post

De Romantische strasse

Dag 1.

We willen dit jaar tussen Hemelvaart en Pinksteren de Romantische strasse rijden, we vertrekken de woensdag voor Hemelvaart en omdat het die dag nog heel mooi weer is besluiten we te beginnen bij een plekje aan het water. Via het camperforum krijgen we de tip om in Varik te gaan staan, dit is aan de Waal. We brengen de dag luierend in de zon door en zien de vele schepen voorbij varen.

Dag 2.

Na het ontbijt en de koffie stellen we de navigatie in op Wurzburg. We rijden de hele dag en met de gebruikelijke tussenstops komen we rond 17 uur aan op een kleine camping naast rivier de Main. We worden ontvangen door een nors aan doende barman, die bijna niet te verstaan is maar hij is heel aardig. We eten daar een lekkere schnitzel, we drinken nog een kop koffie bij de camper en sluiten de dag af met een lekkere borrel.

Dag 3.

Vandaag beginnen we dan aan de romantische strasse. We rijden rond 10 uur van de camping af en parkeren even later de camper vlakbij het Würzburger Residenz, een mooi begin van de dag. Nadat we daar 2 uur lang hebben rond gedwaald gaan we het centum verkennen, ook dit is allemaal schitterend om te zien. Vlak voor dat we wegrijden kopen we wat broodjes bij de bakker en eten die onderweg bij een picknickplaats op. Van Wurzburg rijden we door naar Wertheim en parkeren de camper alvast op camperplaats, we lopen binnen 5 minuten naar de Altstadt waar we weer onze ogen uitkijken. Terwijl Karin met de honden terug loopt gaat Roderick nog even een “bultje” beklimmen om bij een kasteel te komen. Terug bij de camper zitten we rustig bij de rivier en eten we lekkere chili con carne. Morgen weer verder maar wanneer we dit tempo aanhouden gaan we de route niet afmaken.

Dag 4.

We verlaten Wertheim en vervolgen de route. De eerste stop is Tauberbischofsheim. Ook dit is weer een mooi gezellig stadje, eigenlijk kunnen we dit wel vertellen bij elk plaatsje waar we komen dus laten we ons maar beperken tot de plaatsnamen met wat foto’s. We rijden door naar Lauda-Köningshofen, Bad Mergentheim, Weikersheim, Röttingen, Crelingen en eindigen op de camperplaats in Rothenburg Ob der Tauber. Onderweg vonden we nog mooi rustig plekje om te lunchen. Rothenburg Ob der Tauber is een oud vestingstadje, heel mooi om door heen te lopen en de sfeer te proeven echter net als Carcassonne en de mont saint Michel is het allemaal zeer toeristisch en daardoor heel commercieel. We eten er nog even wat en gaan dan terug naar de camper waar we door het mooie weer nog lang buiten kunnen zitten.

Dag 5.

We vertrekken weer mooi op tijd en rijden naar Schillingsfürst, daar is echter niet zo heel veel te zien dus rijden we weer door maar door wegopbrekingen en veel een richtingsweggetjes raken we van de route af en rijden we een binnendoor richting Feuchtwangen, onderweg vinden we wel weer een leuk plekje om een broodje te eten. We vervolgen onze route en we komen rond 14 uur aan Feuchtwangen waar op een terrasje een drankje doen, we halen nog 2 lekkere gebakjes voor onderweg en vervolgen onze route. Wanneer we onze route vervolgen komt de regen met bakken uit de hemel. We stoppen bij het volgende stadje, Dinkelsbühl, op de camperplaats met de gedachte om later het vestingstadje te bezoeken maar het houdt echter niet meer op met regenen en we besluiten om in de camper te blijven, morgen weer een dag!

Dag 6.

