post

Roderick jarig

Het is alweer eventjes geleden maar met de verjaardag van Roderick zijn we een weekendje weg geweest.
Hij had voor zijn verjaardag een bezoekje aan het legiomuseum in Grootegast gekregen.
Vrijdag na ons werk rijden we alvast naar Lutjegast, waar een camperplek zit.
Wanneer we staan loopt Roderick naar de pizzeria en haalt ons avondeten op.
De volgende dag rijden we naar het Lego museum in Grootegast, het blijkt dat er nog 2 musea in hetzelfde gebouw zitten namelijk een victory museum, wat over WO2 gaat en een museumdrukkerij.
Het Legomuseum is echt super leuk met de hele geschiedenis hiervan en met oude herkenbare Lego.
Ook het oorlogsmuseum is interessant.
Halverwege de middag zijn we uitgekeken en rijden naar Surhuisterveen waar een CP en een leuk centrum zit.
Karin gaat even rondlopen in het dorp terwijl Roderick alvast zijn verjaardag viert.
Zondags rijden we binnendoor weer naar huis en sluiten het weekend af met een borrel.

post

Vakantie 2018 Polen

Dag 1, 544 km.

We vertrekken om 17:30 uur uit Borger, we eten in Oldenburg bij de Mexicaan en om 2 uur zijn we op de CP in Grimmen.
Vandaag Polen in!

Dag 2, 160 km.

Vandaag rijden we Polen in, onze eerste stop is in Świnoujście waar we “lunchen”. Na de lunch willen het pontje pakken naar de overkant maar de regelmeneer vind dat we te zwaar zijn en het pontje 6 kilometer verderop moeten nemen dus rijden we daar maar heen. Daar blijkt dat we eerst een dik uur in de wachtrij moeten staan maar ach we vakantie. Wanneer we het pontje verlaten rijden we een stuk door nationaal park “Wolin” en komen in Wolin uit. We besluiten om naar de camperplek bij het strand te rijden en dat blijkt een goede keuze. We staan op een groot terrein tussen de bomen vlakbij het water waar vanaf de steiger gevist wordt, je kan er ook zwemmen maar daar is het toch iets te fris voor. Na de borrel eten we een soepje met een broodje ei en zien de zon onder gaan, het ultieme vakantiegevoel.

Dag 3, 125 km.

We worden wakker met de zon op de camper, heerlijk! Na het ontbijt rijden we naar Wolin om de camperplaats te betalen en om wat boodschappen te doen, wanneer we dat gedaan hebben rijden we naar het Wolinski Park om daar het bizonreservaat te bezoeken. Na een korte wandeling komen we bij een soort van veredelde dierentuin waar naast de bizons ook hertjes, vogels en wilde zwijnen te bewonderen zijn, al met al stelde het niet zo heel veel voor maar het was leuk om te zien. We vervolgen onze route langs de kust en maken een tussenstop in Rewal waar we een ijsje eten en een biertje doen. We rijden verder over een best wel slechte weg naar Kolobrzeg waar we de camping opzoeken. Het is redelijke grote camping waar alles best wel dicht op elkaar staat, niet echt ons ding maar goed. Na een maaltijd in het bijhorende restaurantje lopen we naar het strand, we drinken daar een espresso en wandelen met de honden langs de zee terwijl de zon onder gaat. Terug op de camping zitten we nog lekker buiten aan een drankje.

Dag 4, 197 km.

We rijden om half elf de camping af en proberen de kust te volgen maar dit blijkt niet mee te vallen. Aan het begin komen we nog een leuk strandje tegen maar omdat we daar de camper niet fatsoenlijk kunnen parkeren rijden we door. We komen aan in Darlowo en aangezien onze maagjes knorren gaan we op zoek naar een restaurant. Het valt ons op dat, tot nu toe, er bij de restaurants geen lunchkaart is dus we gaan maar weer aan de warme maaltijd. Roderick eet hier zijn eerste Poolse specialiteit, Zurek. Dat is een soep van gezuurd roggemeel gevuld met vlees, paddestoelen en een gekookt ei, hij vond het lekker! We rijden weer verder maar de zee volgen wil niet echt lukken, we maken nog een tussenstop bij een meertje om wat te drinken en rijden weer door. Na een poosje nemen we een verkeerde afslag en komen terecht op een zandpad, de navigatie zegt dat dit pad maar 3 km lang is dus we rijden tergend langzaam door om na 3 km op het volgende zandpad terecht te komen. Dit gaat wel 15 km zo door en met het zweet in de handen komen we na een dik uur eindelijk weer op de verharde weg. We rijden naar nationaal park Slowinski, daar zijn de bewegende duinen te zien. We parkeren de camper voor de nacht en besluiten om nog “even” naar de duinen te lopen, doordat we al kletsend niet goed opletten lopen we twee keer het toegangspad mis, 9 km en 2 uur later zijn we weer terug bij de camper. Karin warmt nog een maaltijd uit blik op en we gaan op tijd op bed.

Dag 5, 138 km.

Nadat we een paar foto’s van onze overnachtingsplaats hebben gemaakt vertrekken we weer met hetzelfde doel als gisteren, de kust. Al heel snel komen we bij een mooie plek maar op het strand na was daar alles dicht dus rijden we verder. Na weer een stuk rijden komen we in Karwia, daar zit een leuk strand maar kunnen we de camper niet kwijt, dan maar lunchen. Roderick probeert weer een Poolse soep namelijk Rosòl, een heerlijke kippensoep. Karin neemt een goulashsoep en ook die was heerlijk. Als hoofdgerecht heeft Karin een soort van varkenshaas met placki ziemniaczane, dat zijn Poolse aardappelkoekjes. Roderick kiest voor vis en is weer drukker met de graatjes dan met eten maar dat is dan ook weer zijn ding. We vervolgen onze weg richting het volgende strandje en komen uit bij Chlapowo, waar we het perfecte strandje met parkeerplaats vinden en ook de honden zijn daar welkom. We genieten daar van de zon, het is 26 graden, en lopen wat in de zee. Het water is daar aanzienlijk helderder dan in Nederland maar daardoor zien we ook dat er behoorlijk wat kwallen rond drijven, toch maar even oppassen. Tegen half zes verdwijnt de zon en we besluiten om de boel op te pakken. Volgende bestemming, Hel! Dat is het uiterste puntje van een landtong. Wanneer we daar aankomen moeten we eerst de camper zandvrij maken, als dat achter de rug is lopen we even een stukje de camping af naar een soort van horeca straatje, Roderick eet nog een worst van de grill en Karin besteld een grote patat, en groot is dan ook echt groot 😉 Na de koffie gaan we nog douchen, morgen bij daglicht maar kijken hoe de Hel er uit ziet.

Dag 6, 117 km.

