Ik wil iets met je delen…


Wanneer ik door de straten loop van de stad waarin ik werk, realiseer ik me dat ik de laatste maanden gelukkig ben. Dat ik een gevoel heb in de bloei van m’n leven te staan. En dat terwijl ik mijn leeftijd nooit had gekoppeld aan dit gevoel. Vreselijk vind ik dat getal. Nog erger om het uit te spreken. Jaren geleden zou ik gelachen hebben om de uitspraak ‘het leven begint bij veertig.’ Toch ben ik er in gaan geloven. Ik moet wel. Ik doe er aan mee, ik creëer, deel, heb lief en ontdek. Ik heb een onbeschrijfelijk gevoel in m’n lijf en kan het niet anders uit leggen dan gelukkig zijn. Verlost te zijn van dwangmatige, zelfdestructieve keuzes. M’n armen heb geopend voor vrijheid en geluk. En mensen om me heen hebben die dat gevoel aanvullen en niet opvullen. Ik merk dat ik alles beter binnen laat komen. Emoties, goed of zwaar. Ze raken me. Soms te diep, dat wel. Ik kan niet anders dan liefhebben en meeleven. Dat zal altijd zo blijven. Het zou een bepaald moment in m’n leven te zwaar zijn geweest. Om het binnen te laten. Boeken gingen dicht. De tv ging uit. Of ik draaide me om en sloot buiten. Nu gebeurd me het omgekeerde. Ik kan bijna niet met dat gevoel omgaan. Het voelt fijn. Breekbaar ook. Ik ben bang het te verliezen. Ik wil mezelf even knijpen om zeker te weten dat het me overkomt. Dat het er is. Eindelijk. Vrijheid. Geluk. De kracht om alles het hoofd te bieden. Laat mij een inspiratie zijn voor anderen. Wat er ook is, alles komt uit jezelf. Alles wat je moet doen is jezelf aan de horizon plaatsen mèt dromen, dat wat je graag wilt zijn. En dan…..begin maar met lopen. In je eigen tempo. 

Ik zat te denken…..

IMG_0010.JPG
Ik ben blij……

Mijn gezin, puber gesetteld, fijne baan en Stampin Up! Alles staat als een huis en behalve puntjes op de i ben ik heel tevreden. Wat kan dat snel gaan. Van alles op z’n kop, naar alles rechtop. Alleen een rood draadje, dat mis ik nog. Alles zorgeloos naast elkaar zonder iets tekort te doen.

Maar wat kun je het prettig hebben binnen een baan. Wat leer ik veel en wat doe ik veel. Stuk voor stuk lieve cliënten en collega’s. Boeken vol ga ik schrijven. Ik krijg dagelijks een dosis inspiratie van jewelste. Mooie momenten, zware momenten, verdrietige momenten, lachmomenten. Alles zit erin. Heerlijk.

Tijd om eens alles op een rijtje te zetten.

Ik realiseer me dat iedereen leeft met een doel voor ogen. Wat moet er gebeuren om daar te komen waar ik wil zijn. En toen ik daarover nadacht begreep ik waarom we ons geen moment verveeld hebben de afgelopen jaren. Want doelen zijn niet altijd hoog gegrepen, niet altijd van het kaliber luchtkasteel. Het hoeft niet mooi te klinken. Het kan ook het rechttrekken van een bedrijf zijn wat op instorten staat. Met als doel, een goed draaiende business. Of toch moeten stoppen en als nieuw doel je leven samen weer een solide basis willen geven. Allebei een baan zoeken is ook een doel. Je liefkind een thuis geven met als einddoel een diploma en een dosis zelfvertrouwen. Een atelier bouwen voor je hobbyproject is wel een heel mooi doel. Of dat je binnen een paar jaar samen kan zorgen voor een fijn inkomen waar het gezin comfortabel en ontspannen door kan leven.

Eigenlijk gaat het automatisch. Als er veel in je leven gebeurd zal je het altijd doelgericht een draai geven. En gebeurd er weinig en dreigt er sleur, dan ontstaat er vanzelf de wil om dat aan te pakken. Onbewust weer een doel.

Waarom heb ik het hier zo druk mee. Nou, ik ben zo blij en het gaat zo fijn. Er is zoveel om dankbaar voor te zijn, hoe kan dat? Wat gebeurd er, vanwaar die wind in de rug. En wat is ons volgende doel, hebben we dat? En toen ik daar dieper over nadacht wist ik dus dat er altijd doelen blijven. Zoals hierboven beschreven, groot of klein. En dat je onbewust afdwingt waar je over een tijdje wilt zijn……

Kaatjes gedachten….

img_0444madelief

Kijk!

Daar is ze….

Een wolk, vlinder of ster.

Door de ogen van de wens….

is ze nooit ver.

Kijk! Daar is ze weer!

Ze gunt me het leven.

En ik zie haar weer even….

Ze geeft me een lach….

Ik mis haar ontzettend…

Maar geniet nog steeds van haar, elke dag!

 

Kaatje

Uren zat ik te denken hoe te onthaasten,

ik stond weer op en wist het niet…..

 

Leef! 

“Ooit zie ik het leven van een afstand.

Daarom nu leven, ben zo dichtbij….”

 

Lieve Mama 

20/04/2008 00:04:59

Even pas op de plaats. Geen haast. Geen moetjes. Even tijd voor jezelf. Vallen doen we allemaal wanneer de kracht ontbreekt door te gaan. Op staan hoeft nu even niet. Neem de tijd, geef het z’n plekje. Geniet van jezelf en het moment. Morgen komt en gaat vanzelf. Om weer plaats te nemen in het verleden. Het verleden waar je nu niet naar wilt kijken, maar wel moet. Alleen dan komt het in het juiste laatje terecht. Het laatje: ‘verwerkt, maar niet vergeten!’ Het gaat goed komen. Jou vleugels die mij beschermden tegen alle moeilijke dingen in het leven mogen even rusten. Ik heb nu de kracht om dat voor jou te zijn wat jij voor mij bent….ik ben er.

 

Altijd onderweg 

“Ga daarheen waar je wilt zijn,

dan ben je er wanneer je er wilt zijn…”

 

Waarom wachten… 

“Wachten op dat wat komen gaat,

is wachten op een terugblik op dat wat voorbij is…”

 

Lieve A

 27/03/2008 00:23:20 

Sluit even je ogen……..en doe ze weer open.

Kijk, de wereld, de stad, de zon, de regen, de bomen, het leven.

Sta erbij stil en geniet.

Het is voor jou.

Het ligt voor je open.

Haal diep adem en voel de kracht.

De kracht in jezelf en van de wereld, de stad, de zon, de regen, de bomen, Jou leven.

 

Friends 

Vriendschap lijkt veel op Maatschap.

Toch is er een Wezenlijk verschil…

 

Ik geef en ik neem… 

“Geven en nemen doe je niet allebei binnen een ogenblik…

Dan zou je terugnemen wat je zojuist hebt gegeven”

 

Romans van 6 woorden:

 

Waarom toch?Ik was de enige…

 

De donkere treinbracht zoveel licht

 

Er was eens….Mijn wereld,Einde.

 

Oeps! Een valkuil.“Au!” te laat…

 

Ik zocht de oplossing,niets gevonden.

 

“Vrede waar zegt U?”“Oh, niet…”

 

Ik hou van jou…Jij niet?!