Wanneer we wakker worden is het droog, heerlijk! We lopen na het ontbijt meteen naar het vestingstadje Dinkelsbühl en ook dit is weer fantastisch. Na wat gewandeld te hebben gaat Karin nog even shoppen en Roderick gaat een biertje doen op het terras, wanneer Karin klaar is is het tijd om verder te gaan maar natuurlijk niet zonder een (te)lange wandeling over de stadsmuur. Het loopt al mooi tegen het einde van de middag als we in de camper stappen en dan begint het ook weer te regenen. We besluiten om naar Harburg te gaan, daar is een camperplaats aan de voet van een burcht. We staan daar helemaal alleen en Roderick besluit om nog even de burcht te gaan bezichtigen. Tijdens het rondwandelen in de verlaten burcht ziet hij een deur open staan en loopt daar naar binnen. Hij komt op de stadsmuur terecht en wandelt daar een rondje. Bij terugkomst is echter de deur op slot en na weer een half rondje lopen ziet hij een deur met daarop een bordje nooduitgang, die is gelukkig wel open. Het is intussen gestopt met regenen en zo zitten we in het zonnetje nog even van onze avondmaaltijd te genieten.

Dag 7.

We gaan weer op pad en onze eerste stop is in Donauwörth, het is weer een romantisch stadje met vele mooie gebouwen. Na het uitrijden van het stadje missen we een routebordje en we rijden een uur om, het voordeel hiervan is dat we wel weer een leuk lunchplekje vinden. Na de lunch stoppen we in Rain maar dat vonden we niet zo bijzonder. Na een half uurtje komen aan in Friedberg waar we wat drinken en een rondje langs de stadsmuur doen. We vervolgen de rit naar Augsburg maar daar is het zo druk dat we besluiten door te rijden. We eindigen de dag in Landsberg am Lech, het stafje ziet er mooi en interessant uit, morgen maar even sightseeing.

Dag 8.

Helaas we worden wakker met regen, we blijven een uurtje langer liggen maar de regen wordt er niet minder om.
We willen wel graag Landsberg am Lech zien dus gewapend met paraplu en de jassen gaan we die kant op.
En het is weer een mooi stadje met prachtige vakwerkhuizen en historische gebouwen, we lopen er dik 2 uur rond, stoppen nog even bij de bakker voor wat verse broodjes en rijden naar Hohenfurch.
Het daar niet zo bijzonder dus we vervolgen weer onze weg, nu naar Schongau.
Karin is nog koud van het vorige uitstapje en blijft in de camper, Roderick trekt weer de jas aan loopt naar boven.
Hoewel het wat kleiner is, staan ook hier weer mooie gebouwen.
Met een kwartier is Roderick ook klaar maar omdat hij bij de verkeerde stadsmuur de weg naar beneden neemt is hij nog een half uur langer onderweg!
De volgende stop is Rottenbuch, waar een groot klooster staat.
Niet alles is toegankelijk dus we maken wat foto’s in de kerk, drinken in het plaatselijke cafe nog een sapje en stappen weer in de camper.
We rijden naar de Wieskirche, een prachtig mooie kerk.
Na de gebruikelijke foto’s besluiten we dat het mooi is geweest voor vandaag.
We besluiten een plek voor de nacht te zoeken en onderweg komen we een snackwagen met gegrilde kippen tegen en we stoppen en nemen onze avondeten mee de camper in.
10 minuten later staan we op een stil plekje onze kipjes te verorberen en heel even gaan we in gedachten terug in de tijd 