Na een goede nachtrust staan we ‘s morgens op tijd op, we willen naar het uiterste puntje van de landtong.
Het is een leuke wandeling met diverse herinneringen aan de tweede Wereldoorlog.
Uiteraard wil Roderick ook op de foto op dat punt en komt met de schoenen vol zand weer terug.
Op de camping vullen we de watertank en legen de wc en rijden de landtong weer af.
De volgende stop is Gdynia.
We parkeren aan het aan einde van de boulevard en lopen richting de stad, onderweg stoppen we voor een soepje ( de Poolse tomatensoep kan nu ook worden weggestreept ?) en een broodje en lopen de stad in.
Het gedeelte waar we lopen vinden we niet zo heel bijzonder en na 2,5 uren rijden we weer verder richting Gdansk.
We zijn net goed en wel onderweg wanneer Karin een enorme shoppingmall ziet, we gaan vol in de ankers en zetten de camper neer op de parkeerplaats.
Na ongeveer 2 uur is Karin weer terug met een voorraadje winterkleding.
We eten in de camper nog wat Thaise take-away en na de koffie rijden we weer verder.
We willen morgen naar de Westerplatte, daar begon op 1 september 1939 de Duitse invasie van Polen, het begin van de tweede Wereldoorlog.
We plaatsen de camper daar op de parkeerplaats voor de nacht.

Dag 7 118 km.

We zijn er op tijd bij vandaag want we willen het monument van de Westerplatte bezoeken. Tijdens de wandeling er heen zien we eerst wat andere monumenten en een aantal overgebleven resten van woningen die ze daar hebben laten staan ter herinnering. Daarna zien we het monument op een grote heuvel voor ons, zeer indrukwekkend en bizar dat hier het begin van de tweede Wereldoorlog was. Onze volgende stop is Gdansk en dan het “oude” gedeelte, voordat we goed en wel de stad in zijn zien we een reuzenrad en uiteraard moet Roderick daar in, Karin beschrijft vanaf de grond op haar instagram hoe hij dit beleefd ? “Ro in rondje 1; *doink doink doink! Waar moet ik kijken, links rechts, Wauh! Andere bankje, staan, joepie! Foto, filmpje, mooi man! 2e rondje; Owh, nog een keer? Maar even weer zitten dan. Leuk! 3e rondje; nog een keer??! Onderuit gezakt, heb het wel gezien. Jawn!” Uiteindelijk heeft hij daar 6 rondjes ingezeten? Daarna lopen we de stad in en het is daar prachtig met zeer mooie gebouwen en straten. Na een Paczki (Poolse donut) en een kop koffie loggen we onze eerste Poolse cache en lopen terug naar de camper, next stop; het kasteel van Malbork. Het is een imposant kasteel wat, net als Gdansk, tijdens WO2 bijna helemaal was stuk geschoten. We lopen daar een paar uur rond en vertrekken naar Elblag, het moet een leuk stadje zijn maar door de harde wind en de regen is het is vandaag niet zoveel aan en we zijn dus weer op tijd terug in de camper.

Dag 8 192 km.

We zijn weer vroeg op pad en willen als eerste naar de bootlift die in het Elblaski kanaal ligt, na een uurtje rijden komen we daar en lopen richting de lift. We hebben geluk, er komt net een boot aan en het is fascinerend om te zien hoe dit gaat. Nadat we broodje in de camper gegeten hebben rijden we weer verder naar Lidzbark Warminski waar een middeleeuws bisschopskasteel staat maar wanneer we daar aankomen zijn ze daar met wegwerkzaamheden bezig en na 3 keer in dezelfde file te hebben gestaan houden we het voor gezien en rijden verder. We gaan naar Reszel waar ook een kasteel staat, bij aankomst eten we op een terrasje eerst een wafel met aardbeien en slagroom en lopen dan naar het kasteel. Via allerlei steile en smalle stenen trappertjes lopen we helemaal naar boven, onderweg staan er verschillende soorten oude martelwerktuigen tentoongesteld, wat hadden ze vroeger pijnlijke methodes om mensen te straffen. We vervolgen ons rit naar Swieta Lipka waar een van de belangrijkste Mariaheiligdommen van Polen staat. Het is een prachtig mooi gebouw en van binnen is die zelfs nog mooier, na het van binnen en buiten gezien te hebben rijden we naar Gierloz, hier is de Wolfsschanze, in 1940 was hier het hoofdkwartier van Hitler. Er zit hier ook een soort van camping bij en omdat het al aan de late kant is besluiten hier te blijven en morgen de Wolfsschanze te bekijken.

Dag 9 178 km.

We zijn er weer op tijd bij en na het ontbijt maken we ons op voor een rondje Wolfsschanze. Ondanks dat er veel bunkers niet meer in goede staat zijn (aan het einde van de oorlog hebben de Duitsers zelf geprobeerd om alles te vernietigen) is het heel indrukkend om te zien. Zeker met de gedachte wat voor kwade plannen hier gesmeed zijn. Wat we dan wel vreemd vinden is dat de geallieerden tot aan het einde van de oorlog niet van het bestaan van dit complex af wisten terwijl het een heel groot complex was en het heel wat werk en beton gekost heeft, dat moet toch opvallen wanneer je zoiets bouwt? We gaan weer verder en rijden het Mazurisch metenplateau binnen, dit omvat de grootste meren van Polen. We zien heel veel water en stoppen voor de lunch in Mikolajki, de zomerhoofdstad van dit gebied. We kunnen nu ook door de Pierogi een streep zetten. Na een wandeling door de haven koopt Karin nog wat Pools servies voor thuis en daarna zetten dan de reis voort. Het is best wel een tocht langs de meren en de niet altijd goede wegen zorgen er voor dat we best wel lang onderweg zijn, maar het is wel mooi. Onderweg stoppen we om wat te drinken bij een leuk mini parkje aan het water. Daar besluiten we om naar Augustów te rijden om daar te overnachten, het is een mooie plek bij een recreatiehaventje.

Dag 10 288 km.

We hebben vandaag drie dingen in de planning,om te beginnen de uitzichttoren bij Mscichy in nationaal park Biebrza. Wanneer je geluk hebt kun je daar elanden spotten. De laatste 3 kilometer daarna toe is echter weer een helse rit over een onverharde landweg, wanneer we daar al stuiterend aankomen blijkt het een prachtige mooie plek te zijn. Karin bakt wentelteefjes en al kauwend genieten we van het uitzicht. Oh ja en geen eland gezien☹️ We gaan we over dezelfde weg terug, nu naar Osowiec, daar zit een beverreservaat. Het is wel weer een mooie route door het nationaal park maar die wegen? Na een uur rijden komen we bij het informatiecentrum en die blijkt dicht te zijn, dus ook geen bevers. Dan maar naar de volgende, het drielandenpunt punt van Polen, Rusland en Litouwen. We moeten hier voor weer helemaal omhoog rijden maar gelukkig kunnen we wel een stukje snelweg meepakken. Rond 18 uur komen we daar aan en gelukkig, we kunnen er gewoon heen lopen. Het is een mooi moment en heel vreemd ook want zoals je kunt zien bij de foto’s zijn de Russen niet echt gastvrij, je mag niet eens op hun kant van de zuil staan. We loggen daar nog een cache en terwijl Karin terug loopt naar de camper vindt Roderick nog een cache in Litouwen. We besluiten een plek voor de nacht op te zoeken en komen uit bij de ingang van nationaal park wigry. Volgens de borden zijn daar ook bevers, het is ons wel best.

