Is het echt waar?


Met dat ik dit schrijf voel ik al dat er zoveel verschillende meningen bestaan. Onmogelijk om het goed te doen. 

Maar iets houdt me bezig. Al een dikke week is er door verschillende bronnen weer duidelijk geworden dat elkaar discrimineren meer reden dan uitzondering is. Ik ga dan denken. Ik ben m’n hele leven al in staat me in anderen te verplaatsen en heb daardoor een hoge tolerantiegrens. Wat ik wel eens vergeet is mijzelf. 

Na mijn scheiding was er veel om over te speculeren. Door mensen die ik niet ken. Ik dacht dat m’n verhaal op m’n voorhoofd stond en dat ik daardoor al afgeschreven werd voor iemand mij echt zou leren kennen. Ik creerde een oordeel over mezelf en zal dat uitgestraald hebben. Dat kan niet anders. Ik voelde daardoor ook afwijzing van alle kanten en snapte niet dat het misschien ook anders kon. Dat er misschien geen oordeel was, dat iemand niet eens wist wie ik was. Ben je mooi klaar mee. 

Een tijd later kwam ik door diverse oorzaken kilo’s aan. Vreselijk vond ik het. Ik wist dat als ik over straat zou lopen, mensen naar me zouden kijken en concluderen dat ik dik ben. Ook dat straalde ik uit. Zo zien mensen me en zo is het ook. Het kon niet anders dan de waarheid zijn. M’n zelfbeeld creerde ik als spiegel naar de wereld. 

Je kent het vast zelf ook, je bent niet helemaal tevreden over de outfit die je die dag hebt aangetrokken en je denkt dat iedereen naar je kijkt, afkeurend over de combi die je uitzocht. Je voelt je ongemakkelijk. Dat wetende is er een grote mogelijkheid dat wat we denken dat andere mensen zien, helemaal niet reëel is. Het is hoe je je zelf ziet en dat geef je door. 

Wat ik probeer te zeggen. Maken we alles niet groter dan het is omdat we er zoveel met elkaar over discuseren dat het een halve waarheid wordt. Dat mensen met een andere kleur of achtergrond het gevoel hebben dat ze zo bekeken worden maar dat het eigenlijk vaak niet zo is? Dat ze per definitie niet open staan voor een andere benadering omdat ze geleerd hebben zichzelf zo te zien? Hun zelfbeeld uitstralen naar de buitenwereld? Ik weet best dat ik niet kan oordelen over keiharde discriminatie. Absoluut een no go. Maar ik denk dat daar tegenover ook veel staan die alles op zichzelf betrekken en niet meer in staat zijn een andere uitkomst te zien. 

Het kan zoveel zijn, onzekerheid, trauma, opvoeding, karakter. Maar het lijkt mij belangrijk dat je eerst jezelf accepteerd om in staat te zijn overal boven te staan. Sterk genoeg te zijn om je minder te laten raken. Dan ontdek je ook dat niet iedereen aan het afvuren is. Ik denk dat we dan weer wat meer open staan voor elkaars respect, simpelweg omdat we niet uitgaan van een oordeel. 

Ik weet het. Was het maar zo simpel. 

Geestig gestoord #3 Bijzaken…..

  
Naast een ontzettend fijne en tevens zware baan, zijn er veel zaken die altijd onbesproken zullen blijven. Afgelopen week sprak ik met m’n moeder over collega’s. Oftewel het team. Mijn team. 

Door hardop uit te spreken waar we dagelijks tegen aan lopen en hoe je elkaar daarin nodig hebt maakt het confronterend. Sneller dan bij welke baan dan ook doe je aan binding. Je vertrouwt elkaar en kan niet zonder elkaar. Dat is ook een knop die uit moet als je thuis komt. Ook die blijft wel eens sluimeren. Nu speelt mijn sensiviteit me ook vaak parten, maar het kan niet voor alle collega’s mijlenver uit elkaar liggen. In mijn geval ben ik gek op al m’n collega’s. En dan is het natuurlijk niet zo dat je bij allemaal hetzelfde voelt, maar als het op loyaliteit en vertrouwen aankomt ben ik erbij. 