Dag 9

We staan vandaag in dubio, gaan we eerst de route afmaken of gaan we eerst naar slot Neuschwanstein?
Terwijl we rijden zien we een bord met “slot Hohenschwangau”, dan daar eerst maar heen.
Terwijl we de afslag nemen zien we boven op de bergen 2 kastelen liggen, de andere blijkt dus Neuschwanstein te zijn.
We rijden een soort van dorpje binnen waar alleen maar parkeerplaatsen, horeca, souvenirwinkels en toeristen (lees Japanners;-) ) zitten.
En je kunt er tickets kopen voor vervoer naar beide kastelen met bus of met paard en wagen, we kunnen ook entreekaarten kopen om beide kastelen van binnen te bekijken maar gezien de mensenmassa en de prijs zien we daar van af.
We drinken eerst een kop koffie en gaan dan met paard en wagen naar Hohenschwangau, we vinden het mooi en na “alles” gezien en gefotografeerd te hebben gaan we lopend naar beneden.
Daar belonen we ons zelf met een lekker glaasje drinken.
Voor onze “reis” naar Neuschwanstein nemen we de bus, binnen 10 minuten zijn we boven en vanaf de Marienbrücke kunnen we een mooie foto maken van het kasteel.
We wandelen nog een klein stukje verder en komen dan aan bij het kasteel, van dichtbij is die mooi maar van afstand vinden het eigenlijk. mooier.
Doordat we geen entreekaarten hebben gekocht zijn we ook zo weer uitgekeken en besluiten om ook nu weer naar beneden te lopen maar we hebben eerst wat energie nodig dus neemt Karin een traditionele goulashsoep en Roderick een lekkere dunkelweizen.
Beneden aangekomen stappen we in de camper en parkeren die even later op een (te dure) camperplek in Füssen, de romantische strasse is nu ook officieel ten einde.

Dag 10.

De romantische strasse zit er op maar Roderick wil nog wel graag naar het hoogste punt van Duitsland, de Zugspitze.
Een half uur later staan we in Garmisch-Partenkirchen maar daar kunnen we alleen met het treintje omhoog en daar doet die bijna anderhalf uur over, dat is ons iets te lang.
We vragen daar om informatie en we worden verwezen naar een plaatsje verderop waar de skiliften omhoog gaan.
Daar aangekomen eten we eerst nog even een. broodje bij de camper, we lopen gezamenlijk naar de ticketverkoop en zien dat een retourtje €56 kost?
Karin twijfelde nog of ze mee ging naar boven maar die twijfel was nu weg.
Roderick gaat alleen naar boven en laat Karin alleen achter.
Het is daarboven een gezellige boel.
Na een biertje, een paar foto’s en wat pasjes in de sneeuw gaat hij weer naar beneden.
Karin heeft intusseneen terras aan het water gevonden, we drinken daar nog wat en beginnen dan aan de reis richting het noorden.
Na een uitgebreid diner bij de mcdonalds stoppen we aan het einde van de avond in Kassel.
Morgen, zaterdag, zoeken we het water op en is Karin jarig.

Dag 11,12 en 13.

Het is zaterdag, het is mooi weer en Karin is jarig.
We zijn nog 300 km van huis en we besluiten om de laatste 2 dagen een plekje bij het water te zoeken.
De keuze valt op de Twistesee, we hebben geluk want we kunnen nog op een van de laatste vrije plekken staan, de rest van het weekend is het een komen en dan vooral weer gaan van teleurgestelde camperaars omdat er geen plek meer is.
We delen ook nog onze plek zodat we een klein maar knus tuintje hebben.
‘S avonds gaan we ter gelegenheid van Karin haar verjaardag uit eten, we eten heerlijk bij de plaatselijke Tapaceria.
Wanneer we terug zijn bij de camper is het al flink afgekoeld dus sluiten we de avond binnen af.
Ook zondag is het weer fantastisch, we zitten de hele dag voor de camper.
Maandag vertrekken we op tijd, het is weer gebeurd met de pret?
Rond 18 uur zijn we thuis, we kunnen meteen aan tafel want Angie en Patrick hebben gekookt, heerlijk!

.

Blij vs Onblij

Er gebeurd zoveel om me heen dat emoties op en neer gaan. Dan wordt het tijd voor ‘pen en papier’. Mijn eeuwige uitlaatklep.

Leven en dood gaan hand in hand, dat wist ik uiteraard. Maar van dichtbij meemaken dat iemand veel te jong het aardse bestaan achter zich moet laten en tegelijkertijd nieuw leven zien groeien, dat doet wat met me. Elke dag komt er een moment voorbij dat ik het voel binnen komen. Een mooi nummer op de radio, een avond in het donker, buiten op het terras, met een lucht vol sterren. Ik word teruggeworpen op mijn gevoel. Dat ik hier ben, dat ik dat zo normaal vind. Maar het is niet vanzelfsprekend. Ik voel me dan klein. Verlaten, ongemakkelijk, maar ook gelukkig. Wat een bizar gevoel.

