post

2021 Voorjaar Nederland

Tijdens deze vakantie volgen we drie ANWB autoroutes namelijk de Friese Havenstedenroute, de Lek en Lingeroute en de Heuvelrugroute.

In totaal hebben we 1300 km gereden, je kunt op Polarsteps de route bekijken.

Dag 1

Borger – Tjeukemeer 103 km.

Na meer dan 7 maanden niet met de camper te zijn weggeweest is het eindelijk weer zo ver, we gaan op pad.

Het is Hemelvaartsdag, Karin mag eerst nog werken maar zodra ze thuis stappen we in de camper en om kwart over elf vertrekken we, een dik uur later stoppen we op een parkeerplaats bij het Tjeukemeer.

Dag 2

Tjeukemeer – Mirnse klif – Oudemirdumer klif – Scharl – Laaksum – Stavoren – Hindeloopen – Workum 70 km.

We besluiten vandaag om de ANWB havenstedenroute te doen en na het ontbijt rijden we richting Oudemirdum waar we de route oppakken. 

De eerste stop is de Mirnse klif maar dat vonden we niet veel voorstellen en we rijden terug naar de Oudemirdumerklif en dat lijkt inderdaad meer op een klif, na wat foto’s en een mooi uitzicht over het IJsselmeer rijden we door naar Stavoren.

Onderweg pauzeren we nog voor een heerlijke lunch in de haven van Laaksum en stoppen we bij het monument “Liever dood dan slaaf”.

In Stavoren parkeren we de camper bij de sluis en onder het genot van een kop koffie kijken we naar alle boten die voorbij varen.

We gaan verder naar de oude haven waar we  “Het Vrouwtje van Stavoren” nog even op de foto zetten. 

We vervolgen de route naar Hindeloopen, we zetten de camper op een grote parkeerplaats aan het begin van het dorp neer en wandelen naar de haven, daar drinken we wat met een mooi uitzicht over de haven. 

Na de drankjes lopen we over de dijk weer terug naar de camper.

We besluiten om een overnachtingsplek te zoeken en campercontact brengt ons naar camperplaats familie Abma in Workum.

We eten huisgemaakte Babi pangang en zitten nu aan de koffie, morgen weer verder.

Dag 3

Workum – Allingawier – Exmorra – Harlingen – Pingjum 65 km.

We zijn vandaag niet al te vroeg wakker en na het douchen en ontbijt doen we de campervoorzieningen. De camperplaats vraagt een vrijwillige bijdrage, die we in brievenbus gooien en na een leuk gesprek met de beheerders over letterlijk koetjes en kalfjes laat Roderick ook een fles Maallust achter en gaan we weer op pad.

We beginnen met een wandeling en een drankje in Workum en rijden dan door naar Allingawier, een museumdorp maar meer dan een parkeerplaats voor het dorp vinden we niet, we maken een foto van de kerk, drinken een kop koffie bij de camper en rijden door naar het idyllische terpdorp Exmorra, ook daar kunnen we niks bijzonders vinden 🙈

Via een leuke route rijden we door naar Harlingen waar Karin gaat shoppen en Roderick een biertje doet op het terras van bierbrouwerij “Het Brouwdok”.

Wanneer Karin terug is rijden we een stukje terug naar Pingjum, daar zit camping “De Nije Trije” van Biersommelier en biertroubadour Jan Nota.

We zetten de stoelen in het laatste beetje zon, drinken nog een borrel en na het eten gaan we naar binnen. 

Dag 4

Nog even terug naar gisteren, na het eten krijgt Roderick een berichtje van Jan of hij nog even een biertje komt doen, duh natuurlijk wil Roderick dat😏

Samen met een vriend van hem proeven we veel biertjes, *stachelen we met de Maallust M10 en maken we het behoorlijk laat.

Pingjum – Witmarsum – Bolsward – Urk – Almere 153 km.

Voordat we weggaan zeggen we gedag tegen Jan en zijn vrouw en ruilen terloops nog even wat biertjes.

We rijden naar Witmarsum waar we het monument van Menno Simons op de foto zetten en zien we ook nog even dat er een lammetje geboren wordt.

We gaan verder naar Bolsward, het is er rustig en er word daar flink aan de weg getimmerd 😏

We drinken er nog wat en sluiten de Havenstedenroute af.

We maken daarna een klein beginnetje met de Zeebodemroute in Flevoland, de eerste stop is in Urk.

We lopen daar best lang rond en uiteraard doen we ook weer een terrasje.

Wanneer we wegrijden besluiten we naar Almere te rijden, Roderick heeft daar morgen een afspraak.

Via een Facebookpagina vinden we een niet officiële overnachtingsplekje op een dijk bij Almere.

We staan er fantastisch mooi😎

*Stachelen is een Zuid-Duitse traditie waarbij een gloeiend hete pook in het bier gedompeld wordt. Door de hitte gaat het bier schuimen en karamelliseren de restsuikers in het schuim. Hierdoor gaat het bier ontzettend lekker ruiken, de temperatuur wordt iets hoger en de karameltonen worden nog meer geaccentueerd. Ideaal voor bieren met veel restsuiker, zoals bockbier en dubbel.

Dag 5

Almere – Hilversum – Vianen – Schoonhoven – Vlist 96 km.

We beginnen de dag met stress, althans Roderick heeft stress en automatisch zorgt hij er dan voor dat Karin ook stress heeft.

Hij moet moet om 10:55 uur bij een afspraak zijn, we zijn er er ruim op tijd maar hij kan het niet vinden, achteraf blijkt dat het niet aan hem lag want hij had een verkeerd adres doorgekregen.

Eind goed al goed en om te ontspannen drinken we op de parkeerplaats nog een kop koffie.

Op dat moment parkeert er een bedrijfsauto van autosleutelskopieren.nl voor ons, dat is apart, we hebben het bevestigingsoogje van onze sleutel stuk en dat is best irritant.

Roderick loopt meteen naar het bedrijfspand daar achter en 3 minuten later is hij weer terug met een “nieuwe” sleutel.

Na dit alles gaan we verder, we besluiten om de “Lek en Lingeroute” te gaan rijden.

Onderweg drinken we een kopje koffie in Hilversum en pakken de route op in Vianen, we brengen een bezoekje aan het oude centrum maar de regen jaagt ons weer terug naar de camper. 

Het weer is zeer wisselvallig maar terwijl we langs de Lek rijden breekt net de zon door, een mooi fotomomentje. 

Bij Schoonhoven steken we met de pont de Lek over, daar drinken we in de zon een kopje koffie, we lopen nog door Schoonhoven heen.

De dag loopt op zijn einde en we besluiten naar Vlist te rijden. Daar zit de Vlisterhoeve, een boerderij met camperplaatsen en heel veel dieren.

Helaas is de grond daar erg nat en we zitten al vrij snel vast maar het voordeel van een boerderij is dat de boer je zo weer los trekt 🚜😏

Morgen weer diertjes knuffelen 🥰 

Dag 6

Vlist – Gorinchem – Asperen – Everdingen – Hilversum 149 km.

Na het diertjes knuffelen gaan we verder met de Lek en Lingeroute.

We zoeken in Gorinchem een parkeerplaats maar alles staat vol dus rijden we door en komen net buiten Gorinchem terecht bij de Boven-Merwede.

Terwijl Roderick een eitje bakt legt er een vrachtschip aan die hun auto van hun schip aftakelt, een leuk schouwspel.

Na de lunch rijden we verder en via een hele mooie route komen we bij Fort Asperen maar die is niet geopend, we drinken een kop koffie op de parkeerplaats en vervolgen de route. 

De volgende stop is Fort Everdingen en heel toevallig zit daar ook een bierbrouwerij 😏

Roderick vind al heel snel de brouwer en terwijl Karin een kop koffie drinkt, krijgt Roderick een rondleiding , proeft een mooi biertje en na het ruilen van wat lekkere dingen is het tijd om te gaan.