Ik heb nu een paar keer mijn collega’s meegemaakt nadat ik persoonlijke incidenten meemaakte en ze begrijpen het gewoon. Het werd van te voren gezegd, blijf praten, vraag, steun op het team als je het nodig hebt. Maar toen het zover was voelde ik het ook. De reden dat ik het ter sprake breng is de keerzijde. Al een paar keer, en ook nu, gaan er collega’s. En dat had ik iets minder goed ingecalculeerd dan het komen en gaan van cliënten. Dat kost me dus wel een traantje. 

Maar minstens zo belangrijk, dat mag gezegd worden, het is een fijn team. Kliniekbreed. En ik denk dat ik spreek voor vele instellingen. Het dagelijks op elkaar aangewezen zijn voor je eigen veiligheid en dat van anderen. En voor de goede orde, daar staat ook veel lol tegenover. Onder het genot van een bakkie. Twee dikke duimen voor mijn collega’s. 

Twijfel

  
Twijfel alom. Waarom alles delen. Of waarom nu juist niets delen. Sinds een tijdje worden de verhalen rondom puber zwaarder. Ik voel weerstand om open te zijn. Waarschijnlijk vanwege het groene gras. Als we alleen de versie vertellen met een gouden randje, is de rest bijzaak en vergeten. Zo werkt het niet. Zoals een collega dan zegt, in het leven ruikt het niet de hele dag naar citroentjes. Juist daarom denk ik erover om toch te gaan schrijven. Anderen meenemen in een wereld die hopelijk de meeste deuren voorbij gaat. Laten zien welke paden wij bewandelen om alles tot een goed einde te brengen. Een einde wat nog lang niet in zicht is. Tot nu toe vermeed ik de harde waarheid. Ik denk niet dat het goed is. Zowel puber als ik hebben beide de drang om open te zijn en mensen verder te helpen in deze wereld. Ik weet dat al een behoorlijke tijd, gezien mijn leeftijd. Puber zegt het hardop, en ik merk overeenkomsten met mezelf op die leeftijd. Het zit ook in haar. Ik bescherm haar tegen dat wat ze nog niet kan weten. Toch blijf ik erbij dat ik wil delen. Wat ga ik doen? Ik denk nog even na…..

Levensles nummer zoveel…

  
Ik heb een vreemde week. Ik zat niet lekker in m’n vel en dat kwam doordat ik soms teveel zeg, teveel m’n gevoel volg en daarnaar handel. Wat is het lastig om te weten wanneer je iets beter voor jezelf kan houden of kunt delen. De kracht zit ‘m ook in de persoon waar je het mee deelt. Je kunt je woorden nog zo zorgvuldig kiezen, het gaat zo een eigen leven leiden. En dat gebeurde….

Al mijn pogingen om het nog enigszins terug te draaien, om te buigen, waren pathetic. Juist omdat ik met m’n HSP* in de gedachten wil kruipen van een ander. Hetzelfde voel, maar er tegelijkertijd naast kan zitten of het groter maak dan het is. Dat ben ik. En het heeft z’n voordelen, maar ook zeker nadelen. Zo kan het zijn dat ik er twee dagen mee bezig ben in m’n hoofd, en een ander fluitend naar de AH gaat. En nu ik het opschrijf moet ik ook glimlachen. Want juist mijn karakter is zo makkelijk en lay back. Niets is zo lastig als het lijkt, niets is onoverkomelijk, en neem het leven vooral niet te serieus. Het staat haaks op dat wat er gebeurd als ik m’n gevoel de overhand laat krijgen. Ik ben al zo lang bezig om mezelf te trainen om zorgeloos de signalen van een HSPmoment onderuit te maaien. Lukt niet altijd. Blijkbaar. 

Voor nu lijkt het wat overgewaaid, maar neemt niet weg dat niet iedereen hier mee om kan gaan. Het is lastig om naar mij te luisteren en te onthouden dat ik ten allen tijde dezelfde ben en het beste met je voor heb. Het is gewoon vervelend dat ik altijd zeg wat ik denk, terwijl een ander weet dat dat beter onuitgesproken kan blijven. Best verstandig. ask a lawyer Weer een lesje, ze blijven komen. Age is just a number! 