Dag 11 283 km.

Voordat we wegrijden loopt Roderick met de hondjes nog een klein stukje het park in en maakt daar wat foto’s van het meertje. We gaan vandaag naar het Tartarendorp in Kruszyniany, hoewel er geen “echte” Tartaren meer zijn is het wel leuk om te zien, ook het kerkhof is bijzonder omdat alle graven naar Mekka zijn gericht. We eten daar allebei ook nog een traditioneel Tartaars gerecht, Karin kiest voor Babka ziemniaczana en Roderick voor Bielusz? Met een volle maag vertrekken we naar Nationaal park van Bialowieza maar dat duurt allemaal langer dan gedacht. De wegen zijn weer niet al te best en rond Bialystok zijn ze met wegwerkzaamheden bezig en dat gaat hier Polen iets minder georganiseerd dan in Nederland. In Nowo Berezowo houden we bij een houten kerkje even een korte pauze en moeten dan nog half uurtje naar de door ons uitgezochte camping. We hadden die camping speciaal uitgezocht omdat daar een wasmachine aanwezig is maar je raad het waarschijnlijk al, die is stuk ? Karin kookt deze avond ook nog twee keer omdat Roderick te zuinig was om eieren weg te gooien en dat maakte de pasta Carbonara niet echt lekkerder, dus eten we spaghetti Bolognese. Tijdens afwas loopt er nog een vos op de camping dus we hebben vandaag in elk geval wel wild gezien!

Dag 12 270 km.

We beginnen vandaag in nationaal park van Bialowieza, omdat je dit park alleen in mag onder begeleiding is het onze bedoeling om met paard en wagen een rondrit te maken. Maar helaas is dat vandaag niet mogelijk, we kunnen wel wandelen met een gids in het park maar dat kan pas aan het einde van de dag, dat word ons te laat. We besluiten om daar wat te eten en het word Bigos, een traditioneel Pools gerecht. Na het eten koopt Roderick daar nog 4 biertjes uit Rusland, Oekraïne, Wit Rusland en Litouwen, als een kind zo blij ? We rijden we naar een ander gedeelte van het park en bezoeken daar een reservaatje met oa bizons, wolven en elanden. Hierna rijden we door naar Grabarka, hier is de heilige berg. Het belangrijkste bedevaartsoord van de orthodoxe christenen in Polen. We gaan verder naar Lublin, een heel mooi historische en gezellig stadje. We parkeren na enig twijfelen en advies de camper op een grote parkeerplaats en gaan de stad in. We eten daar bij de plaatselijke bierbrouwerij. Wanneer we terug komen bij de camper hebben we buren en vlak na ons komen die ook “thuis”, het zijn 3 Belgische vrienden die een tour van drie weken maken om alle bezienswaardigheden van de tweede Wereldoorlog te bezoeken. Onder het genot van Pools pils kletsen we wat af en voordat we er erg in hebben is het 1 uur, nu maar snel op bed.

Dag 13 204 km.

We beginnen de dag met een rondje plaatselijke “zwarte” markt die bij onze overnachtingsplek is, het stelt weinig voor, het is vooral niet moderne kleding en gereedschap. We starten de camper rijden naar Majdanek, een concentratiekampmuseum bij Lublin, het is immens groot en zeer indrukwekkend. We lopen daar drie uur vol afschuw rond. Terug in de camper drinken we een kop koffie en proberen het te laten bezinken. We besluiten om een stuk zuidelijker te rijden en dat is best wel bijzonder hier, je rijdt bij wijze van, van Groningen naar Amsterdam over alleen maar 80 km wegen dwars door dorpjes en steden met kruisingen, rotondes, stoplichten en heel veel zebrapaden. We stoppen aan het eind van de dag op een prachtige camping in Lancut.

Dag 14 174 km.

Weer een rij dag vandaag, we gaan op zoek naar water en tussendoor willen we nog het mooiste kasteel van deze regio zien. Het is een leuke route over kleine bergen en door mooi landschappen. Vlak voor we bij het kasteel zijn staat er een bord met een hoogte beperking van 2 meter 50, wij zijn 2 meter 60 maar over het algemeen worden de beperking wel wat ruimer aangehouden. Wanneer we bij het punt aanhouden lijkt het inderdaad wat laag, terwijl Karin uitstapt om te kijken of het wil rijd Roderick heel langzaam er onderdoor, helaas het past niet en uiteraard moeten we nu weer dezelfde weg terug om richting het water te gaan. Halverwege komen we een nog een bierbrouwerij tegen en natuurlijk stoppen we daar, we kijken daar wat rond en Roderick ruilt wat Maallust biertjes met hun biertjes. We rijden weer verder en even later stoppen we bij een stuwdam en eten daar wat. Het zoeken naar een mooi plekje aan het water valt tegen en rond 17 uur stoppen we maar bij een camping, het is wel bij een strandje dus morgen gaan we genieten van een dagje zon?

Dag 15 0 km.

Het is mooi weer en we hebben besloten om een dagje strand te doen en dat was het dan ook wel?

Dag 16 79 km.

We zijn in het Bieszcady-gebergte en het is super mooi weer, we beginnen de dag met een bezoek aan de grootste dam van Polen bij Solina. Vanaf de parkeerplaats loopt de route via een soort van markt met kleding, souvenirs en eettentjes naar de dam, het is er druk en het uitzicht is mooi. Op de wandeling terug eten we een wafel en iets van gebakken kaas, de ene met jam en de andere met spek, erg lekker! We rijden weer verder en niet veel later stoppen we in Rownia, daar staat een mooie houten Orthodoxe kerk en inderdaad, die is mooi. Een paar kilometer later rijden we Ustrzyki Dolne binnen, er is een markt en het ziet er gezellig uit. We halen er fruit voor het ontbijt, Roderick koopt er een broek en Karin loopt weg op een paar nieuwe schoenen. We drinken er nog wat en gaan dan naar Czarna waar ook weer een mooie houten kerk staat. Na een paar foto’s stappen we weer in de camper en rijden een mooie route door het gebergte. We komen aan bij een uitzichtpunt en stoppen weer, we drinken in de zon een of ander vies alcoholvrij drankje die Roderick eerder deze week van een Pool had gekregen omdat wij hem hadden geholpen om zijn auto te starten met startkabels. We besluiten om een plek voor de nacht op te zoeken en nog even te genieten van het mooie weer, de dag eindigt in Lutowiska.

Dag 17 214 km.

