitdaging, maar ik ben toch wat weemoedig terwijl ik in het donker naar buiten staar in de camper. Allemaal nieuwe dingen. Ik rij er nu nog tussenin. Niets is wat het is of was.

De vakantie is voorbij en het leven thuis gaat weer beginnen. Maar op dit moment ben ik nog even nergens.

Een nieuw gezinslid?


Er is nieuws aan de horizon. Al een half jaar weten Ro en ik dat we gezinsuitbreiding willen. Barto is nu anderhalf jaar geleden overleden en we willen weer een maatje voor Shooter. Na de vakantie in september gaan we op zoek. Maarrrrr……

Er kwam iets tussen. Anders gezegd, er kwam een hondje tussen. Een vriendin overver plaatste een hondje wat echt een eigen plekje zocht op korte termijn. Het gastgezin had inmiddels 7 maanden voor hem gezorgd en de situatie werd minder overzichtelijk na zo’n lange tijd. Zijn aanbeveling was er één naar m’n hart en z’n uitstraling was perfect. Hij is ook nog heel mooi. Alles viel voor mij op z’n plek. Maar het was nog maar juli. De vakantie staat voor de deur en er zouden dus veel schakels voor hem komen als hij nu bij ons zou komen wonen. In overleg was er gelukkig de mogelijkheid om na de vakantie te plaatsen. Nu de klik nog. 

Die was er. Zowel met het baasje als met Cody. Wat een schat. Een wandeling volgde. We ontmoetten elkaar in het midden van het land, omdat Den haag en Borger nogal ver uit elkaar liggen. Samen met Shooter hadden we een bijzondere wandeling waarin we door beide honden verrast werden. De beren op de weg die ik verwachtte waren er niet. En dan met name van Shooter. Die blaft naar alles wat hond is. Nu niet. Hij liep zelfs los in het hondenbos en had door dat telkens blaffen een begin zonder eind was. Zoveel honden. Hij besloot het gelaten toe te laten en ging zelfs zo nu en dan bij het vrouwtje ‘onder de rok’, weg met al die honden. Kortom. Geslaagd. 

Nu het huisbezoek. We krijgen een check. Ben je wie je bent, heb je de ruimte, de liefde, de zorg. Dit bezoek staat ook gepland. Daarna nog een wandeling voor dat we met vakantie gaan, en dan….hopelijk, een groot welkom als we terug zijn. De laatste loodjes. Ik wil niet anders dan positief zijn. Morgen weet ik meer! 

Altijd in voor een verslaving


M’n hele leven kan alcohol me niet beroeren. Zelfs in m’n pubertijd dronk ik zo nu en dan een avond heel veel, zodat ik ook eens mee deed in de gekte. Ik eindigde dan steevast liggend op straat, buikpijn van het lachen en in de veronderstelling dat ik die sterren daar hoog in de lucht aan kon raken. Als je niet zoveel drinkt kunnen de mensen om je heen die anekdotes zo oprakelen. 

Wat ik wel goed kon was roken. Als de beste. Ergens twenty-something, stopte ik de eerste keer en had een slappe smoes toen ik anderhalf jaar later weer rookte. Dat hield ik vol tot m’n veertigste. Toen stopte ik om mezelf een rookvrij leven kado te geven. Op m’n verjaardag. Dat lukte en ik diende als voorbeeld voor velen. ‘Als Karin het kan…..?’ De wonderen waren de wereld nog niet uit. Ik ontwikkelde een koffieverslaving en was ervan overtuigd dat ik nooit meer een sigaret aan zou raken.  

Tot begin dit jaar. Het kriebelde in m’n lijf. Niet vanwege een sigaret. Maar ik had de drang naar iets. Waar anderen uren op een terrasje zaten aan een biertje of wijntje, keek ik om me heen of er nog winkels open waren. Het genieten kwam niet meer automatisch na vijf koppen koffie. Een wijntje maakte ook niets goed. Het deed me niets. Ik wilde iets! Nogmaals, iets waar ik naar uit kon kijken. Zoals Ro naar een krijtbord vol met verschillende speciaalbiertjes kon kijken. Het was onrustig in mij, alsof ik iets ‘stouts’ wilde doen. 