*HSP wat is dat?

Zin of onzin

Er is veel aan de hand. Er gebeurd ook veel. Toen iemand vol verbazing hoorde dat ik het leven van me afschrijf en ook nog met iedereen deel, besefte ik dat het niet voor iedereen normaal is. Te begrijpen is. Waarom doe je dat, wil je dat? 

Ik doe het al acht jaar! Best lang. Het begon door m’n ‘ziekte’ en de helende werking van het opschrijven. Het delen. Ook het gevoel hebben dat je anderen helpt met hun eigen versie. En toen het beter met me ging, was ook de inspiratie minder. Ging ik minder schrijven. Er waren meer redenen voor het verzanden van de regelmaat waarin ik schreef. Maar daar ga ik nu niet dieper op in. Het zij zo. 

Vandaag de dag voel ik voornamelijk de drang om te schrijven als het slecht met me gaat, of wanneer er problemen met puber zijn. Het is zo fijn als het zwart op wit staat, dat kan ik niet uitleggen. Dan is het in m’n hoofd weer blanco. En natuurlijk kan dat ook op een notitieblok, opgeborgen in m’n nachtkastje. Maar ik heb er geen problemen mee, ik deel graag. In de wetenschap dat iemand er misschien iets uithaalt waar ze iets aan hebben, of het gevoel hebben dat ze niet alleen staan in…..noem maar iets. 

Ik merk wel dat de lezers dichterbij komen. Door social media komen linkjes van logjes bij iedereen voorbij. Ook in je naaste omgeving. Toen ik begon had ik na een tijdje enorm veel vaste lezers, maar ik kende er niemand van. Een paar misschien, waaronder m’n eigen moeder. Je bouwde je lezers op door je site op blogverzamelsite’s te zetten of door je ratings bij Google te beïnvloeden. Maar uit m’n eigen woonplaats? Zelden. Heerlijk anoniem en toch zo open. Dat is dus anders nu. 

Toch mag iedereen het weten als het iets minder gaat. Op dit moment kunnen er veel zaken beter. Maar het is niet onoverkomelijk. Het beestje bij de naam noemen doe ik vast nog. Maar niet nu. Het is nacht en tijd om te gaan slapen. Maar werd door een vriend herinnert aan de zin en onzin van bloggen. Ik moest het even op een rijtje zetten voor mezelf. Bij deze! 

Novembhèèèèr

image
Help! November is nog maar een paar dagen begonnen en het beloofd nu al de drukste maand van mijn jaar te worden. Ken je dat, dat gevoel in je hoofd. Geen plaatje blijft op z’n plek staan. Telkens als je ergens aan denkt is het poef! vervangen door een ander plaatje. Dit moet ik nog doen en dat moet ik niet vergeten. En juist als ik ergens heel hard naar op zoek ben in m’n hoofd, blijft het een wit, wollig vlakje. Niets! Vergeten, kan het me niet meer herinneren.

Het is allemaal voor een goed doel. Dat wel. Mijn inloopatelier begint vaste vormen te krijgen. Weliswaar niet zo snel als ik gehoopt had, maar mijn moeder zegt altijd, alle goede dingen komen langzaam. Volgens mij heeft ze dat nog nooit gezegd, maar het klinkt wel mooi. Over een paar weken kun je op gezette tijden inlopen wanneer jij dat wilt en, niet onbelangrijk, maken wat jij wilt. Een last minute kadootje maken, een kaart maken, doosje, scrapalbum, kant en klaar kadootje kopen, alles kan! En niet met een groepje allemaal hetzelfde. Nee, in je eentje, of met een groepje ieder wat anders, of allemaal toch hetzelfde. Ik vind het allemaal prima. Daarover later meer. We hadden het over mijn volle agenda en hoofd. Ik doe alles voor mijn medemens, dat betekend soms je vuile was buiten hangen zodat het voor iemand anders een feest van herkenning is. Terug naar vol hoofd dus.