We worden vandaag wakker met regen, jammer want we hadden in de planning om een klein wandelingetje te doen, dan maar in de droge camper. We willen naar het aardolie museum bij Bobkra en volgen weer een mooie route door het gebergte. Tegen half een zijn we er bijna maar stoppen eerst voor de lunch bij een restaurant, de eigenaresse verteld ons dat ze gesloten zijn vanwege een besloten feestje. Intussen klets ze met nog 2 Poolse mensen en zegt dat we wel wat kunnen eten maar dan kippensoep en hoofdgerecht met kip, wij slaan dit aanbod niet af en we worden naar een soort galerijtje geleid waar ze snel een tafel voor ons klaar zet. We eten er heel erg lekker en hoeven maar 60 zloty (ongeveer €15) te betalen wat zelfs voor Poolse begrippen hartstikke goedkoop is, uiteraard ronden wij dit bedrag wel af naar boven? Tien minuten later zijn we bij het aardoliemuseum, Roderick vind het allemaal bere interessant, Karin vind het iets minder en gaat wat eerder terug naar de camper. Nadat Roderick ook weer terug is rijden we door naar Nowy Sacz waar we parkeren voor de nacht.

Dag 18 143 km.

Het is de bedoeling om vandaag naar de zoutmijnen te gaan maar wanneer we wakker worden schijnt de zon, zonde om dan in een mijn te zitten? Dus change of plan, we gaan naar Krakau. Na ongeveer 10 km rijden zien we ineens een mooie parkeerplaats aan een rivier en we maken meteen een stop voor een kop koffie. Een uur later staan we midden in Krakau, we lopen er de hele dag rond, wat een fantastisch mooie stad. Na heel veel foto’s, hapjes en drankjes verlaten we aan bet einde van de dag de stad en rijden naar de parkeerplaats van de zoutmijnen, morgen is er regen voorspeld.

Dag 19 85 km.

Roderick is er op tijd bij vandaag, hij gaat de zoutmijnen, Karin doet waar ze goed in is en blijft op bed liggen? Het is een imposante bezienswaardigheid wat begint met 360 traptrede’s naar beneden. Na ongeveer 2 uur is hij weer terug, we de drinken een kop koffie en zijn een beetje doelloos. We tickets voor Auschwitz maar dat is pas dinsdag om 17:40 uur, we zoeken naar diverse dingen om te doen maar het is allemaal best ver weg. We besluiten om op de gok naar Oświęcim te rijden in de hoop dat er tickets over zijn. Om half twee zijn we daar, Roderick loopt meteen naar de receptie en verdraaid er zijn tickets beschikbaar voor 16 uur, we zetten de camper op de parkeerplaats eten daar onze eerste Golabaki.

Dag 20 309 km.

Tijdens het ontbijt overleggen we wat we gaan doen vandaag want heel langzaam aan loopt de vakantie toch op zijn einde en we zitten nog dik 1000 km van huis. We besluiten om het zuiden te laten voor wat het is en rijden richting het noord westen. De bedoeling is om via Opole naar Wroclaw te rijden. We stoppen eerst nog bij de pomp voor LPG en diesel om 5 minuten later te stoppen bij de Carrefour voor nog wat boodschappen. Eenmaal goed en wel onderweg zien we een grote benzinepomp met het bordje bus/wc en ook daar stoppen we, we legen de wc, de vuilwatertank en vullen ons drinkwater bij. Via de snel en tolwegen arriveren we in Opole, het is lastig om een parkeerplek te vinden want ze er bijna overal met de weg en gebouwen bezig. Na aardig wat rondjes rijden vinden we een plekje, nu eerst maar eens wat eten. Je zult het niet zeggen wanneer je de foto ziet maar we eten pannenkoek, Karin een pannenkoek lasagne, Roderick een crispy rolls pannenkoek gevuld met pulled porc en kaas met een rode bietensoep erbij, het was zeer lekker. Daarna gaan we nog even het stadje in. Wanneer we weg rijden uit Opole trekt Karin aan de noodrem, STOP, DAAR ZIT EEN ACTION!!! Als een kind zo blij komt ze even later weer buiten, ze heeft hier spullen gekocht die in Nederland niet meer verkrijgbaar waren. Inmiddels is het al 7 uur geweest en we besluiten Wroclaw rechts te laten liggen en via de Facebookpagina van Wild Camperen vinden een mooi rustig plekje bij een klooster.

Dag 21 417 km.

Roderick begint de dag met een bezoek aan het klooster waar we overnacht hebben maar helaas is die dicht, dan maar een rondje er om heen lopen. Wanneer bij terug is rijden we naar Glogow en drinken daar een kop koffie. We zetten de reis voort naar Leszno maar daar kunnen we geen parkeerplaats vinden, dan maar naar Rydzyna, het dorpje stelt, op het grote kasteel na, niks voor. We besluiten, net als nog 3 bussen vol met toeristen, om daar maar te eten. Doordat het zo druk was duurde het allemaal wat langer dan verwacht en we besluiten om maar wat kilometers te maken vandaag. Vlak voor Szczecin vinden we een picknickplaats in het bos en stoppen daar, morgen de foto want het is nu te donker.

Dag 22 83 km.

De vakantie loopt nu echt op z’n einde en we gaan vandaag naar Szczecin om ons zloty’s op te maken. Dat blijkt nogal tegen te vallen want na een uur vinden we pas een parkeerplaats en dan kunnen we het “centrum” ook nog niet vinden. We lopen oeverloos rond en belanden bij een cafe aan het water waar we wat drinken. Aan de overkant zien we meer horeca en een grote parkeerplaats. We lopen terug naar de camper en rijden daar heen. Het is een mooie plek om te overnachten en we sluiten de avond af met een lekker etentje bij de Poolse Robin Hood.

Dag 23 388 km.

We worden deze vakantie voor de laatste keer wakker in Polen. We rijden voor de laatste keer naar onze “vaste” supermarkt ,de Biedronka, en daar maken we onze laatste zloty’s op? We hebben vandaag afgesproken met Jeroen en Jolanda, vrienden van het camperforum, ook zijn ze de beheerders van de Facebookgroep Wild Camperen. We zijn weer lang onderweg want het is nog steeds een en al baustelle in Duitsland. Tegen half vijf komen we aan in Bleckede waar Jeroen & Jolanda al zijn. Hun zijn echte wereldreizigers, ze zijn ongeveer 6 maanden per jaar met hun camper onderweg en komen in landen als Mongolië, Benin, Tadzjikistan en Palestina. Je kunt meer over hun reizen lezen op www.campereis.nl Na een etentje bij de Griek drinken we wat in hun camper en luisteren met open mond naar hun reisverhalen. Later als we groot zijn ………..

Dag 24 391 km.