Toch wil ik stil blijven staan bij het moment. Het hier en nu. Dankbaarheid. Dankbaar dat onze dochter een nieuwe fase in haar leven ingaat. Zo onverwacht, zo schrikken, zo vroeg. Kan ze dit, ook geestelijk. Inmiddels hebben we het proces naar aanvaarding en blijheid doorlopen. Allemaal op onze eigen manier. Soms stil, soms pratend en vooral lachend. Dat we aan het idee gingen wennen werd duidelijk door de grappen over opa’s en oma’s en papa’s en mama’s. Ze is er klaar voor. Wij zijn er klaar voor.

Belangrijk te weten dat het ook zo goed met haar gaat. Ze had haar therapie af gesloten. Heeft al een tijd een fijne vriend en ze had haar studie ‘social work’ opgepakt. Allemaal plussen. Natuurlijk ook lastige momenten, voor haarzelf. Angst, verdriet en zorgen naar de toekomst. Maar praten en aanvaarden van haar gevoel maakte de dag weer goed. Nu dit. Ik zag haar angst, voelde het ook. Ik heb gezegd dat het er mag zijn. Je hoeft niet met iedereen mee te juichen als je het zelf even anders voelt. Neem je tijd. Het komt vanzelf.

En zover zijn we nu. Ze is blij. Wij zijn blij. Alles is gezond. We kunnen alleen maar afwachten en hopen op een voorspoedige zwangerschap. Jonge moeder in de dop. Langzaam zie ik haar groeien. Ze is serieus, leest en leert. Maar ook zijzelf neemt grote sprongen naar volwassenheid, niet pinbaar maar ik voel ze. Wat een jaren hebben we achter de rug. Wat had het mis kunnen gaan. Wat is het goed gekomen. Zo trots op haar.

Kan ik alleen nog maar mijn gevoel delen naar het donkere hoekje. Een vriend die wacht op het einde. Hetzelfde proces. Aanvaarden en wachten. Hopen op voorspoedig en vrij van pijn en angst. Dat gaat niet lukken. Betere dagen spelen tikkertje met slechte dagen. Maar dat het komt is zeker. Wat een strijd.

Wat ligt het dicht bij elkaar. En wat mogen we blij zijn met elke dag. Zo cliché, maar mijn dagelijkse confrontatie op dit moment. Ik weet het en ben gelukkig.

Weekend over de grens.

We zijn van plan om een zaterdag met de camper weg te gaan maar door dat vrijdags Roderick z’n pubquiz niet doorgaat besluiten we dan de vrijdag maar weg te gaan.
We zijn op zoek naar zwemwater waar de honden ook welkom zijn maar dat blijkt echter niet zo eenvoudig en via Friesoythe-Thülsfeld, waar we heerlijk eten bij de Griek, stoppen we in Detern voor de nacht.
Omdat we laat aankomen zijn de mooiste plekken bezet en staan daardoor achter een muurtje op een soort van parkeerplaats.
De volgende dag besluiten we om verder te gaan en dan richting de kust maar onze Duitse buurman raad ons dat af omdat alles waarschijnlijk al vol staat.
We laten het idee van water maar varen en rijden naar Dörpen, dat blijkt een mooie grote en gratis plek te zijn op een goed onderhouden grasveld.
We zetten de tafel en stoelen buiten neer en we brengen de dag door met wat lezen en voetbal kijken.
We sluiten de dag af met een BBQ.
Zondag is het weer stukken minder, we waaien zo wat weg voor de camper en we besluiten om naar huis te gaan.
Onderweg komen we langs een wasstraat en we besluiten om daar de camper even heen te rijden en met een schone camper komen we weer thuis.