Toneel, ja dat doe ik dit jaar ook weer. Dat houdt in dat er met name in de maand november veel extra vulling in m’n hoofd komt in de vorm van tekst. Want de uitvoering is eind deze maand. Met zo’n vol hoofd is dat bijna onbegonnen werk, maar ik doe m’n best. Zinnetje voor zinnetje wordt er vastgespijkerd in m’n hoofd. Dat behangen, verven en toneel opbouwen?Daar probeer ik nog even relaxed naar te kijken.

Naast het werken, wat ik nog steeds met enorm veel plezier doe, de reünie van het bedrijf, een familieweekend verplaatsen van november naar december, collecte lopen, bier tappen in een feesttent, boodschappen, wassen en weet ik wat al niet meer, is puber ook niet echt om over naar huis te schrijven. Dat laatste doen we dan wel, letterlijk. Maar jee, die doet het echt met alle egards van het groot worden. Werd er vorige week even helemaal kneitergek van! Samen met haar vriendje maken ze er een duobaan van, wat voor ouders slapeloze nachten opleverd. En dan dat onschuldige gezicht. ‘Ik snap werkelijk waar niet waar jullie je zo druk om maken’! Daarnaast kreeg ik voor het eerst in mijn carrière als invalmoeder een lesje, hoe voed ik m’n kind op. Iets wat me niet in de koude kleren ging zitten. Ik heb dan de neiging om het stokje over te dragen wegens ‘ongeschikt’. Daar werd gelukkig hetzelfde stokje voor gestoken door familie, vrienden en moeder van puber. Maar goed.

Wat een toestand. Wat een drukte! En juist op zo’n moment pak ik een kop koffie, de beentjes omhoog, iPad op schoot en schrijven maar. Schrijf het van je af Kaatje. Relativeer. Om de hoek vechten ze voor hun leven. Precies. November komt en gaat. Alles gaat ook nog eens goed komen. En voor nu, kalmpjes aan, morgen is er weer een dag. En dat zegt m’n moeder altijd echt!

Ik zat te denken…..

IMG_0010.JPG
Ik ben blij……

Mijn gezin, puber gesetteld, fijne baan en Stampin Up! Alles staat als een huis en behalve puntjes op de i ben ik heel tevreden. Wat kan dat snel gaan. Van alles op z’n kop, naar alles rechtop. Alleen een rood draadje, dat mis ik nog. Alles zorgeloos naast elkaar zonder iets tekort te doen.

Maar wat kun je het prettig hebben binnen een baan. Wat leer ik veel en wat doe ik veel. Stuk voor stuk lieve cliënten en collega’s. Boeken vol ga ik schrijven. Ik krijg dagelijks een dosis inspiratie van jewelste. Mooie momenten, zware momenten, verdrietige momenten, lachmomenten. Alles zit erin. Heerlijk.

Tijd om eens alles op een rijtje te zetten.

Ik realiseer me dat iedereen leeft met een doel voor ogen. Wat moet er gebeuren om daar te komen waar ik wil zijn. En toen ik daarover nadacht begreep ik waarom we ons geen moment verveeld hebben de afgelopen jaren. Want doelen zijn niet altijd hoog gegrepen, niet altijd van het kaliber luchtkasteel. Het hoeft niet mooi te klinken. Het kan ook het rechttrekken van een bedrijf zijn wat op instorten staat. Met als doel, een goed draaiende business. Of toch moeten stoppen en als nieuw doel je leven samen weer een solide basis willen geven. Allebei een baan zoeken is ook een doel. Je liefkind een thuis geven met als einddoel een diploma en een dosis zelfvertrouwen. Een atelier bouwen voor je hobbyproject is wel een heel mooi doel. Of dat je binnen een paar jaar samen kan zorgen voor een fijn inkomen waar het gezin comfortabel en ontspannen door kan leven.

Eigenlijk gaat het automatisch. Als er veel in je leven gebeurd zal je het altijd doelgericht een draai geven. En gebeurd er weinig en dreigt er sleur, dan ontstaat er vanzelf de wil om dat aan te pakken. Onbewust weer een doel.

Waarom heb ik het hier zo druk mee. Nou, ik ben zo blij en het gaat zo fijn. Er is zoveel om dankbaar voor te zijn, hoe kan dat? Wat gebeurd er, vanwaar die wind in de rug. En wat is ons volgende doel, hebben we dat? En toen ik daar dieper over nadacht wist ik dus dat er altijd doelen blijven. Zoals hierboven beschreven, groot of klein. En dat je onbewust afdwingt waar je over een tijdje wilt zijn……

Van loos naar werk!