Nadat we Jeroen en Jolanda hebben uitgezwaaid verrekken wij ook, we gaan naar Bremen want Karin wil nog winterkleding kopen. Na een dagje shoppen rijden we naar Borger en dan is het na 5126 kilometer officieel, de vakantie zit er op! We hebben genoten van Polen en de bevolking, het is zeker een aanrader!

post

Weekendje hondestrand

Karin is zaterdag en zondag vrij en omdat de weersvoorspellingen er heel goed uitzien willen we zaterdag naar het Lauwersmeer bij Lauwersoog want daar zit ook een hondenstrand bij.
We besluiten op het laatste moment om vrijdagavond al heen te gaan zodat we zaterdags op tijd in de zon kunnen zitten.
Het blijkt een gewilde plek voor de honden en hun baasjes want de hele dag is het een drukke bedoeling met spartelende en rennende twee en viervoeters.
Aan het einde van de middag krijgen we nog visite van een ex collega van Karin waar we een borrel mee drinken.
We halen nog een patatje bij het naastgelegen strandpaviljoen en stappen op tijd in de camper want ondanks dat het schitterend weer is waaien we zo wat weg.
De volgende morgen komen we er achter hoe warm het is geweest want we zijn beide aardig rood ondanks dat we ons toch wel hadden ingesmeerd.
We blijven zondag dan ook wat langer in de schaduw voor de camper zitten en gaan pas halverwege de middag nog even met de honden het water in.
De wind blijft echter ook aanhouden en dan vinden we het mooi geweest.
We rijden nog naar Lauwersoog voor een portie kibbeling en een bord heerlijke bouillabaisse en in de jachthaven van Winsum sluiten we ons weekendje af met een espresso.

post

De Romantische strasse

Dag 1.

We willen dit jaar tussen Hemelvaart en Pinksteren de Romantische strasse rijden, we vertrekken de woensdag voor Hemelvaart en omdat het die dag nog heel mooi weer is besluiten we te beginnen bij een plekje aan het water. Via het camperforum krijgen we de tip om in Varik te gaan staan, dit is aan de Waal. We brengen de dag luierend in de zon door en zien de vele schepen voorbij varen.

Dag 2.

Na het ontbijt en de koffie stellen we de navigatie in op Wurzburg. We rijden de hele dag en met de gebruikelijke tussenstops komen we rond 17 uur aan op een kleine camping naast rivier de Main. We worden ontvangen door een nors aan doende barman, die bijna niet te verstaan is maar hij is heel aardig. We eten daar een lekkere schnitzel, we drinken nog een kop koffie bij de camper en sluiten de dag af met een lekkere borrel.

Dag 3.

Vandaag beginnen we dan aan de romantische strasse. We rijden rond 10 uur van de camping af en parkeren even later de camper vlakbij het Würzburger Residenz, een mooi begin van de dag. Nadat we daar 2 uur lang hebben rond gedwaald gaan we het centum verkennen, ook dit is allemaal schitterend om te zien. Vlak voor dat we wegrijden kopen we wat broodjes bij de bakker en eten die onderweg bij een picknickplaats op. Van Wurzburg rijden we door naar Wertheim en parkeren de camper alvast op camperplaats, we lopen binnen 5 minuten naar de Altstadt waar we weer onze ogen uitkijken. Terwijl Karin met de honden terug loopt gaat Roderick nog even een “bultje” beklimmen om bij een kasteel te komen. Terug bij de camper zitten we rustig bij de rivier en eten we lekkere chili con carne. Morgen weer verder maar wanneer we dit tempo aanhouden gaan we de route niet afmaken.

Dag 4.

We verlaten Wertheim en vervolgen de route. De eerste stop is Tauberbischofsheim. Ook dit is weer een mooi gezellig stadje, eigenlijk kunnen we dit wel vertellen bij elk plaatsje waar we komen dus laten we ons maar beperken tot de plaatsnamen met wat foto’s. We rijden door naar Lauda-Köningshofen, Bad Mergentheim, Weikersheim, Röttingen, Crelingen en eindigen op de camperplaats in Rothenburg Ob der Tauber. Onderweg vonden we nog mooi rustig plekje om te lunchen. Rothenburg Ob der Tauber is een oud vestingstadje, heel mooi om door heen te lopen en de sfeer te proeven echter net als Carcassonne en de mont saint Michel is het allemaal zeer toeristisch en daardoor heel commercieel. We eten er nog even wat en gaan dan terug naar de camper waar we door het mooie weer nog lang buiten kunnen zitten.

Dag 5.

We vertrekken weer mooi op tijd en rijden naar Schillingsfürst, daar is echter niet zo heel veel te zien dus rijden we weer door maar door wegopbrekingen en veel een richtingsweggetjes raken we van de route af en rijden we een binnendoor richting Feuchtwangen, onderweg vinden we wel weer een leuk plekje om een broodje te eten. We vervolgen onze route en we komen rond 14 uur aan Feuchtwangen waar op een terrasje een drankje doen, we halen nog 2 lekkere gebakjes voor onderweg en vervolgen onze route. Wanneer we onze route vervolgen komt de regen met bakken uit de hemel. We stoppen bij het volgende stadje, Dinkelsbühl, op de camperplaats met de gedachte om later het vestingstadje te bezoeken maar het houdt echter niet meer op met regenen en we besluiten om in de camper te blijven, morgen weer een dag!

Dag 6.

Wanneer we wakker worden is het droog, heerlijk! We lopen na het ontbijt meteen naar het vestingstadje Dinkelsbühl en ook dit is weer fantastisch. Na wat gewandeld te hebben gaat Karin nog even shoppen en Roderick gaat een biertje doen op het terras, wanneer Karin klaar is is het tijd om verder te gaan maar natuurlijk niet zonder een (te)lange wandeling over de stadsmuur. Het loopt al mooi tegen het einde van de middag als we in de camper stappen en dan begint het ook weer te regenen. We besluiten om naar Harburg te gaan, daar is een camperplaats aan de voet van een burcht. We staan daar helemaal alleen en Roderick besluit om nog even de burcht te gaan bezichtigen. Tijdens het rondwandelen in de verlaten burcht ziet hij een deur open staan en loopt daar naar binnen. Hij komt op de stadsmuur terecht en wandelt daar een rondje. Bij terugkomst is echter de deur op slot en na weer een half rondje lopen ziet hij een deur met daarop een bordje nooduitgang, die is gelukkig wel open. Het is intussen gestopt met regenen en zo zitten we in het zonnetje nog even van onze avondmaaltijd te genieten.

Dag 7.

We gaan weer op pad en onze eerste stop is in Donauwörth, het is weer een romantisch stadje met vele mooie gebouwen. Na het uitrijden van het stadje missen we een routebordje en we rijden een uur om, het voordeel hiervan is dat we wel weer een leuk lunchplekje vinden. Na de lunch stoppen we in Rain maar dat vonden we niet zo bijzonder. Na een half uurtje komen aan in Friedberg waar we wat drinken en een rondje langs de stadsmuur doen. We vervolgen de rit naar Augsburg maar daar is het zo druk dat we besluiten door te rijden. We eindigen de dag in Landsberg am Lech, het stafje ziet er mooi en interessant uit, morgen maar even sightseeing.

Dag 8.