We moeten naar Hilversum waar Roderick morgen weer een afspraak heeft, dit keer al om 8 uur ‘s morgens.

Via de Appie in Houten zoeken we een ongezellige parkeerplaats op waar Karin wel voor gezellig en lekker eten zorgt.

Dag 7

Hilversum – Mijdrecht 25 km.

Vandaag geen reisdag maar wel een dag met een verhaal, zoals we al schreven had  Roderick afgelopen maandag een afspraak in Almere en vandaag in Hilversum.

Afgelopen maandag was een PCR test en vandaag moest hij zich melden op Media Park Hilversum.

Hij had zich elf maanden geleden opgegeven voor de quiz “Ik weet er alles van” met Ruben Nicolai en vandaag was de opnamedag.

Helaas was dit geen succesvolle dag, hij stond met nog twee kandidaten op de wachtlijst en wanneer er een kandidaat casht is er iemand van de wachtlijst aan de beurt, helaas was hij nummer drie op de lijst en werd er maar 2 x gecasht.

Met een ervaring rijker en een illusie armer verlaat hij de studio.

Buiten loopt hij nog wel Ruben tegen het lijf en hij geeft hem een fles M10.

Maar het is nog wel een feestelijke dag want Karin is jarig 🥳🎉 en ze trakteert zich zelf op dagje shoppen in Hilversum.

We zijn zo’n beetje tegelijk terug bij de camper en rijden naar de camperplaats in Mijdrecht.

Het is te laat om nog uit eten te gaan dus Karin kiest voor Domino’s, wat we laten bezorgen.

Tijdens het eten zien we ook nog de FC verliezen, morgen maar weer verder met vakantie vieren 😏

Dag 8

Mijdrecht – Durgerdam – Monnickendam – Hoorn  114 km.

We gaan vandaag langs het IJsselmeer omhoog, we vinden al snel een leuk plekje voor een kop koffie en het verlate verjaardagsgebakje van Karin.

We zitten lekker in het zonnetje met een mooi uitzicht ☀️

We rijden door naar Monnickendam waar we door het dorp en haven wandelen, op een terras doen we, onder het genot van wat lekkers, een drankje. 

We rijden verder omhoog en via een tussenstop bij de supermarkt komen we aan op de camperplaats van jachthaven Grashaven in Hoorn.

Nadat we de camper op zijn plek hebben staan lopen we nog even Hoorn in. 

Dag 9

Hoorn – Medemblik – Enkhuizen – Almere 135 km.

We zijn er op tijd bij vandaag maar laat weg.

Karin heeft vandaag school en dat gaat al een poos online dus gaat vandaag vanuit de camper.

Het is kwart over 12 wanneer we gaan rijden, eerste stop Medemblik.

Na een “Stadswandeling” en een drankje rijden we verder naar Enkhuizen, we rijden zoveel mogelijk binnendoor en zijn daardoor best lang onderweg.

Is ook helemaal niet erg met dit weer, we waaien zo wat de camper uit.

Na wat sightseeing rijden we over de dijk naar Lelystad, daar zit een gratis camperplek maar die is sinds 1 april gesloten.

We besluiten door te rijden naar Almere en vinden zelf een “Camperplaats”.

Morgen even Almere in.

Dag 10

Almere – Laren 68 km.

De dag eindigt gisteren anders dan verwacht, het vinden van een mooi plekje wil niet altijd zeggen dat het ook een veilig plekje is

 en daar kwamen we gisteravond voor de eerste keer achter.

Het loopt tegen 12 uur ‘s avonds en we horen een auto stoppen, hij is wat aan het draaien en steken en rijd weer terug.

Daarna horen we hem weer draaien en steken en daarna weer. Het is stil maar we vertrouwen het niet. We doen het keukenraamgordijn een stukje omhoog en we zien net een man zenuwachtig rokend weglopen.

Na verloop van tijd zien we hem weer, nog steeds zenuwachtig rokend. We zien dan ook geknipper van autolampen.

Het is mooi geweest, heel voorzichtig draaien we de voorstoelen terug, terwijl we de camper starten schuiven we de gordijnen open en rijden weg.

Roderick weet nog een plekje bij een sporthal in Almere en daar parkeren we voor de nacht.

Voor vandaag staat een middagje shoppen in Almere op het programma, Roderick zet Karin af in het centrum (wat een heel leuk winkelcentrum is) en hij  rijdt zelf door voor een kop koffie bij campervrienden.

Rond de middag is Roderick weer terug en drinken we samen wat op een terras.

Na de drankjes vervolgt Karin haar shopronde.

Aan het einde van de dag halen we wat kip op de markt voor het avondeten en rijden daarna naar huizen, maar die CP is vol dus door naar Laren waar nog wel een plekje vrij is.


Dag 11

Laren – Lage Vuursche – Zeist – Landgoed Rhijnhauwen – Langbroek – Driebergen – Rijsenburg – Cothen – Hilversum 143 km.

We hebben nog geen zin om naar huis te gaan dus besluiten we om de heuvelrugroute te gaan rijden.

Het is een mooie route met veel bezienswaardigheden onderweg.

We beginnen via een mooie weg in Laag Vuursche, we stoppen voor een kleine lunch in Zeist, maken een wandeling bij Fort Rhijnhouwen, zetten de camper aan de kant voor een foto bij de Donjon van Langbroekerwetering, pauzeren bij Kasteel Sterkenburg, gevolgd  door een foto van Landgoed Leeuwenborg en het tegenover liggende huis Molenstein.

Aan het einde van de route eten we op de camperplaats de resterende kip van gisteren en gaan we zo aan de borrel 🍺

Morgen weer naar huis😢

Dag 12

Hilversum – Borger 180 km.

Het is de laatste dag.

We rijden langzaam aan naar huis, stoppen onderweg bij de McDonalds en zijn om 20 uur thuis.

Wat was het weer een genot om met de camper weg te zijn, binnenkort maar weer een weekend weg 😏

Zonder antwoorden…

Ik ben al een poosje stil. Terwijl ik een mooi platform heb met veel lezers. Maar er moet me iets van het hart. Het weegt steeds zwaarder en ik heb er last van. Mensen die wat dichter bij mij staan weten dat ik hooggevoelig ben. Alles komt binnen. Filteren is er niet bij, me ervoor afsluiten lukt maar zelden. Op mijn werk heb ik een modus gevonden. Daar ‘gebruik’ ik het ten gunste van de cliënt, onbewust overigens. Maar op dit moment komt de wereld bij me binnen. De medemens staat steeds verder van mij af. Ik begrijp het niet meer. Ik probeer met heel mijn vermogen te begrijpen wat er om ons heen gebeurd. Maar het lukt me niet meer. 

Wat gebeurd er? Waarom zijn er zoveel mensen op zichzelf gericht. Ervan overtuigd dat hun waarheid de juiste is. Waar is het inlevingsvermogen. Waar is het relativeringsvermogen. Het lijkt wel alsof er een zaadje geplant is bij iedereen. ‘Kom voor jezelf op, vecht, het draait om jou, jij bent belangrijk, en iedereen die je in de weg staat, laat ze weten dat ze op opzij moeten gaan en vooral hun mond moeten houden!’ Maar zonder jezelf tekort te doen zijn er toch andere manieren? 