Lottum, Nederland

Zoals bijna elk jaar proberen we oud & nieuw met ons tweetjes en de honden in de camper te vieren.
Dit keer gaan we op zoek naar een vuurwerkvrije plek omdat de honden bang zijn voor het geknal.
De keuze valt op camperplaats IndeVerte in Lottum, een campercamping met alle benodigde voorzieningen in “the middle of nowhere”.
We hebben gereserveerd van 28 december t/m 1 januari maar er is echter een klein probleempje, Roderick is geopereerd aan zijn hand en mag niet autorijden dus moet Karin achter het stuur.
Ondanks dat ze vaker in de camper gereden heeft ziet ze er wel tegenop.
Ten onrechte, na dik 250 km draait ze camper met de kont naar achteren perfect op de voor ons gereserveerde plaats.
We installeren ons, het weekend kan beginnen.
We maken ons niet druk, overdag lezen en internetten we wat met de Top 2000 op de achtergrond en ‘s avonds kijken we tv.
Tussendoor lopen we met de honden in de bossen die de camperplaats omringen.
Ook lopen we nog nog een keer naar de Maas.
Het eten hebben we allemaal bij ons, zo eten we de 1e avond de rollade die Roderick in zijn kerstpakket had zitten en die we thuis al in de airfryer bereidt hadden.
De 2e dag laten we door de plaatselijke shoarmaboer eten bezorgen en dag 3 eten we pizzaburgers uit de oven.
Oudejaarsavond maken we er natuurlijk een feestje van, we hebben lekkere hapjes bij ons en we gourmetten terwijl we de ontknoping van de top 2000 luisteren.
Wanneer de klok 12 uur slaat is het een oase van rust, onder het genot van wat bubbels proosten we het nieuwe jaar in terwijl we in de verte het vuurwerk de lucht in zien gaan.
De volgende morgen maken we gebruik van de broodjesservice en na de middag stapt Karin weer achter het stuur richting Borger.
Onderweg verzilveren we bij Van de Valk in Zwolle een tegoedbon voor koffie met gebak die we gekregen hebben en tegen het einde van de dag parkeert Karin de camper voor het huis.
Het was weer een geslaagd uitje.

post

Roderick 50 jaar.

18 november was de heugelijke dag dat Roderick zijn 50e verjaardag mocht vieren, in eerste instantie wou hij dat groots vieren maar door verschillende omstandigheden hadden we besloten om dit naar volgend jaar te verplaatsen dus in plaats van een feest pakken we op vrijdag de camper en rijden naar Duitsland.
Onderweg schijnt het zonnetje en we stoppen bij een dijk voor kopje koffie maar zodra we buiten zitten gaat de zon weg en word het koud, we drinken snel ons bakkie op en gaan de warme camper in.
We volgen nog een klein stukje de Duitse kustlijn en stoppen in een Duits stadje voor koffie met gebak.
Rond een uur of 4 komen we aan op onze bestemming, Jever.
Dit is een historische stadje waar ook een grote bierbrouwerij zit.
‘S avonds eten we Chinees van de Aldi we kijken nog wat Netflix.
De volgende dag slapen we uit, eten croissantjes uit de oven en besluiten om halverwege de middag naar de brouwerij te gaan.
Het blijkt dat de brouwerij dan al dicht is voor een rondleiding dus dan maar het stadje in.
Het is echter troosteloos weer en dat straalt ook uit over Jever, veel winkels zijn al dicht dus er is weinig gezelligheid.
We vluchten een kroegje in waar we even gezellig borrelen.
Na de borrel gaan we op zoek naar een restaurant en komen bij toeval terecht in een klein bierbrouwerijtje waar je ook kunt eten. Het eten is goed en de biertjes waren ook lekker.
Voldaan lopen we terug naar de camper en vervolgen onze Netflix serie.
Zondags vertrekken we weer richting Nederland.
Het waait hard en het regent continu maar desondanks nemen we de kustroute en noteren alle camperplaatsen die ons aanspreken zodat we voor een eventueel volgend uitje weer wat leuke plekken hebben.
Onze eindbestemming voor de dag is Blauwestad, we zijn nieuwsgierig naar dit plaatsje omdat we het leuk vinden om met mooi weer een plek in de buurt te hebben waar we aan het water kunnen staan.
Ondanks dat het vreselijk slecht weer is concluderen we dat dit met mooi weer wel een geschikte plek is.
De volgende dag rijden we via binnendoorweggetjes terug naar Borger, het was een gezellig weekend!