Helaas we worden wakker met regen, we blijven een uurtje langer liggen maar de regen wordt er niet minder om.
We willen wel graag Landsberg am Lech zien dus gewapend met paraplu en de jassen gaan we die kant op.
En het is weer een mooi stadje met prachtige vakwerkhuizen en historische gebouwen, we lopen er dik 2 uur rond, stoppen nog even bij de bakker voor wat verse broodjes en rijden naar Hohenfurch.
Het daar niet zo bijzonder dus we vervolgen weer onze weg, nu naar Schongau.
Karin is nog koud van het vorige uitstapje en blijft in de camper, Roderick trekt weer de jas aan loopt naar boven.
Hoewel het wat kleiner is, staan ook hier weer mooie gebouwen.
Met een kwartier is Roderick ook klaar maar omdat hij bij de verkeerde stadsmuur de weg naar beneden neemt is hij nog een half uur langer onderweg!
De volgende stop is Rottenbuch, waar een groot klooster staat.
Niet alles is toegankelijk dus we maken wat foto’s in de kerk, drinken in het plaatselijke cafe nog een sapje en stappen weer in de camper.
We rijden naar de Wieskirche, een prachtig mooie kerk.
Na de gebruikelijke foto’s besluiten we dat het mooi is geweest voor vandaag.
We besluiten een plek voor de nacht te zoeken en onderweg komen we een snackwagen met gegrilde kippen tegen en we stoppen en nemen onze avondeten mee de camper in.
10 minuten later staan we op een stil plekje onze kipjes te verorberen en heel even gaan we in gedachten terug in de tijd 

Dag 9

We staan vandaag in dubio, gaan we eerst de route afmaken of gaan we eerst naar slot Neuschwanstein?
Terwijl we rijden zien we een bord met “slot Hohenschwangau”, dan daar eerst maar heen.
Terwijl we de afslag nemen zien we boven op de bergen 2 kastelen liggen, de andere blijkt dus Neuschwanstein te zijn.
We rijden een soort van dorpje binnen waar alleen maar parkeerplaatsen, horeca, souvenirwinkels en toeristen (lees Japanners;-) ) zitten.
En je kunt er tickets kopen voor vervoer naar beide kastelen met bus of met paard en wagen, we kunnen ook entreekaarten kopen om beide kastelen van binnen te bekijken maar gezien de mensenmassa en de prijs zien we daar van af.
We drinken eerst een kop koffie en gaan dan met paard en wagen naar Hohenschwangau, we vinden het mooi en na “alles” gezien en gefotografeerd te hebben gaan we lopend naar beneden.
Daar belonen we ons zelf met een lekker glaasje drinken.
Voor onze “reis” naar Neuschwanstein nemen we de bus, binnen 10 minuten zijn we boven en vanaf de Marienbrücke kunnen we een mooie foto maken van het kasteel.
We wandelen nog een klein stukje verder en komen dan aan bij het kasteel, van dichtbij is die mooi maar van afstand vinden het eigenlijk. mooier.
Doordat we geen entreekaarten hebben gekocht zijn we ook zo weer uitgekeken en besluiten om ook nu weer naar beneden te lopen maar we hebben eerst wat energie nodig dus neemt Karin een traditionele goulashsoep en Roderick een lekkere dunkelweizen.
Beneden aangekomen stappen we in de camper en parkeren die even later op een (te dure) camperplek in Füssen, de romantische strasse is nu ook officieel ten einde.

Dag 10.

De romantische strasse zit er op maar Roderick wil nog wel graag naar het hoogste punt van Duitsland, de Zugspitze.
Een half uur later staan we in Garmisch-Partenkirchen maar daar kunnen we alleen met het treintje omhoog en daar doet die bijna anderhalf uur over, dat is ons iets te lang.
We vragen daar om informatie en we worden verwezen naar een plaatsje verderop waar de skiliften omhoog gaan.
Daar aangekomen eten we eerst nog even een. broodje bij de camper, we lopen gezamenlijk naar de ticketverkoop en zien dat een retourtje €56 kost?
Karin twijfelde nog of ze mee ging naar boven maar die twijfel was nu weg.
Roderick gaat alleen naar boven en laat Karin alleen achter.
Het is daarboven een gezellige boel.
Na een biertje, een paar foto’s en wat pasjes in de sneeuw gaat hij weer naar beneden.
Karin heeft intusseneen terras aan het water gevonden, we drinken daar nog wat en beginnen dan aan de reis richting het noorden.
Na een uitgebreid diner bij de mcdonalds stoppen we aan het einde van de avond in Kassel.
Morgen, zaterdag, zoeken we het water op en is Karin jarig.

Dag 11,12 en 13.

Het is zaterdag, het is mooi weer en Karin is jarig.
We zijn nog 300 km van huis en we besluiten om de laatste 2 dagen een plekje bij het water te zoeken.
De keuze valt op de Twistesee, we hebben geluk want we kunnen nog op een van de laatste vrije plekken staan, de rest van het weekend is het een komen en dan vooral weer gaan van teleurgestelde camperaars omdat er geen plek meer is.
We delen ook nog onze plek zodat we een klein maar knus tuintje hebben.
‘S avonds gaan we ter gelegenheid van Karin haar verjaardag uit eten, we eten heerlijk bij de plaatselijke Tapaceria.
Wanneer we terug zijn bij de camper is het al flink afgekoeld dus sluiten we de avond binnen af.
Ook zondag is het weer fantastisch, we zitten de hele dag voor de camper.
Maandag vertrekken we op tijd, het is weer gebeurd met de pret?
Rond 18 uur zijn we thuis, we kunnen meteen aan tafel want Angie en Patrick hebben gekookt, heerlijk!

.

Blij vs Onblij

Er gebeurd zoveel om me heen dat emoties op en neer gaan. Dan wordt het tijd voor ‘pen en papier’. Mijn eeuwige uitlaatklep.

Leven en dood gaan hand in hand, dat wist ik uiteraard. Maar van dichtbij meemaken dat iemand veel te jong het aardse bestaan achter zich moet laten en tegelijkertijd nieuw leven zien groeien, dat doet wat met me. Elke dag komt er een moment voorbij dat ik het voel binnen komen. Een mooi nummer op de radio, een avond in het donker, buiten op het terras, met een lucht vol sterren. Ik word teruggeworpen op mijn gevoel. Dat ik hier ben, dat ik dat zo normaal vind. Maar het is niet vanzelfsprekend. Ik voel me dan klein. Verlaten, ongemakkelijk, maar ook gelukkig. Wat een bizar gevoel.

Toch wil ik stil blijven staan bij het moment. Het hier en nu. Dankbaarheid. Dankbaar dat onze dochter een nieuwe fase in haar leven ingaat. Zo onverwacht, zo schrikken, zo vroeg. Kan ze dit, ook geestelijk. Inmiddels hebben we het proces naar aanvaarding en blijheid doorlopen. Allemaal op onze eigen manier. Soms stil, soms pratend en vooral lachend. Dat we aan het idee gingen wennen werd duidelijk door de grappen over opa’s en oma’s en papa’s en mama’s. Ze is er klaar voor. Wij zijn er klaar voor.