Weet je, social media is voor mij funest. En toch kijk ik nog te vaak. Corona, racisme, losgeslagen jeugd, mensen die overlijden door verdrinking……. Een onderliggende factor van deze meldingen laat zien dat mensen vooral met zichzelf bezig zijn. Zichzelf onoverwinnelijk vinden. Mij overkomt niets, alles komt op het bordje van een ander. En als er dan wel iets gebeurd is het de schuld van de ander. De premier, de politie, Corona. Alles behalve eigen verantwoordelijkheid. Ik vind het vreselijk als mensen zeggen dat onze vrijheid in het geding komt door maatregelen die juist opgelegd zijn voor onze veiligheid. En het mooie is, je mag zelf bepalen wat je ermee doet. We leven in een vrij land. Je mag gaan en staan waar je wilt maar onthoud dat je ook kiest voor een ander in het geval van Corona. Als ik probeer jou te ontlopen is het niet netjes als je voor me springt met je mening. Ik denk dan alleen maar; onder welke steen heb jij geleefd. Wat begrijp je niet. Hou nog even vol en weet dat je leven er heel anders uit had kunnen zien. Je zal maar in Beiroet wonen bijvoorbeeld. 

Ik wijt het aan welvaart. We hebben het te goed. We leven in een mooi land. Je mag lekker foeteren op de regering wanneer iets niet gaat zoals je wilt. Lekker buiten jezelf. Je hebt mogelijkheden om je te ontwikkelen tot een bevoorrecht persoon ten opzichte van de rest van de wereld. En als we niet wakker liggen van een oorlog naast ons bed, of armoede waarbij er dagelijks geen zekerheid is op wat eten, of dictatuur waarom je niets zelf mag beslissen, blijft er weinig over dan je tegen een gezonde samenleving te keren. Je premier, je landgenoot, je buren, je familie. Lekker zeuren tegen elkaar. Je mening opleggen. En in het ergste geval het negeren van adviezen of het gebruiken van geweld. En dan heb ik het in het eerste geval over een rode vlag bijvoorbeeld en in het tweede de reljeugd. 

Ik heb de afgelopen maanden een paar keer gezegd dat ieder mens voor zichzelf eens moet afvragen hoe je vanochtend opstond. Hoe je dag verlopen is. Of je binnen je eigen vier muren en leven erge last hebt gehad van ingenomen vrijheden. Was je ongelukkig vandaag? Was het onhoudbaar? Ik niet. Ik heb een fijne zomer gehad. Uiteraard heb ik gewoon moeten doorwerken wat enorm relativeert. Alle klussen op m’n to do lijst gebeurden in de vrije tijd erom heen. En ik weet heus dat er door omstandigheden voor veel mensen een zwaardere periode achter de rug ligt. Maar er blijven nog veel over die hun zegeningen moeten gaan tellen.

Ik maak me zorgen. Heb de antwoorden niet. Die liggen bij ieder individu zelf. Waarom negeer ik adviezen, waarom ga ik de straat op om te rellen, waarom luister ik niet wat meer naar de mensen om me heen. Hun ervaringen, hun inzichten, hun problemen, hun angsten. En ben ik in staat daar rekening mee te houden. En zo niet. Waarom niet? 

Ik vind 2020 maar een vreselijk jaar. Ik hoop dat we 31 december klokslag 12 uur ineens wakker worden, om ons heen kijken, verbaast over wat we meemaakten in die rare droom en er alle lessen uithalen die gegeven zijn. 

Als je dit gelezen hebt ben ik blij dat je even naar me hebt willen luisteren. Ik had het gewoon nodig om het van me af te schrijven. Ik weet dat ik er niets aan kan veranderen. 

Toch weet ik dat het weer goed komt allemaal. Waarschijnlijk hebben we dit nodig met z’n allen. Geniet van jullie dag. 

Ik kan niet heksen!

Je kent het wel, het wordt de hoogste tijd dat je een vriend of vriendin weer even ziet. Druk, druk, druk is het excuus. De wil is er maar het daadwerkelijk je agenda pakken en plannen schiet erbij in. Het was bij mij een lijstje aan het worden. Tijd voor actie.

De afgelopen tijd zag ik dierbare kennissen en vriendinnen weer. De één met een etentje, de ander met een lunch. Ook een vluggertje ‘ik ben in de buurt’ bakkie kwam voorbij. Midden in het bos een middagje zonnen op een kabouterterras met een oud collega was een fijn weerzien, je zal er maar wonen. Heerlijk. Ik realiseer me dat ik echt wat schade heb ingehaald.

Vandaag ging ik namelijk met oud collega en tevens vriendin naar de Heksenhoeve in Appelscha. Wat ik me daar bij voor moest stellen wist ik niet. Het bleek een zoektocht naar geluk en wilskracht. Er woont een witte heks en ze probeert je van je zweverige vooroordeel met beide benen in de bossige grond te zetten. Doormiddel van opdrachtjes op het prachtige bosperceel word je gedwongen na te denken over mensen die je mist en weer wilt zien en verdriet wat ergens zit en bij haar weggestopt kan worden in een met mos begroeide ton. Wichelroede lopen was een openbaring en valt beter natuurkundig uit te leggen dan spiritueel. Het blijkt een methode die menigeen gebruikte en het kan vandaag de dag nog. Zo bijzonder om de wichelroede in je handen te voelen draaien terwijl je niets doet. Wat een fijne middag. Wat een rust. Wat een mooie plek.

Het was dan ook vanmiddag dat ik gedwongen werd na te denken over de mensen die ik gauw weer wil ontmoeten. En laat ik daar nu net, wat zelden voorkomt, geen antwoord op hebben. Ik heb de laatste tijd echt iedereen even gezien. Ik ben blij dat ik daar weer even de tijd voor heb genomen. In het najaar maar weer een nieuwe ronde.

Het gaat niet zo goed!(7)

Tja, ook de mindere momenten delen hè? Geeft wel een compleet beeld.

Vorige week naar de Stones. Ik heb daar toch wel wat ongezonde spanning voor opgebouwd. Gaat het zonder medicatie goed komen met mij? Ik ben dit soort evenementen uit de weg gegaan toen ik nog geen medi nam. Of ik het nu wilde of niet, het zat in m’n hoofd. De angst voor de angst. Gatver! Daar baalde ik van.

De Stones zelf ging hartstikke goed, dat is dan inderdaad vaak de uitkomst. Daar waar je tegen op ziet valt reuze mee. Dus bij het opkomen van de Stones begon ik spontaan te huilen, waarschijnlijk kwam de spanning eruit. Na deze succeservaring was ik dan ook superblij. Het gaat goed komen met mij.

De volgende dag had ik nog een volle agenda met etentje en ook daar zag ik weinig beren op de weg. Ergens in die avond kwam er wel iets ongemakkelijks omhoog maar alles onder controle.

Maar die nacht ging het mis. Het overviel me. Ongekende spanning in m’n lijf en ik kreeg het niet weg. De hele nacht lag ik wakker en werd meteen weer wakker als ik in slaap dommelde. Ik zal je de details besparen maar dat ik fris en fruitig om half zes naast m’n bed zou staan om te werken was uitgesloten. Ik stuurde een berichtje om me af te melden en liet de rest van de nacht aan me voorbij sluipen onder een deken van spanning en zenuwen. Ook nam ik in een vlaag van wanhoop een pil, die ik altijd nam. Helpt voor geen meter als je er één neemt, maar ik ging weer beginnen. Ik wist het zeker. Ik was verslagen. En dan word je wakker in grote onzekerheid en het gevoel van falen.

Ik kreeg die dag veel steun in de vorm van berichtjes en belletjes. Veel begrip. Het liet maar weer eens zien dat het in jezelf blijven opkroppen nergens toe leidt. Dit voelde goed. Adviezen, oppeppers, je hebt er echt wat aan. Ik belde m’n huisarts en die zei nog eens met nadruk dat die ene capsule geen bal zou doen. Ik zei ook dat ik dat best wist maar weer wilde beginnen. Hij zei meteen dat ik dat beter niet kon doen. Deze fase moet ik door. Deze is zwaar. Hier vallen de mensen terug. Het komt even dubbel en dwars zo hard binnen allemaal. Ook werd ik er door velen aan herinnerd dat ik er ‘nog’ maar twee weken af ben. Wat had ik dan gedacht? Je denkt er veel te makkelijk over. Je dacht dit wel even te doen. Neem de tijd. Doe rustig aan. Ga niet alles aan omdat je vindt dat het zo hoort. Het perfecte plaatje. ‘Jongens dit is mijn afbouwverhaal en het leest heerlijk weg. Geen probleem gezien!’