UPdate met de nadruk op UP!(8)

Misschien zijn jullie er inmiddels wel klaar mee. Die updates. Maarre, je hoeft niet te lezen uiteraard. Het is nou eenmaal een projectje.

Maar goed nieuws. Na mijn ‘inzinking’ heb ik mezelf herpakt, werk weer en doe m’n ding. Zonder shit in m’n lijf. De afgelopen week sloop er wel eens een ongemakkelijk gevoel naar binnen maar ksssst! Weg ermee. Laat me met rust. Op m’n werk voel ik mezelf heel erg oké. Het helpt wel de toestanden van anderen. Leidt zo lekker af van jezelf. Èn! Ik hoor mezelf praten met clienten en hun heel veel positieve energie geven waardoor ik denk, dat moet je zelf dan ook doen hè? Het mes snijdt voor mij aan heel veel kanten op het moment. Het is echt een kwestie van geduld, up’s en down’s, vallen en opstaan, slikken en weer doorgaan etc. Ik begin te geloven dat het voor mij wel eens goed uit kan pakken. Ik schrijf dit ook omdat er velen zijn, ook die ik gesproken heb, waarbij het niet lukt af te bouwen. Er is dus werkelijk een heel lastig stukje, ook bij verslavingen, waarbij je grote kans hebt op terugval. Dat stukje is zwaar! Ik zag het ook niet meer. Waar doe ik het voor. Voor dit miserabele gevoel? Maar echt, het wordt beter. Het voelt lichter. Wordt overzichtelijk. En het helpt om het in perspectief te blijven zien. Het leven ruikt sws niet elke dag naar citroentjes. Maak het niet mooier dan het is.

Maar hè, ik ben er nog niet maar het komt goed. Ik ben gewoon weer een beetje blij. Misschien date ik nu wat minder up. Geen bericht is goed bericht. En julliebedankt voor het lezen en reageren. Dat helpt echt in het proces. Voor iedereen denk ik. Heb ik ook wat van geleerd.

*Owh ja, ik ben nu een maand clean!

Het gaat niet zo goed!(7)

Tja, ook de mindere momenten delen hè? Geeft wel een compleet beeld.

Vorige week naar de Stones. Ik heb daar toch wel wat ongezonde spanning voor opgebouwd. Gaat het zonder medicatie goed komen met mij? Ik ben dit soort evenementen uit de weg gegaan toen ik nog geen medi nam. Of ik het nu wilde of niet, het zat in m’n hoofd. De angst voor de angst. Gatver! Daar baalde ik van.

De Stones zelf ging hartstikke goed, dat is dan inderdaad vaak de uitkomst. Daar waar je tegen op ziet valt reuze mee. Dus bij het opkomen van de Stones begon ik spontaan te huilen, waarschijnlijk kwam de spanning eruit. Na deze succeservaring was ik dan ook superblij. Het gaat goed komen met mij.

De volgende dag had ik nog een volle agenda met etentje en ook daar zag ik weinig beren op de weg. Ergens in die avond kwam er wel iets ongemakkelijks omhoog maar alles onder controle.

Maar die nacht ging het mis. Het overviel me. Ongekende spanning in m’n lijf en ik kreeg het niet weg. De hele nacht lag ik wakker en werd meteen weer wakker als ik in slaap dommelde. Ik zal je de details besparen maar dat ik fris en fruitig om half zes naast m’n bed zou staan om te werken was uitgesloten. Ik stuurde een berichtje om me af te melden en liet de rest van de nacht aan me voorbij sluipen onder een deken van spanning en zenuwen. Ook nam ik in een vlaag van wanhoop een pil, die ik altijd nam. Helpt voor geen meter als je er één neemt, maar ik ging weer beginnen. Ik wist het zeker. Ik was verslagen. En dan word je wakker in grote onzekerheid en het gevoel van falen.