Zo kocht ik tijdens ons oud en nieuw campertripje een doosje filtersigaartjes. Voor na een kopje koffie op een gezellig terras met verwarming. Wat was dat heerlijk. Ik vond het echt thuiskomen. Achteraf was dat een teken aan de wand. Het deed me zoveel dat je kon berekenen dat ik vaker momenten zou gaan zoeken. Eerst zaten er maanden tussen. Toen weken. Als de vogeltjes naar het zuiden vlogen wilde ik het vieren. Alles werd een feestje. En toen kwam de dag dat ik zeker wist dat ik die dag iets meer wilde roken, omdat ‘ie zo speciaal was. Om nu aan die sigaartjes te gaan. Niet fijn voor m’n keel. Ik kocht een pakje mentholsigaretten. BAM! Daar was ‘ie! Mijn gezellige sigaretjes staken de kop op bij het begin van het terrasseizoen. Wat een gezelligheid. En wat zonde tegelijk. 

Tijd voor nieuwe afspraken met mezelf. Ik weet gelukkig van mezelf dat ik nooit dweepte met stoppen met roken. Dat de keren dat ik het met mezelf afsprak, ook echt een doel was. Ik mag van mezelf deze zomer ‘gezellig roken’. Daarna, klaar! Weer is bewezen dat ik geen gezelligheidsroker kan zijn. Te verslavingsgevoelig. Niet meer doen. Nog lang niet iedereen weet dat ik rook. Ik heb grenzen. Dat is maar beter. Voor ik het weet is het overal feest.

Mijn afspraak met mezelf staat in elk geval. Als een huis! 

Het vechtertje….


Daar was afgelopen week de uitslag. De woorden die omschreven wat we al wisten, maar die nu zwart op wit extra hard binnen kwamen. Voornamelijk bij haar. Ze was er stuk van, heeft de ogen uit haar kop gejankt en realiseerde zich meer dan ooit tevoren dat ze nog bergen moet verzetten. Teleurgesteld in de harde cijfers die aangeven waar je staat in je ontwikkeling. Het strookt niet met wat je voelt. Namelijk groot en volwassen. Dat je achterstanden weg moet werken die je niet vast kan grijpen. Wat bedoelen ze nu precies. Gaat het echt allemaal over mij. Ze wist dat ze niet met alleen maar voldoendes zou eindigen na de onderzoeken, maar toch. Het leek van te voren allemaal makkelijker. Om in de komende tijd weg te werken. Alsof je het komende jaar je kamer opruimt en dan klaar bent. Het is toch wat genuanceerder dan dat. Het behandelplan wordt omschreven in processen, heb je er één doorlopen, dan is er pas ruimte voor de volgende. Dat valt zwaar. Zonder deze stappen ga je het niet redden zoals je voor ogen hebt. Dus je moet. En staat er nu dat je eeuwige optimisme in woord en daad als zoethoudertje naar je omgeving wordt vertaald? Is het zo duidelijk. Dat je niet meer kan zeggen dat je je vandaag prima redt zonder dat iemand weet dat het niet mogelijk is? Dat het stiekem niet waar is. Je wordt ontdaan van je masker en je schild en moet open en bloot vechten. Kwetsbaarder dan ooit. Toegeven dat de mensen om je heen nodig zijn om je zelfvertrouwen op te krikken. Dat je achterstand vele jaren teruggaat. Daar waar je anderen nodig hebt om je klaar te maken voor acties en reakties op het leven. Daar waar je je nog mag verschuilen achter een volwassene en fouten mag maken om er beter van te worden. Sterker van te worden. Je begint opnieuw. De school van het leven. Je laten omringen door liefde en vertrouwen van je naasten. Hun hulp accepteren en omarmen. Er open voor staan. En groeien. Terug bij af. Ik begrijp haar. Ik begrijp haar verdriet en kwetsbaarheid. De dikke behuilde ogen die me aankijken en weer hardop zeggen dat het goed gaat en tijd wordt om de dag weer op te pakken met een lach. Dat hoeft niet. Begin met voelen en laat het binnen. Blijf maar even verdrietig. Het is een begin….

Back-up

Vandaag liep ik met m’n hoofd in niemandsland. Ik was nodig in een meeting. Ik moest best wat zinnige dingen zeggen, maar er kwam wat los zand uit m’n brein. Ik probeerde er een mooi samenhangend geheel van te maken, maar het lukte moeilijk. Ik werk met een team wat meteen ingrijpt wanneer nodig, en gelukkig voelde ik het back-up systeem in werking gaan. Toppers die verwoorden waar we het al een tijdje over hebben. Toen ik vanavond besloot nog even kontakt op te nemen met m’n collega, kreeg ik van haar een lieve oppepper. Één die me weer doet realiseren in welke omstandigheden ik werk. Een geweldig team en lieve collega’s. Zo fijn. Enorm de behoefte het nog even aan m’n blog toe te vertrouwen. Bij deze.