Tja, ik besloot diezelfde dag om toch door te zetten. Medi kan altijd nog. Het houdt in dat ik de dagen met iets meer onzekerheid doorkom. Mezelf soms toe moet spreken. Maar ook alles gelaten over me heen laten komen. Iets meer stress en zenuwen in m’n lijf maar geen vermijding. En dat is ook een dingetje hoor. Ik ben zo bang voor vermijding dat ik niets uit de weg ga. Dat gebeurde de afgelopen twee weken. Ik denk dat ik daarin teveel van mezelf gevraagd heb ook. De afgelopen dagen ging ik gewoon m’n dagen vullen met normale zaken. Even boodschappen doen, flinke ronde met de honden en een ritje verderop om iets te regelen. Alles met een ontspannen lijf. Daar moet ik het nu even mee doen. Alles opnieuw opbouwen zonder medicatie. Niets gaat vanzelf.

Was ik gestopt als ik alles van te voren had geweten? Waarschijnlijk wel. Je moet het voelen en ondergaan om er iets van te vinden. Ik had mezelf sowieso als uitzondering gezien. Bij mij gaat dat goed komen, ik wil zo graag. En nog steeds. Het is troep. M’n lijf is nog steeds aan het afbouwen. Zuisjes in m’n hoofd, vlagen van misselijkheid. Het wordt minder. Dat wel. Het liefst leef ik dus zonder dat spul. Maar zoals ik eerder zei, niet ten koste van alles. Ik sluit niets uit.

Voor nu ga ik door. Leef m’n dagen. Het kan beter, maar ook slechter. Het gevoel van succes in de toekomst overheerst nog steeds.

Tot de volgende update!

Update afkicken!(6)

Jeetje! Genoeg te vertellen hoor?! En niet alleen de naar citroentjes ruikende ervaringen, maar ook de bagger en narigheid. Ik ben mezelf nogal tegen gekomen. En nog! Nog loop ik dagelijks met m’n kop tegen de muur. Maar laat ik bij het begin beginnen.

Toen we drie weken geleden op vakantie gingen was ik enigszins onzeker over mijzelf en eventueel vermijdingsgedrag, maar ondanks dat zag ik het positief in. Zat op een pil om de dag en het begon net in te zakken. Geen afkickverschijnselen op dag twee zeg maar. Om die reden ging ik tijdens de vakantie al vrij vlot over op een pil om de twee dagen. En daar deed ik het fijn op. Dag drie vaak wauzie en shaky, maar daar was in de avond weer een dosering en Kaatje kon er weer twee dagen tegenaan. Rond de laatste week van de vakantie was ook dag drie beter te doen. Dus rond de terugreis besloot ik te stoppen. Op die dag 3 dus. Ik hoefde alleen maar in de auto te zitten en niets te doen, dus goed moment.

Een stapje terug. In de vakantie voelde ik me psychisch best oké. Ik liet me niet van het padje brengen en ging niets uit de weg. Mijn gevoel zit en zat wel meer aan de top wat zich bijvoorbeeld uitte door piekeren over aardse zaken, maar ook het lastiger wegzetten van de problemen rondom zwerfdieren. Ik gooide overal hondenbrokken neer, zelfs voor de mussen als ze bij me in de buurt kwamen. Misschien kon dat iets minder, maar verder was ik tevreden over de afbouw met bijkomende zaken en emoties.

Maar dan! En nu zou je bij een docu op tv zo’n lugubere tune horen waardoor je weet; òhowh….er komt nu iets naars. Na zo’n afbouwmoment van drie dagen stonden we op het punt aan de terugreis te beginnen en het leek me een goed idee om de laatste loodjes in één stuk lood te doen. Ik stopte. In de wetenschap dat ik op de bijrijdersstoel niets hoef te doen en er niets van me verwacht wordt. Dat was ook zo! Maar ik kon mij niet voorbereiden op de lichamelijke slag die er kwam. Hondsberoerd met kortsluiting in m’n hoofd kom ik de dagen door. Geen zin in eten, continue misselijk en duizelig, ik word er ook nog eens heel onzeker van. Daar waar ik eerder weer een pil kon nemen om een pauze in te lassen voor dit gevoel, sta ik nu iedere ochtend op in de hoop dat het weg is. Een kleine beweging van m’n hoofd is al voldoende om weer teleurgesteld te zijn. Dat is tot op vandaag nog zo. Er zit geen verbetering in en ik moet het maar ondergaan. Zoals bij mij de opbouw een hel was van twee weken, zal de afbouw ook best twee weken kunnen duren. Inmiddels een week er op zitten.

Goed klaar mee, maar het is niet anders. Er zijn ergere dingen. En die ondervind ik ook in m’n naaste omgeving. Ik heb het gevoel dat ik flink op de proef wordt gesteld maar ik zet door. Ik schrijf dus ook met een ongeconcentreerd gevoel vind de blog onsamenhangend. Maar het is wat het is. Binnenkort meer….

*Er ook bewust voor gekozen tijdens de vakantie m’n slechte momenten niet te delen. Zelfs niet op de terugweg. Wat een beroerde reis…;)

Mijn site is jarig!

Tien jaar bloggen, tien jaar social media en tien jaar lief en leed delen!

Toen ik tien jaar geleden begon was niet alleen mijn leven anders, ook bloggers waren in opkomst. Je kon je bij diverse sites aanmelden voor een eigen blogpagina en je bezocht elkaar dagelijks. Eigenlijk de ouderwetse vorm van je dagelijkse leven vloggen. Met volgers. Ik schreef voornamelijk over m’n straatvrees en alles wat daarbij komt kijken. Om die reden verscheen mijn verhaal in een boek; Verhalen van de straat, en maakte ik mijn eerste ‘wereldreis’ sinds lange tijd naar Utrecht voor de boekpresentatie. Ook verscheen er een interview over mijn blog in het DvhN en mijn site groeide enorm. Veel lezers. Voor mij veel druk. Achteraf jammer, maar dat kon ik niet aan. Ik lastte een pauze in en zag de teller op de site dalen. Opluchting. Vreemd hè? Dat dat zo werkt. In die pauze werd mijn site gehackt. Inmiddels onder een eigen domeinnaam bij een goed bedrijf. Wat ze ook probeerden. Alles weg. Foetsie! Dat vond ik enorm jammer. Ga ik stoppen of door. Ik ging door.

Ik probeerde blogs te schrijven om het verloren materiaal in te halen maar dat is niet mogelijk. Je schrijft het niet meer vanuit die emotie. Ook gooide ik hobbyblogs op de site en plaatste Ro vakantieblogs op de pagina. De identiteit was weg. Toen ik weer begon met het delen van dagelijkse beslommeringen kwamen er lezers terug. Heel veel zelfs. Ik zag in de statistieken dat er vanuit alle hoeken van het land lezers op mijn site terecht komen. Ook via Google waar mijn site na al die jaren wat hoger gewaardeerd wordt. Ook door de unieke naam natuurlijk. Probeer nu maar eens een dot com aan te vragen met de naam die je wilt.

Sinds enige tijd zet ik een aantal blogs op FB. Het was een klapper op m’n anonimiteit, want veel FBvrienden kennen je natuurlijk echt. Daarvoor had ik vaste lezers die je gewoon wisten te vinden. Nu ‘verkoop’ ik mezelf en dat is alles behalve anoniem. In het begin werkte ik met profielfoto’s waarop ik onherkenbaar was, ook dat is niet meer.

