Daar is ‘ie dan!

Poeh, poeh! Dat duurde lang.

Het grootste wapenfeit is mijn veertigste verjaardag afgelopen zaterdag. 40! Dat deed veel met mij het afgelopen jaar. Wat heb ik tot nu toe gedaan en wat wil ik allemaal nog doen? Er ontstond een bruisende energie die alle kanten opging.

Ondertussen ging het op de zaak niet lekker meer, ik kon me er niet toe zetten om opgewekt m’n werk te doen. Ik wilde iets anders! Natuurlijk is dat makkelijker gezegd dan gedaan maar waar een wil is, is een weg. Vanwege familieproblemen liepen we tegen ontzettend veel dingen aan waar we geen grip op hadden, daarnaast is onze lieve dochter aan het puberen geslagen. Allemaal zaken die rusteloze nachten veroorzaakten voor beide.

Schat, Ik ga!

Natuurlijk zijn hier veel gesprekken aan vooraf gegaan, maar samen hebben we besloten dat ik ga uitbreken. Op zoek naar werk en een woning. Die woning was snel gevonden in de vorm van een boerderijtje naast ons. Het is van m’n schoonvader en stond tijdelijk leeg. Perfect! Samen met paps en mams waren we daar al aan het klussen geslagen om het op te knappen voor toekomstige huurders of kopers. Dit was dus een mooie oplossing.

Het werk zoeken is een ander verhaal. (Zie voorgaande blogs) Het liefst ga ik aan de slag in de Pedagogiek, maar daar is mijn ervaring niet goed genoeg voor. Ik ben nergens nummer 1 vanwege de vele werkzoekenden. Tot die tijd ben ik in een call-centre gaan werken. Geen droombaan, maar inmiddels een leuk team en ik mag het niet zeggen van mezelf, maar ik schijn er goed in te zijn. Ondertussen solliciteer ik me een ongeluk en hoop op een leukere baan.

Ro en ik zijn helemaal gelukkig in deze nieuwe situatie, ik ben blij en zo opgelucht dat ik niet meer in het restaurant werk. Natuurlijk werk ik nog wel op oproepbasis en in de zomer ga ik elke dag bijspringen, maar het grootste deel is van m’n schouders. En Ro heeft alle ruimte om eens naar de toekomst te kijken zonder dat de grond onder z’n voeten wordt weggeslagen.

Binnen een half jaar een heel ander leven! En met mijn veertigste verjaardag van afgelopen week voelt dat gewoon goed.

De wereld ligt voor ons open!

Ik stop met roken!

Ja! Je leest het goed! Ik stop!

Een half jaar geleden besloot ik mezelf een rookvrij leven te geven op m’n veertigste verjaardag. En ik rook al 28 jaar met een pauze van anderhalf jaar. Nooit eerder heb ik een stoppoging gedaan omdat ik écht wil stoppen. Een poging is geen optie. Ik stop! En bij een stoppoging hoor je zo vaak dat mensen weer beginnen, dat wil ik niet. Stoppen is stoppen!

Dus ging ik anderhalve week geleden naar de huisarts. Een beetje hulp is misschien een goed idee en daar denkt de arts net zo over. Pleisters zijn voor mij niet weggelegd. Die werken beter bij een regelmatig leven. En inderdaad, dat heb ik nog steeds niet. Dus komt de huisarts met Champix. De bijwerkingen liegen er niet om, maar de slagingsrecenties zijn uitmuntend. Ik waag het erop. Al een week voor de stopdag moet ik beginnen met een halve dosering. Achteraf begrijp ik dat je sigaret ook minder gaat smaken in de eerste week, maar daar heb ik niet op gerekend en het is helaas ook niet gebeurd. Een heel klein beetje misschien, maar niet genoeg om de sigaret vrijwillig op te geven. Het helpt wel om de bijwerkingen bij het stoppen te verminderen. Er gaat een slotje op de receptor in je hoofd waar de nicotine gevraagd wordt. Dus een sigaret gaat echt naar rook smaken en de lichamelijke behoefte stopt.

Afgelopen woensdag was mijn stopdag. Op dit moment zit ik dus op dag twee. Mijn lichaam vraagt niet om een sigaret. Wel ben ik zo nu en dan een beetje misselijk en dizzy door de champix. Maar heel goed te doen. Zoals verwacht heb ik op routinemomenten zin in een sigaret. Maar het is omdat ik op dat moment altijd rookte en niet omdat ik een nicotinebehoefte heb. Wat dat betreft ben ik zeer tevreden over champix. Wat me tegenvalt ligt bij mezelf. Ik zit in een onwerkelijk moment omdat ik mezelf niet ken zonder sigaret. Het voelt nog zo gek en leeg. Wat dat betreft is het echt afscheid nemen van een deel van je leven. Dat gaat me vast nog tegenwerken. Maar ik hou vol.

Falen is geen optie!