Belangrijk te weten dat het ook zo goed met haar gaat. Ze had haar therapie af gesloten. Heeft al een tijd een fijne vriend en ze had haar studie ‘social work’ opgepakt. Allemaal plussen. Natuurlijk ook lastige momenten, voor haarzelf. Angst, verdriet en zorgen naar de toekomst. Maar praten en aanvaarden van haar gevoel maakte de dag weer goed. Nu dit. Ik zag haar angst, voelde het ook. Ik heb gezegd dat het er mag zijn. Je hoeft niet met iedereen mee te juichen als je het zelf even anders voelt. Neem je tijd. Het komt vanzelf.

En zover zijn we nu. Ze is blij. Wij zijn blij. Alles is gezond. We kunnen alleen maar afwachten en hopen op een voorspoedige zwangerschap. Jonge moeder in de dop. Langzaam zie ik haar groeien. Ze is serieus, leest en leert. Maar ook zijzelf neemt grote sprongen naar volwassenheid, niet pinbaar maar ik voel ze. Wat een jaren hebben we achter de rug. Wat had het mis kunnen gaan. Wat is het goed gekomen. Zo trots op haar.

Kan ik alleen nog maar mijn gevoel delen naar het donkere hoekje. Een vriend die wacht op het einde. Hetzelfde proces. Aanvaarden en wachten. Hopen op voorspoedig en vrij van pijn en angst. Dat gaat niet lukken. Betere dagen spelen tikkertje met slechte dagen. Maar dat het komt is zeker. Wat een strijd.

Wat ligt het dicht bij elkaar. En wat mogen we blij zijn met elke dag. Zo cliché, maar mijn dagelijkse confrontatie op dit moment. Ik weet het en ben gelukkig.

Weekend over de grens.

We zijn van plan om een zaterdag met de camper weg te gaan maar door dat vrijdags Roderick z’n pubquiz niet doorgaat besluiten we dan de vrijdag maar weg te gaan.
We zijn op zoek naar zwemwater waar de honden ook welkom zijn maar dat blijkt echter niet zo eenvoudig en via Friesoythe-Thülsfeld, waar we heerlijk eten bij de Griek, stoppen we in Detern voor de nacht.
Omdat we laat aankomen zijn de mooiste plekken bezet en staan daardoor achter een muurtje op een soort van parkeerplaats.
De volgende dag besluiten we om verder te gaan en dan richting de kust maar onze Duitse buurman raad ons dat af omdat alles waarschijnlijk al vol staat.
We laten het idee van water maar varen en rijden naar Dörpen, dat blijkt een mooie grote en gratis plek te zijn op een goed onderhouden grasveld.
We zetten de tafel en stoelen buiten neer en we brengen de dag door met wat lezen en voetbal kijken.
We sluiten de dag af met een BBQ.
Zondag is het weer stukken minder, we waaien zo wat weg voor de camper en we besluiten om naar huis te gaan.
Onderweg komen we langs een wasstraat en we besluiten om daar de camper even heen te rijden en met een schone camper komen we weer thuis.

Lottum, Nederland

Zoals bijna elk jaar proberen we oud & nieuw met ons tweetjes en de honden in de camper te vieren.
Dit keer gaan we op zoek naar een vuurwerkvrije plek omdat de honden bang zijn voor het geknal.
De keuze valt op camperplaats IndeVerte in Lottum, een campercamping met alle benodigde voorzieningen in “the middle of nowhere”.
We hebben gereserveerd van 28 december t/m 1 januari maar er is echter een klein probleempje, Roderick is geopereerd aan zijn hand en mag niet autorijden dus moet Karin achter het stuur.
Ondanks dat ze vaker in de camper gereden heeft ziet ze er wel tegenop.
Ten onrechte, na dik 250 km draait ze camper met de kont naar achteren perfect op de voor ons gereserveerde plaats.
We installeren ons, het weekend kan beginnen.
We maken ons niet druk, overdag lezen en internetten we wat met de Top 2000 op de achtergrond en ‘s avonds kijken we tv.
Tussendoor lopen we met de honden in de bossen die de camperplaats omringen.
Ook lopen we nog nog een keer naar de Maas.
Het eten hebben we allemaal bij ons, zo eten we de 1e avond de rollade die Roderick in zijn kerstpakket had zitten en die we thuis al in de airfryer bereidt hadden.
De 2e dag laten we door de plaatselijke shoarmaboer eten bezorgen en dag 3 eten we pizzaburgers uit de oven.
Oudejaarsavond maken we er natuurlijk een feestje van, we hebben lekkere hapjes bij ons en we gourmetten terwijl we de ontknoping van de top 2000 luisteren.
Wanneer de klok 12 uur slaat is het een oase van rust, onder het genot van wat bubbels proosten we het nieuwe jaar in terwijl we in de verte het vuurwerk de lucht in zien gaan.
De volgende morgen maken we gebruik van de broodjesservice en na de middag stapt Karin weer achter het stuur richting Borger.
Onderweg verzilveren we bij Van de Valk in Zwolle een tegoedbon voor koffie met gebak die we gekregen hebben en tegen het einde van de dag parkeert Karin de camper voor het huis.
Het was weer een geslaagd uitje.

post

Roderick 50 jaar.

18 november was de heugelijke dag dat Roderick zijn 50e verjaardag mocht vieren, in eerste instantie wou hij dat groots vieren maar door verschillende omstandigheden hadden we besloten om dit naar volgend jaar te verplaatsen dus in plaats van een feest pakken we op vrijdag de camper en rijden naar Duitsland.
Onderweg schijnt het zonnetje en we stoppen bij een dijk voor kopje koffie maar zodra we buiten zitten gaat de zon weg en word het koud, we drinken snel ons bakkie op en gaan de warme camper in.
We volgen nog een klein stukje de Duitse kustlijn en stoppen in een Duits stadje voor koffie met gebak.
Rond een uur of 4 komen we aan op onze bestemming, Jever.
Dit is een historische stadje waar ook een grote bierbrouwerij zit.
‘S avonds eten we Chinees van de Aldi we kijken nog wat Netflix.
De volgende dag slapen we uit, eten croissantjes uit de oven en besluiten om halverwege de middag naar de brouwerij te gaan.
Het blijkt dat de brouwerij dan al dicht is voor een rondleiding dus dan maar het stadje in.
Het is echter troosteloos weer en dat straalt ook uit over Jever, veel winkels zijn al dicht dus er is weinig gezelligheid.
We vluchten een kroegje in waar we even gezellig borrelen.
Na de borrel gaan we op zoek naar een restaurant en komen bij toeval terecht in een klein bierbrouwerijtje waar je ook kunt eten. Het eten is goed en de biertjes waren ook lekker.
Voldaan lopen we terug naar de camper en vervolgen onze Netflix serie.
Zondags vertrekken we weer richting Nederland.
Het waait hard en het regent continu maar desondanks nemen we de kustroute en noteren alle camperplaatsen die ons aanspreken zodat we voor een eventueel volgend uitje weer wat leuke plekken hebben.
Onze eindbestemming voor de dag is Blauwestad, we zijn nieuwsgierig naar dit plaatsje omdat we het leuk vinden om met mooi weer een plek in de buurt te hebben waar we aan het water kunnen staan.
Ondanks dat het vreselijk slecht weer is concluderen we dat dit met mooi weer wel een geschikte plek is.
De volgende dag rijden we via binnendoorweggetjes terug naar Borger, het was een gezellig weekend!