Voor velen misschien onvoorstelbaar, maar het is een deel van m’n leven. Alles open gooien en delen. Het maakt me niets meer uit wie het leest en hoe het gelezen wordt. Ik hoop altijd dat er iets in staat waar een ander ook iets aan heeft. Zo heb ik privé enorm veel reacties gehad op de serie; Puberaal, die ik samen met Angz schreef. We zeiden laatst dat we daar misschien een deel aan toe moeten voegen. Hoe het nu met haar gaat.

Anyway! Tien jaar jongens. Tien jaar lief en leed. En ik ben van plan gewoon door te gaan. Of jullie nou lezen of niet, het helpt mezelf vaak ook.

Ik geef een cadeautje weg om het te vieren. Niet om meer lezers te krijgen, stel je voor dat ik het weer Spaans benauwd krijg en de stekker eruit trek. Maar gewoon omdat ik het leuk vindt.

Bedankt voor het lezen! Jullie!

*Een update over de afbouw is onderweg. Veel te vertellen.

post

2017 De Duero/Douro Spanje/Portugal

Dag 1

Borger – Noisy le sec, 640 km.

De vakantie begon vol vreugde, dankzij collega Flor had Karin een extra dag vrij.
Dat betekende dat we vrijdagmorgen om 10 al weg konden ipv vrijdag 18 uur.

De reis verloopt voorspoedig en we komen zelfs Antwerpen zonder files voorbij.
Vlak voor Parijs belanden we wel in de file maar dat vinden we geen probleem, we hebben toch al een dikke halve dag voorsprong op ons reisschema.
Maar wanneer we de file uitrijden hoor ik een harde plof, de camper heeft bijna geen vermogen meer, ik kan nog net een afrit nemen maar daar stranden we voor het stoplicht.
Shit!!! officieel sta ik dus nog op de snelweg en dat betekent 112 bellen.
Bij de alarmcentrale verstaan ze geen biet van wat ik vertel over waar ik sta en ik moet van hun mijn verzekering bellen.
Die komen vlot in actie en na anderhalf uur is de bergingwagen er.
Hij begint wat te mompelen en zegt dat hij ons niet weg mag slepen want we staan nog op de snelweg. Hij belt met zijn baas en zegt daarna dat hij ons snel en stiekem wegsleept, gelukkig.
We worden naar het bergingsbedrijf gebracht, alle garages zijn dicht dus we moeten wachten tot zaterdag.
We vragen of we in de camper mogen blijven slapen maar dat mag niet, ze willen ’s nachts geen mensen op het terrein hebben.
De verzekeringsmaatschappij gaat voor ons op zoek naar een taxi en een hotel waar ook honden welkom zijn, het duurt even maar om half 12 zijn we in het hotel.
We checken in en gaan op zoek naar wat te eten en stuiten op de mcdonalds, altijd goed zou je zeggen?
Dus niet, koude hamburgers, koude kipnuggets en koude patat, bah!
Terug in het hotel blijkt dat het hotel niet in aanmerking komt voor de “omroep Max keurmerk sticker”, maar goed we hebben een slaapplek.
Morgen weer een dag!

Dag 2

Noisy le sec – Le teich 635 km.

We worden laat wakker en ik bel meteen met de verzekeringsmaatschappij, ze zijn druk bezig om een garage te regelen.
In de loop van de middag komt het bericht dat ze een garage gevonden hebben in een dorp 24 kilometer verderop en ze willen ook meteen wel proberen om de camper te repareren. Mocht dat niet lukken dan mogen we wel in de camper slapen, we zijn blij en we lopen meteen naar het bergingsbedrijf om naar de camper te gaan.
Halverwege worden we gebeld met slecht nieuws, het bergingsbedrijf werkt niet op zaterdag.
We balen ontzettend en vragen hun of ze een hotel kunnen regelen in het plaatsje waar de camper uiteindelijk heen gaat en dat gaan ze proberen.
Ondertussen zijn we weer in de camper en drinken een kop koffie.
Ik begin me ook steeds meer af te vragen wat nu het probleem met de camper kan zijn.
Ik besluit om het mij zeer vertrouwde camperforum om hulp te vragen en binnen 5 minuten zegt iemand, is de slang van de turbo niet los?
De slang van de turbo denk ik, die is voor de vakantie nog gerepareerd omdat er een gat in zat.
Ik doe de motorkap los en ja hoor, de slang is los geschoten.
Na wat gepruts heb ik de slang weer vast en zowaar, de camper doet het weer 
Rond 17 uur rijden we het terrein af, we zijn we on the move.
Onderweg schiet de slang nog een keer los en sta ik op de vluchtstrook weer onder de motorkap, ik begin er al handig in te worden 
Laat in de nacht stoppen we op een camperplek op ongeveer 10 km van de snelweg, we nemen nog een borrel en gaan op bed.

*Heel veel dank gaat uit naar Aveco, die hebben echt hun stinkende best gedaan om het allemaal goed te regelen, jullie zijn toppers!
Ook de leden van het camperforum zijn we dankbaar, zonder hun had ik nooit bedacht wat het probleem zo zijn.
En Henry Kuil wil ik nog bedanken, hij was de hele tijd op de achtergrond aanwezig om ons te hulp te zijn.

Dag 3

Le Teich – Duruelo de la Siërra 530 km.

We vertrekken op tijd want ik wil onderweg nog een nieuwe slangklemtje kopen, er moeten nog broodjes gehaald worden en er moet nog getankt worden.
Na een klein stukje rijden zien we een intermarche met een benzinepomp, Karin vind er binnen ook nog slangklemmetjes.
Terwijl Karin de honden uitlaat haal ik het oude klemmetje eraf en plaats de nieuwe.
Met een volle tank, maag en goed vertrouwen in de slangklem zetten we onze reis voort.
Het duurt echter niet lang of de slang laat weer los.
Ik maak de slang nu vast met 2 klemmen en controleer bij elke stop de klemmen.
We rijden het laatste stuk binnendoor en stoppen regelmatig om wat te eten, foto en koffie momenten.
Rond 19 uur komen we aan in Duruelo de la Siërra, onze overnachtingsplek.
We gaan nog het dorp en daar blijkt het hele weekend al feest te zijn.
Vandaag is er live muziek en een optocht met vuurwerk.
Cody en Shooter vinden dit helemaal niets en worden er bang van, snel terug naar de camper.
We drinken nog een borrel en gaan op bed, maandag gaat de vakantie echt beginnen.

Dag 4

Duruelo de la siërra – Soria 103 km.

Vandaag begint het eigenlijk echt, omdat we de rivier de Duero(Spanje)/Douro(Portugal) willen volgen beginnen we bij de oorsprong.
Dat blijkt een stevige bergopwaartse wandeling van dik 2,5 km te zijn en natuurlijk ook weer bergafwaarts terug.
Aan het begin van de wandeling hebben we het behoorlijk warm van het lopen maar des te hoger we komen des te mistiger en kouder het wordt. Dat maakt de klim best zwaar.
Maar samen met de hondjes halen we het en we zijn weer een ervaring rijker.
Terug bij de camper drinken we koffie en eten wat gehaktballetjes in satesaus, dat wandelen maakt wel hongerig hoor.
We zetten de navigatie op snelwegen vermijden en stellen hem in op Soria.
Via allerlei leuke binnendoorweggetjes, met foto en koffie momenten komen we rond half 7 aan bij een camperplaats, het is een groot parkeerterrein bij het voetbalstadion en een universiteit.
Het voelt goed dus we besluiten om hier te blijven.
We hebben intussen ook wel weer trek en lopen de stad in, het is een leuke stad en we belanden bij een soort van tapas bar. Meer regel dan uitzondering hier. Veel buitenbarrerjes met statafels voor je tapasborrel. De Spanjaard maakt er gretig gebruik van, het is druk in de stad.
We moeten alleen nog even wachten tot kwart over 8 want dan gaat pas de keuken open, kan ik mooi wat biertjes drinken en Karin is met behulp van Google de menukaart aan het vertalen.
Rond 10 uur zijn we uitgegeten en lopen terug naar de camper.
Morgen weer verder.

