Er heerst weer innerlijke strijd in m’n hoofd. Dat betekend; BLOGGEN!! Ik weet’ t, het is niet netjes om te schreeuwen. Sorry.

Maar ik heb altijd gedacht dat ik persoonlijk tegen het gepland beëindigen van leven ben, op wat voor manier dan ook. Ook bij mijn huisdieren. En al helemaal bij m’n allereerste eigen hond, liefste en trouwste vriend Barto. Hij moet en zal zelf stoppen met leven. De respectabele leeftijd heeft hij al, zestieneneenhalf. Maar ik begin te twijfelen aan m’n voornemen me niet te mengen in leven en dood. Hij wordt oud. Slechter. Het is iets wat langzaam gaat, maar waar je stiekem je ogen voor wilt sluiten. Morgen is er weer een dag. Kijk wat hij nog wel kan. En hij is nog zo blij om je te zien. Maar toch….

Ik moet eerlijk zijn. Ro en ik hebben het onderwerp vermeden. Allebei ervan overtuigd dat als de één niets zegt, de ander het niet hoeft. Vandaag bracht ik het ter sprake. Op mijn FBstatus was al te lezen dat ik vannacht wakker lag. Piekeren tot ik weer in slaap viel. Bovenstaande was de grootste reden. Komt het nu dan toch dichterbij? En dan? Wat dan? Hoe?

Dus vanmiddag vroeg ik hem, “hoe vind jij Barto op het moment?” En dan weet je binnen vijf minuten dat je er allebei hetzelfde over denkt. Ik werd er verdrietig van, het is zo definitief. Verder hebben we niets afgesproken. Dat kon ik niet. We weten allebei dat er gauw een moment komt. En nou het zwart op wit staat sinds een minuut, vliegt het me weer aan. Ik moet er niet aan denken. Maar het is wel eerlijk en wat hij verdient. Wordt vervolgd…..

One thought on “Besproken

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

15 + twaalf =