Ik kreeg die dag veel steun in de vorm van berichtjes en belletjes. Veel begrip. Het liet maar weer eens zien dat het in jezelf blijven opkroppen nergens toe leidt. Dit voelde goed. Adviezen, oppeppers, je hebt er echt wat aan. Ik belde m’n huisarts en die zei nog eens met nadruk dat die ene capsule geen bal zou doen. Ik zei ook dat ik dat best wist maar weer wilde beginnen. Hij zei meteen dat ik dat beter niet kon doen. Deze fase moet ik door. Deze is zwaar. Hier vallen de mensen terug. Het komt even dubbel en dwars zo hard binnen allemaal. Ook werd ik er door velen aan herinnerd dat ik er ‘nog’ maar twee weken af ben. Wat had ik dan gedacht? Je denkt er veel te makkelijk over. Je dacht dit wel even te doen. Neem de tijd. Doe rustig aan. Ga niet alles aan omdat je vindt dat het zo hoort. Het perfecte plaatje. ‘Jongens dit is mijn afbouwverhaal en het leest heerlijk weg. Geen probleem gezien!’

Tja, ik besloot diezelfde dag om toch door te zetten. Medi kan altijd nog. Het houdt in dat ik de dagen met iets meer onzekerheid doorkom. Mezelf soms toe moet spreken. Maar ook alles gelaten over me heen laten komen. Iets meer stress en zenuwen in m’n lijf maar geen vermijding. En dat is ook een dingetje hoor. Ik ben zo bang voor vermijding dat ik niets uit de weg ga. Dat gebeurde de afgelopen twee weken. Ik denk dat ik daarin teveel van mezelf gevraagd heb ook. De afgelopen dagen ging ik gewoon m’n dagen vullen met normale zaken. Even boodschappen doen, flinke ronde met de honden en een ritje verderop om iets te regelen. Alles met een ontspannen lijf. Daar moet ik het nu even mee doen. Alles opnieuw opbouwen zonder medicatie. Niets gaat vanzelf.

Was ik gestopt als ik alles van te voren had geweten? Waarschijnlijk wel. Je moet het voelen en ondergaan om er iets van te vinden. Ik had mezelf sowieso als uitzondering gezien. Bij mij gaat dat goed komen, ik wil zo graag. En nog steeds. Het is troep. M’n lijf is nog steeds aan het afbouwen. Zuisjes in m’n hoofd, vlagen van misselijkheid. Het wordt minder. Dat wel. Het liefst leef ik dus zonder dat spul. Maar zoals ik eerder zei, niet ten koste van alles. Ik sluit niets uit.

Voor nu ga ik door. Leef m’n dagen. Het kan beter, maar ook slechter. Het gevoel van succes in de toekomst overheerst nog steeds.

Tot de volgende update!

post

The Rolling Stones

Alhoewel we net terug zijn van vakantie staat ons volgende uitje alweer voor de deur, we gaan naar The Stones in Arnhem.
Ondanks dat Karin niet van dit soort massale dingen houdt gaat ze toch mee want dit is waarschijnlijke echt wel de allerlaatste keer dat ze live te zien zijn in Nederland.
De honden logeren dit weekend bij de ouders van Karin en wanneer we die afgezet hebben vertrekken we.
We komen we rond 17 uur aan op de volle camping en pikken nog net even de laatste straaltjes zon mee.
‘S avonds kijken we onder het genot van wat hapjes en drankjes een film op de iPad en kruipen op tijd op bed.
Zondag is Roderick op tijd wakker, we ontbijten in de zon en bereiden ons langzaam voor.
Om half 5 komen we aan bij het GelreDome waar we Klaas Willem, Tonnie, Gilbert en zijn zoon Nick ontmoeten.
We staan heerlijk in de zon, drinken en eten wat en hebben een hele gezellige middag.
Wanneer de zon verdwijnt gaan we naar binnen, wij staan in het premiumvak, hebben mooi zicht op het podium en staan lekker ruim.
Het concert is fantastisch, de heren swingen nog als vanouds en we genieten met volle teugen.
Om 12 uur zijn we terug op de camping, we drinken nog eentje en gaan vermoeid op bed, wij worden blijkbaar ook een dagje ouder ?
Maandags vertrekken we van de camping en besluiten om over Meppen terug te gaan.
Daar blijkt een soort van oktoberfest gaande te zijn met kermis, markt en buitenbarretjes.
Karin gaat even rondneuzen in de winkels en Roderick gaat dan maar uit nood wat drinken bij een van de barretjes.
We sluiten de dag af met een Duits diner, rijden terug naar Borger, halen de hondjes op gaan naar huis.
Het was weer een mooi en gezellig weekend.