Dag 5

Soria – Aranda de Duero 187 km.

We beginnen de dag op tijd want we willen nog wat boodschappen doen dus de eerste stop is de Le Clerc, we drinken daar nog een espresso en dan gaan we op pad.
We nemen zoveel mogelijk binnendoorweggetjes om de Duero te volgen maar dat blijkt heel lastig.
Desondanks rijden we een mooie route met veel rust en foto momenten.
Hoogtepunt van de dag is wel een ruïne op een grote “heuvel”.
We stoppen daar voor een borrel en wat in de oven gebakken broodjes.
Het is al na 4 uur wanneer we de camper weer instappen.
We rijden weer via verlaten wegen door naar Aranda de Duero waar een camperplaats is, we staan daar op een leuke plek met uitzicht op de Duero.
We gaan nog even het leuke stadje in voor een hapje en een drankje en buiken uit in de camper, op naar morgen.

Dag 6

Aranda de Douro – Tordesillas 157 km.

Wakker worden, koffie drinken, eten, douchen, honden uitlaten, vuil watertank legen, wc legen, drinkwater vullen en dan is het zo elf uur voordat je wegrijdt.
In Penafiel stoppen we voor een klein bezoekje aan de supermercado en aan de Chinese action waar we twee kleine stoeltjes kopen, we nuttigen nog even een espressootje met 2 tapas en vervolgen onze route.
Onderweg komen we een imposant kasteel tegen waar volgens de reisgids ook nog een grote ondergrondse kelder met wijnmuseum zit, daar moeten we heen!
Na een aardige klim met de camper staan we voor een dichte poort, hoewel het nog “maar” kwart voor twee is komen we er niet meer in, ze zijn tussen 2 en 4 gesloten ?
Intussen is de temperatuur behoorlijk op gelopen en we besluiten een camping op te gaan zoeken zodat we het mooie weer nog meepakken.
Dat zoeken lukt wel want campings blijken schaars te zijn en na lang speuren zien we dat er een camping in Tordesillas is. Rond 5 uur komen we daar aan.
We draaien de luifel uit, zetten de stoelen buiten en instaweather tikt 28 graden aan.
’s avonds eten we een kleinigheidje en wandelen nog even door het inmiddels verlaten stadje. De ‘entree’ wordt bemand door een standbeeld van een levensgrote stier. Het stikt er dan ook van de aanwijzingen dat er stierenruns gehouden worden. Gaten in het wegdek voor de hekwerken die we her en der zien liggen. Heel veel hotels en heel veel logo’s van stieren. Maar goed. Terug naar de camping.
Nog een borrel onder de luifel en dan morgen weer verder met onze trip.

Dag 7

Tordesillas – Miranda do Douro 197 km.

Vandaag stonden we voor de 1e keer deze vakantie op een camping, Karin had daar s’avonds de was gedaan en s’morgens hebben we na het ontbijt eerst uitgebreid gedoucht.
De eerste stop was Medina del Campo waar volgens de gids een van de mooiste kastelen van Spanje staat en dat was zeker waar.
We lopen daar vol verwondering rond en maken best veel foto’s.
Na wat te hebben gedronken bij de camper op de parkeerplaats rijden we verder naar Toro, een monumentaal stadje, we “lunchen” daar en met een volle maag zetten we de route voort.
We zien onderweg weer prachtige vergezichten en tegen het einde van de dag rijden we Portugal in.
We besluiten naar een camping in Miranda do Douro te gaan zodat we nog lekker de avond voor de camper kunnen meepakken en dat lukt goed want het is hier ook nog een uur vroeger.
Karin warmt nog een lekker soepje en broodje op en we genieten van het mooie verlichte stadje.
Morgen eens kijken hoe het er bij daglicht uitziet en dan rijden we verder de Douro af.

Dag 8

Miranda do Douro – ???️ 109 km.

Vandaag beginnen we rustig aan, we staan aan het stroom dus na het eten en douchen maken we de camper schoon en halen ons stofzuigertje er door.
Daarna gaan we naar Miranda do Douro wat heel mooi gelegen ligt aan de Douro.
Na wat eten en een kleine boodschap zetten we de navigatie aan op coordinaten die we gekregen hebben van één van de camperforumleden.
Dit plekje moeten we absoluut voor ons zelf houden en dat doen we dan ook.
De rit gaat niet over geplaveide wegen, op een gegeven moment moeten we een heel krap bochtig straatje door waar we net door heen passen maar aan het einde blijkt dat we ineens bij mensen achter het huis staan. We kunnen er ook niet keren, dan maar heeeel langzaam achteruit dezelfde weg terug.
Rond 4 uur komen we uiteindelijk op de plaats van bestemming en het is er echt fantastisch. De weg erheen laat veel te raden over. Desolaat en heel veel zwartgeblakerde landerijen. Bosbranden?
Op het plekje waar we staan vliegen allemaal gieren die rond deze tijd gevoed worden door de plaatselijke boeren zodat ze het vee met rust laten.
Wat een adembenemend gezicht, dit is niet met foto’s uit te drukken.
We genieten hiervan tot het donker wordt en zitten lang in alle stilte buiten. Dit voelt zo alleen op de wereld. Het is inderdaad een gouden tip.


Dag 9

???️ – Pinhao 165 km.

Vandaag staan we op tijd op want de gieren wachten niet op ons en zo waar, deze morgen vliegen ze nog dichterbij over ons heen.
Wanneer de gieren ons verlaten vertrekken wij ook, het was een fantastisch plekje!
We vervolgen onze route langs de Douro en komen rond lunchtijd uit in Vila Nova de Foz Côa, inderdaad een mond vol en dat zaten we na het eten ook.
Opvallend is de vriendelijkheid van de Portugees wanneer we te gast zijn, zolang hij niet achter het stuur zit.
We hoeven maar even te stoppen om de kaart te lezen en de hulp komt eraan. Als een Portugees langzaam praat is hij beter te verstaan dan een Spanjool. Dus luisteren we gemoedelijk naar alle uitleg en doen er vervolgens niets mee. Het is goed bedoeld.

Ook blijven we ons verbazen over de constante geur van brandhout in de valleien. In de capitool staat dat het authentiek is voor de noordelijke provincie, maar waarom staat er niet bij. Dat we dus verkoolde heuvels tegenkomen en veel mistige rookluchten op afstand is en blijft het de vraag waardoor dit komt.
Maar wat ons het meest verbaasd is de troep die ze overal achter laten, niet normaal!
De allermooiste plekjes liggen bezaaid met afval, ze flikkeren echt alles in de berm.
Het einde van de dag nadert en we zoeken op de navigatie een overnachtingsplaats uit en komen terecht in Pinhôa, een aanlegplaats voor de plaatselijke cruiseboten en dan niet de 020 bootjes maar de echte “love” boten.
Na een wandeling door het stadje belanden we in een café/restaurant waar al het bootpersoneel ook zit.
Onder het genot van een drankje verzinnen we wat al hun functies zijn naar aanleiding van hun kleding.
Achteraf blijkt dat alle personeel van de verschillende boten door elkaar heen zit.
We call it a day!

Dag 10

Pinhâo – Celorico de Basto 93 km.