UPdate met de nadruk op UP!(8)

Misschien zijn jullie er inmiddels wel klaar mee. Die updates. Maarre, je hoeft niet te lezen uiteraard. Het is nou eenmaal een projectje.

Maar goed nieuws. Na mijn ‘inzinking’ heb ik mezelf herpakt, werk weer en doe m’n ding. Zonder shit in m’n lijf. De afgelopen week sloop er wel eens een ongemakkelijk gevoel naar binnen maar ksssst! Weg ermee. Laat me met rust. Op m’n werk voel ik mezelf heel erg oké. Het helpt wel de toestanden van anderen. Leidt zo lekker af van jezelf. Èn! Ik hoor mezelf praten met clienten en hun heel veel positieve energie geven waardoor ik denk, dat moet je zelf dan ook doen hè? Het mes snijdt voor mij aan heel veel kanten op het moment. Het is echt een kwestie van geduld, up’s en down’s, vallen en opstaan, slikken en weer doorgaan etc. Ik begin te geloven dat het voor mij wel eens goed uit kan pakken. Ik schrijf dit ook omdat er velen zijn, ook die ik gesproken heb, waarbij het niet lukt af te bouwen. Er is dus werkelijk een heel lastig stukje, ook bij verslavingen, waarbij je grote kans hebt op terugval. Dat stukje is zwaar! Ik zag het ook niet meer. Waar doe ik het voor. Voor dit miserabele gevoel? Maar echt, het wordt beter. Het voelt lichter. Wordt overzichtelijk. En het helpt om het in perspectief te blijven zien. Het leven ruikt sws niet elke dag naar citroentjes. Maak het niet mooier dan het is.

Maar hè, ik ben er nog niet maar het komt goed. Ik ben gewoon weer een beetje blij. Misschien date ik nu wat minder up. Geen bericht is goed bericht. En julliebedankt voor het lezen en reageren. Dat helpt echt in het proces. Voor iedereen denk ik. Heb ik ook wat van geleerd.

*Owh ja, ik ben nu een maand clean!

Het gaat niet zo goed!(7)

Tja, ook de mindere momenten delen hè? Geeft wel een compleet beeld.

Vorige week naar de Stones. Ik heb daar toch wel wat ongezonde spanning voor opgebouwd. Gaat het zonder medicatie goed komen met mij? Ik ben dit soort evenementen uit de weg gegaan toen ik nog geen medi nam. Of ik het nu wilde of niet, het zat in m’n hoofd. De angst voor de angst. Gatver! Daar baalde ik van.

De Stones zelf ging hartstikke goed, dat is dan inderdaad vaak de uitkomst. Daar waar je tegen op ziet valt reuze mee. Dus bij het opkomen van de Stones begon ik spontaan te huilen, waarschijnlijk kwam de spanning eruit. Na deze succeservaring was ik dan ook superblij. Het gaat goed komen met mij.

De volgende dag had ik nog een volle agenda met etentje en ook daar zag ik weinig beren op de weg. Ergens in die avond kwam er wel iets ongemakkelijks omhoog maar alles onder controle.

Maar die nacht ging het mis. Het overviel me. Ongekende spanning in m’n lijf en ik kreeg het niet weg. De hele nacht lag ik wakker en werd meteen weer wakker als ik in slaap dommelde. Ik zal je de details besparen maar dat ik fris en fruitig om half zes naast m’n bed zou staan om te werken was uitgesloten. Ik stuurde een berichtje om me af te melden en liet de rest van de nacht aan me voorbij sluipen onder een deken van spanning en zenuwen. Ook nam ik in een vlaag van wanhoop een pil, die ik altijd nam. Helpt voor geen meter als je er één neemt, maar ik ging weer beginnen. Ik wist het zeker. Ik was verslagen. En dan word je wakker in grote onzekerheid en het gevoel van falen.

Ik kreeg die dag veel steun in de vorm van berichtjes en belletjes. Veel begrip. Het liet maar weer eens zien dat het in jezelf blijven opkroppen nergens toe leidt. Dit voelde goed. Adviezen, oppeppers, je hebt er echt wat aan. Ik belde m’n huisarts en die zei nog eens met nadruk dat die ene capsule geen bal zou doen. Ik zei ook dat ik dat best wist maar weer wilde beginnen. Hij zei meteen dat ik dat beter niet kon doen. Deze fase moet ik door. Deze is zwaar. Hier vallen de mensen terug. Het komt even dubbel en dwars zo hard binnen allemaal. Ook werd ik er door velen aan herinnerd dat ik er ‘nog’ maar twee weken af ben. Wat had ik dan gedacht? Je denkt er veel te makkelijk over. Je dacht dit wel even te doen. Neem de tijd. Doe rustig aan. Ga niet alles aan omdat je vindt dat het zo hoort. Het perfecte plaatje. ‘Jongens dit is mijn afbouwverhaal en het leest heerlijk weg. Geen probleem gezien!’

Tja, ik besloot diezelfde dag om toch door te zetten. Medi kan altijd nog. Het houdt in dat ik de dagen met iets meer onzekerheid doorkom. Mezelf soms toe moet spreken. Maar ook alles gelaten over me heen laten komen. Iets meer stress en zenuwen in m’n lijf maar geen vermijding. En dat is ook een dingetje hoor. Ik ben zo bang voor vermijding dat ik niets uit de weg ga. Dat gebeurde de afgelopen twee weken. Ik denk dat ik daarin teveel van mezelf gevraagd heb ook. De afgelopen dagen ging ik gewoon m’n dagen vullen met normale zaken. Even boodschappen doen, flinke ronde met de honden en een ritje verderop om iets te regelen. Alles met een ontspannen lijf. Daar moet ik het nu even mee doen. Alles opnieuw opbouwen zonder medicatie. Niets gaat vanzelf.

Was ik gestopt als ik alles van te voren had geweten? Waarschijnlijk wel. Je moet het voelen en ondergaan om er iets van te vinden. Ik had mezelf sowieso als uitzondering gezien. Bij mij gaat dat goed komen, ik wil zo graag. En nog steeds. Het is troep. M’n lijf is nog steeds aan het afbouwen. Zuisjes in m’n hoofd, vlagen van misselijkheid. Het wordt minder. Dat wel. Het liefst leef ik dus zonder dat spul. Maar zoals ik eerder zei, niet ten koste van alles. Ik sluit niets uit.

Voor nu ga ik door. Leef m’n dagen. Het kan beter, maar ook slechter. Het gevoel van succes in de toekomst overheerst nog steeds.

Tot de volgende update!