Update afkicken!(6)

Jeetje! Genoeg te vertellen hoor?! En niet alleen de naar citroentjes ruikende ervaringen, maar ook de bagger en narigheid. Ik ben mezelf nogal tegen gekomen. En nog! Nog loop ik dagelijks met m’n kop tegen de muur. Maar laat ik bij het begin beginnen.

Toen we drie weken geleden op vakantie gingen was ik enigszins onzeker over mijzelf en eventueel vermijdingsgedrag, maar ondanks dat zag ik het positief in. Zat op een pil om de dag en het begon net in te zakken. Geen afkickverschijnselen op dag twee zeg maar. Om die reden ging ik tijdens de vakantie al vrij vlot over op een pil om de twee dagen. En daar deed ik het fijn op. Dag drie vaak wauzie en shaky, maar daar was in de avond weer een dosering en Kaatje kon er weer twee dagen tegenaan. Rond de laatste week van de vakantie was ook dag drie beter te doen. Dus rond de terugreis besloot ik te stoppen. Op die dag 3 dus. Ik hoefde alleen maar in de auto te zitten en niets te doen, dus goed moment.

Een stapje terug. In de vakantie voelde ik me psychisch best oké. Ik liet me niet van het padje brengen en ging niets uit de weg. Mijn gevoel zit en zat wel meer aan de top wat zich bijvoorbeeld uitte door piekeren over aardse zaken, maar ook het lastiger wegzetten van de problemen rondom zwerfdieren. Ik gooide overal hondenbrokken neer, zelfs voor de mussen als ze bij me in de buurt kwamen. Misschien kon dat iets minder, maar verder was ik tevreden over de afbouw met bijkomende zaken en emoties.

Maar dan! En nu zou je bij een docu op tv zo’n lugubere tune horen waardoor je weet; òhowh….er komt nu iets naars. Na zo’n afbouwmoment van drie dagen stonden we op het punt aan de terugreis te beginnen en het leek me een goed idee om de laatste loodjes in één stuk lood te doen. Ik stopte. In de wetenschap dat ik op de bijrijdersstoel niets hoef te doen en er niets van me verwacht wordt. Dat was ook zo! Maar ik kon mij niet voorbereiden op de lichamelijke slag die er kwam. Hondsberoerd met kortsluiting in m’n hoofd kom ik de dagen door. Geen zin in eten, continue misselijk en duizelig, ik word er ook nog eens heel onzeker van. Daar waar ik eerder weer een pil kon nemen om een pauze in te lassen voor dit gevoel, sta ik nu iedere ochtend op in de hoop dat het weg is. Een kleine beweging van m’n hoofd is al voldoende om weer teleurgesteld te zijn. Dat is tot op vandaag nog zo. Er zit geen verbetering in en ik moet het maar ondergaan. Zoals bij mij de opbouw een hel was van twee weken, zal de afbouw ook best twee weken kunnen duren. Inmiddels een week er op zitten.

Goed klaar mee, maar het is niet anders. Er zijn ergere dingen. En die ondervind ik ook in m’n naaste omgeving. Ik heb het gevoel dat ik flink op de proef wordt gesteld maar ik zet door. Ik schrijf dus ook met een ongeconcentreerd gevoel vind de blog onsamenhangend. Maar het is wat het is. Binnenkort meer….

*Er ook bewust voor gekozen tijdens de vakantie m’n slechte momenten niet te delen. Zelfs niet op de terugweg. Wat een beroerde reis…;)