Na weer een goede nachtrust hadden we vandaag een aantal dingen in de planning staan, om te beginnen een rondvaart van 2 uur over de Douro onder het genot van een bijhorend glaasje port.
Echter wanneer we ons melden is de 2 uur durende rondvaart al volgeboekt, de 1 uur durende tocht kon nog wel dus doen we dat maar.
Op zich was het wel leuk maar na een half uur varen keerde het bootje om en zag je hetzelfde nog een keer maar we hebben wel over de Douro gevaren.
We eten nog een broodje in het stadje en rijden dan een stukje noordwaarts want het is warm en daar ligt een camping aan een klein riviertje waar we kunnen zwemmen.
We rijden een heel stuk langs de Douro met weer prachtige uitzichten.
We komen nog langs een grote stuwdam waar ook een sluis zit, zeer indrukwekkend om te zien hoe daar een boot ongeveer 40 meter omhoog gaat.
Rond 5 uur Portugese tijd komen we via veel klimmen en dalen op de camping aan en het begint spontaan te regenen.
Dat zwemmen laten we maar.
Morgen zakken we weer af naar de Douro en daarna langzaam richting de kust.

Dag 11

Celorico de Basto – Entre os Rios 120 km.

Vandaag een rustig dagje, we vertrekken rond 12 uur met een volle watertank, een lege vuilwatertank, een lege wc en hebben geen einddoel behalve dan “onze” rivier te blijven volgen.
Dit gaat vandaag niet helemaal goed omdat we navigatie niet instellen op wat routepunten.
Daardoor rijden we bijvoorbeeld al een kwartier in de 1e versnelling achter een tractor aan en wanneer we die rookmachine eindelijk kunnen inhalen blijken we allang de juiste afslag gemist te hebben.
Dan is natuurlijk keren op de bochtige kringelweggetjes een hele opgave, maar goed wanneer we eenmaal de goede route weer te pakken hebben genieten we ook weer.
We drinken onderweg nog 4 espresso en 1 water en moeten maar liefst €3.30 betalen ?
De volgende stop is een hotel waar we, onder het genot van een prachtig uitzicht, ook nog even een consumptie nuttigen.
Dan vervolgen we onze route via nog meer bochtige weggetjes totdat Karin in de verte een leuk haventje ziet, na er 3 keer om heen gereden te zijn komen we er toch terecht. (Karin zit morrend naast mij, de beste stuurlui…die doet net of ze de weg hier kent?)
We doen bij de plaatselijke bar nog een borrel en zodra de zon wegzakt zoeken we de camper op, morgen weer verder!

Dag 12

Entre os Rios – Moreira 15 km.

Een heel kort ritje vandaag, we hebben namelijk op een camper app een plekje aan de rivier met strand gezien.
Nu is het altijd afwachten of die informatie klopt maar deze keer klopte die en om half 12 liggen we tot 7 uur te bakken in de zon, zwemmen wat en doen voor de rest helemaal niks.
Einde verhaal 😉

Dag 13

Moreira – Porto 61 km.

Vandaag is de laatste etappe van onze Douro trip, we volgen de N108 tot we in Porto zijn.
We rijden naar het strand en lopen over de pier waar de Douro in de zee uitmond.
We proberen nog om de camper ergens te parkeren om de stad te verkennen maar dat blijkt een mission impossible.
We besluiten dan maar om een camping op te zoeken en een half uurtje later arriveren we daar.
‘S middags doen we nog een drankje bij een strandtent eenmaal op de camping aangekomen draait Karin er nog even 2 wassen door en ik ga een poging wagen om een duik in de zee te nemen.
Dat valt tegen, de zee is onstuimig en doordat ik ook niemand anders zie zwemmen loop ik maar voorzichtig tot mijn middel de zee in en voel dat het water mij probeert de zee in te trekken. De volgende golf blaast mij omver en ik vind het dan wel mooi geweest.
Rond een uur of 8 gaan we wat eten, wandelen langs de verschillende restaurantjes en laten de honden ook nog uitwaaien op het strand.
We drinken tussen het drogende wasgoed nog wat en gaan zo op bed, morgen een dagje luieren.

Dag 14

Porto 0 km.

Waar we gehoopt hadden op een dagje zon en strand krijgen we alleen maar mist.
We blijven een beetje rond de camper hangen en besluiten om ’s middags even naar de Lidl te lopen, het is een stevige wandeling van dik 2 km maar met wat tussenstops wil het prima en we zien zowaar nog heel even de zon.
Op de terugweg zien we een leuk uitziend restaurantje en besluiten om daar ‘s avonds te gaan eten.
Het blijkt een Braziliaans restaurant te zijn en we hebben geluk met een hele aardige ober, die goed Engels spreekt en een heel klein woordje Nederlands.
We nemen de specialiteit en laten ons verrassen.
Dat bleek een goede keus, op advies van de ober begonnen we met een Braziliaans aperitiefje wat weg drink als ranja. De kok kwam met een spies met vlees bij ons langs en sneed er dan wat vlees af op ons bord, zo kregen we in totaal 7 verschillende soorten en we mochten nog meer hebben maar we zitten dan al bommetje vol.
We sluiten af met espresso en Roderick neemt er nog een bijhorend digestief bij.
We gaan rollend naar de camper, morgen weer on the move.

Dag 15

Porto – Barcelos 75 km.

Nadat gisteren ons stranddagje in de mist was opgegaan trekken we vandaag weer verder, we gaan richting het noorden.
Karin wil graag eerst nog even kijken bij een grote shopping mall en groot is die!
Roderick maakt van de nood een deugd en brengt een bezoekje aan de kapper en onder het mom van “doe maar een kapseltje” loopt hij tevreden weer de deur uit.
Dan nog even Porto uit zien te rijden ?
Dat is best wel druk maar onze navigatie loost ons, ondanks een paar wegafzetingen, binnen 3 kwartier de stad uit.
We gaan eerst naar een vissersdorpje om daar onder het genot van koffie en een klein gebakje te beslissen waar we heen gaan.
Het wordt Barcelos, het stadje waar de geschiedenis van de Portugese haan is ontstaan.
Het is een leuk en gezellig stadje met op elke hoek de beroemde haan.
Na een wandeling en hapje eten gaan we terug naar de camper.
Er blijkt echter een soort van feest te zijn, of dit te maken heeft met de verkiezingscampagnes die nu gaande zijn weten we niet, maar de Portugese Jannes en Sieneke zingen uit volle borst en alle auto’s toeteren er vrolijk op los.
Het deert ons niet en we gaan lekker op bed.

Dag 16

Barcelos – Rio Caldo 62 km.

Vandaag willen we richting het noorden van Portugal namelijk naar Parque nacionel da peneda geres.
Wanneer we net onderweg zijn rijdt de camper niet lekker, hij stottert en houd wat in bij het optrekken, we krijgen ook niet echt goed de kans om uit te proberen wat het is omdat we alleen maar op kleine bergweggetjes rijden.
We rijden maar gewoon door en stoppen bij Bom Jesus op een berg vlakbij Braga.
Dit is een bedevaartsoord met een fantastisch mooie kerk, we kijken onze ogen uit en maken heel veel foto’s.
Na de lunch vervolgen we onze weg maar het rijden gaat niet beter en na verloop van tijd gaat er ook een lampje op het dashboard branden, via het camperforum en app contact met onze plaatselijke garagehouder besluiten we rond 5 uur maar een camping op te zoeken.
Maandag eerst maar een garage opzoeken om de motor uit te laten lezen.
We staan wel op een mooie plek aan het water dus als het weer gewoon mee werkt dan hoeven we ons morgen niet te vervelen, maandag zien we wel verder.

Dag 17

Omdat we hier een dag blijven nemen we het er ook even van, we slapen uit, we ontbijten laat , Karin maakt nog een soepje klaar, we zonnen wat, we zwemmen iets, gaan nog uit eten en zitten nu nog met een aangename temperatuur voor de camper.
Geen zorgen voor de dag van morgen 😉

Dag 18

Rio Caldo – Penedones 139 km.

Vandaag staat in het teken van het brandende lampje, we staan op tijd op want we willen weten wat het probleem is.
De campingeigenaar weet wel een garage die de motor kan uitlezen, die zit een dorpje verderop.
Maar een dorpje verderop is in dit gebied toch wel iets anders en een uur later zijn we bij die garage.
De motor wordt uitgelezen en er blijkt een probleem met de turbo te zijn wat zij niet kunnen verhelpen, op naar de Ford garage in Braga.
Intussen brandt het lampje niet meer en de auto rijdt weer aardig normaal. Na een poosje zoeken vinden we de garage maar er spreekt daar geen monteur Engels of Duits en na het proberen uit te leggen met handen & voeten en Google vertaal , komt er een verkoopmedewerker uit de showroom die gelukkig wel een woordje Engels spreekt. We leggen uit wat waarschijnlijk het probleem is en er gaat een monteur een rondje met de camper rijden om te kijken wat kan zijn.
De verkoopmedewerker komt even later uitleg geven. Hij zegt dat ze de turboslang beter hebben vastgedraaid en wanneer we gewoon rustig aan rijden we gewoon de vakantie af kunnen maken.
Opgelucht rijden we weer verder maar na een paar meter blijkt er geen verbetering in te zitten en het lampje gaat ook weer branden, zucht.
We rijden maar gewoon verder, het is vandaag ook nog heel erg warm (heet!) en besluiten maar een camping op te zoeken. Maar net als het “dorpje verderop” is dit niet zo maar gebeurd.
We rijden gelukkig wel weer op een mooie N weg met genoeg uitzichten.
Rond 4 uur zien we een camping aan het water en we besluiten om hier te stoppen.
Het is een camping aan een prachtig mooi stuwmeer.
We parkeren de camper en gaan eerst wat drinken bij het bijhorende restaurant.
Het is zelfs te warm om in de zon te zitten. Roderick gaat nog even zwemmen met de honden en na het douchen gaan we terug om wat te eten.
Er komt geen menukaart op tafel, we moeten eten wat de pot schaft en dat was echt heerlijk.
Vooraf gerookte vleeswaren, als hoofdgerecht vlees met patat, bruine bonen met rijst en kool, een heerlijke dessert en dan ook nog koffie met een lekkere borrel.
Intussen hebben we besloten dat we hier morgen ook nog blijven en dan woensdag maar weer eens richting Borger gaan.
Nu genieten we nog even van de koele “zomer” avond onder het genot van een drankje.

Dag 19

Penedones 0 km.

Het is al vroeg warm vandaag, misschien is heet wel een beter woord.
Na het late ontbijt trekken we de waterschoenen aan, nemen broodjes en drankjes mee en gaan naar het strandje.
We liggen daar de hele dag met de hondjes in de zon te bakken.
Rond borreltijd gaan we naar het restaurantje voor een drankje en krijgen daar de plaatselijke lupineboontjes bij, een leuke afsluiter van de middag.
Na het douchen laten we ons daar weer verrassen voor het eten.
Als voorgerecht krijgen we gebakken worstjes met rauwe ham en het hoofdgerecht is gestoofde vis (inktvis) met gekookte aardappelen en groene kool.
Roderick vind het allemaal erg lekker, Karin ook maar de inktvis is niet haar favoriet.
Het nagerecht is een zoete appel met iets van kaneelstroop uit de oven en smaakt heerlijk.
Bij de koffie krijgen we hetzelfde likeurtje als gisteren maar nu met een drank gewekte kers erin, zelfs Roderick krijgt het hier warm van.
De ober vind dit blijkbaar leuk en we krijgen hierna nog 2 huisgemaakte likeurtjes.
We genieten nog van de ondergaande zon en gaan daarna terug naar de camper.
Morgen maar richting het noorden.

Dag 20

Penedones – Saint Geours de Maremne 855 km.

We willen op tijd rijden vandaag dus de wekker staat vroeg.
Maar het loopt toch weer ietsje anders, nadat we ons ontbijt op hebben staat de camping/restaurant eigenaar bij de camper met de vraag of we nog zin hebben in een kopje koffie?
Uiteraard slaan we dat aanbod niet af, we krijgen er zelfs nog 2 broodjes met jam en honig bij.
Nadat Roderick als dank wat flesjes Maallust achterlaat vertrekken we.
We besluiten dan ook nog maar even naar het “dichtstbijzijnde” dorpje te rijden voor wat boodschappen en verlaten daar met plaatselijke flessen wijn, kip, worst en broodjes.
Onderweg stoppen we bij een stuwmeer en verorberen we de vaste lekkernijen, de wijnen zijn voor thuis.
Rond 12 uur ’s avonds is het mooi geweest en stoppen we voor de nacht in een dorp dichtbij de snelweg.
Morgen weer verder richting stormend Nederland.

Dag 21

Saint Geours de Maremne – Crespin 950 km.

We liggen vandaag een uurtje langer op bed, daarna gaat Roderick nog even naar de bakker en de slager in het dorp.
Hij komt terug met lasagne, een witlofschotel, een pasteitje, een vers Frans brood en een belegde stokbrood.
We ontbijten niet en rijden meteen weg.
De rit begint in de mist maar tijdens onze eerste stop schijnt de zon en verorberen we ons stokbrood en drinken koffie in de zon.
Tegen 18 uur zijn we bijna bij Parijs en besloten we om te stoppen voor ons diner, na een half uurtje in de oven kunnen we aan tafel, helaas moet dat voor de eerste keer deze vakantie binnen in de camper maar het smaakt er niet minder om.
Rond 8 uur rijden we Parijs “binnen” en het is er nog lekker druk.
Wat ons op de heenweg ook al opviel is dat de Franse automobilisten absoluut niet bang zijn in het verkeer en dat de Franse motorrijders levensmoe zijn want die rijden met een gang van 70/80 km kriskras tussen de file’s door.
Na de drukte kunnen we weer relaxed doorrijden.

Terwijl we dicht bij de Belgische grens zijn vindt Karin een camperplek op de campercontact app, een kwartier later zijn we daar.
Maar er moet ons nog 1 ding van het hart, onderweg krijgen we via FB te lezen dat een goede vriend van ons vandaag te horen heeft gekregen dat hij ongeneselijk ziek is.
Dat komt hard binnen, het laat ons de rest van de reis niet meer los.
Arjan wanneer je dit leest weet dat we in gedachten bij je zijn.
Karin gaat ontdaan op bed en ik drink nog een extra biertje.

“But to lose you would cut like a knife”

Morgen het laatste stukje.

Dag 22

Crespin – Borger 435 km.

We worden wakker op de parkeerplaats van een groot kerkhof in Crespin, het was er heerlijk rustig en we hebben goed geslapen ?
Roderick gaat op zoek naar de plaatselijke Carrefour voor wat lekkere broodjes maar na een half uur wandelen komt hij terug met de conclusie dat die daar niet meer zit. (Ondertussen maakte de plaatselijke bakker al toeterend kenbaar dat hij broodjes bij zich had op de CP bij Karin. Maar ja, Ro haalt al broodjes;)
We moeten toch nog tanken en we rijden dan maar naar het dichtstbijzijnde plaatsje en voordat we het in de gaten hebben doen we de boodschappen en het tanken in België.
Roderick ziet nog een bierwinkel en koopt ook nog wat biertjes voor zichzelf.
Het weer wordt er niet beter op en we rijden daarna meteen rond Brussel de file in, we nuttigen noodgedwongen onze Belgische broodjes in de camper.
Bij Antwerpen valt de drukte in het verkeer gelukkig mee maar vanaf de grens tot en met Hoogeveen is het drama met het verkeer.
Bij Zwolle worden we nog gespot en op de foto gezet door een bekende.
Om 19 uur zijn we thuis in ons mooie dorp.