20140712-200847-72527047.jpg

Zo zit je thuis, en zo heb je een droombaan. Natuurlijk is dat voor iedereen verschillend, maar ik ben toch wel met m’n kont in de boter gevallen.

Het is ook weer op z’n Karin’s gegaan hoor. Het was voor mij de duizendeneerste vacature die voorbij kwam binnen de (jeugd)zorg en ik kreeg steeds meer moeite met de afwijzingen. Mijn CV was een nutteloos A4tje naast alle ervaren en pas afgestudeerde medesollicitanten. Dus toen de plaatster van de facebookvacature naar mij toe kwam en vroeg of ik al gereageerd had, hoorde ik mezelf dingen zeggen die niet handig zijn. Op haar vraag; “Wat heb je dan?” Zei ik meteen; “Nou, niets!?” Maar de dingen die ik deed vond ze wel degelijk van belang. Ze zei niet meteen dat ik geen kans maakte. Sterker nog, ze noemde punten die voor mij positief konden zijn. Ze gaf me zo’n denkbeeldige trap onder de kont, niet geschoten is altijd mis, en waar wacht je op? Dat ik meteen naar huis ben gegaan en een sollicitatie heb geschreven. Ja inderdaad. Ze verdiend een grote ‘dankjewel!’

De rest is bekend en ik ben inmiddels een week aan het werk geweest. Wat een fijne baan. Moeilijke, maar dankbare cliënten. Jong ook. M’n eerste ‘puber’ poepluier is een feit en ik heb al ontzettend veel geleerd!

Nu heb ik ‘weekend’ en dat voelt toch anders dan vrij zijn omdat je geen baan hebt. Er gaat om de zoveel tijd een tevreden en voldaan gevoel door me heen. Ik ben blij!

*Ik werk nu als Agogisch begeleider op een groep met verstandelijk beperkte kinderen tot 18 jaar bij het Centrum psychiatrie en verstandelijke beperkingen van het GGZASSEN. Als ik blijf bevallen wordt en blijf ik een vaste invalkracht op die afdeling.

Ik zei al tegen m’n moeder, nog nooit heb ik een baan gezien die zo dicht bij mijn officiële opleiding ligt. MDGO AW. Agogisch werk dus. Toppie!!!

Geslaagd!

Afgelopen week gingen we de welverdiende diploma ophalen van puber. Ze heeft het in de laatste sprint recht getrokken en mag naar een andere school aan een nieuwe start beginnen. Zo opgelucht en blij.

Een diploma-uitreiking op zich is duidelijk, maar hoe dat precies ging weten we geen van allen meer. Zowel alle setjes ouders als opa’s en oma’s zijn het kwijt. Zo belangrijk dus. Maar dat het zo’n lange avond zou zijn hadden we al gapend en horlogekijkend niet verwacht. Voor de verandering gingen ze eens het alfabet omkeren zodat puber tweede was van de grote groep geslaagden. In dit geval zit je vervolgens naar allemaal volstrekt onbekende pubers en bijbehorende verhaaltjes te kijken en luisteren. Maar goed, dat valt te overzien. Daarbij gaf schoonvader aan dat de meesten bij ons in de dancing komen, zodat we het nog als werkbezoek voort kunnen zetten. Leuk!

Toch is er een reden dat ik in de pen kruip. De manier waarop de school de avond heeft willen invullen is iets waar ze volgend jaar langer over moeten vergaderen. Alle leraren werden betrokken bij de uitreiking. Plus! Alle leerlingen kregen een persoonlijk en typerend woordje. Plus! Maar dan. De opgesplitste leraren kregen een lijstje met een aantal leerlingen die ze het diploma mochten uitreiken en gingen daar de week voorafgaand aan de grote dag, verschillend mee om. Er waren leraren die de knutselhoek indoken en nog even langs de xenos fietsten om een fotolijstje te scoren, een ander ging nog even naar de Bruna om wat lectuur uit te delen aan de knapsten van dit jaar, of een standup comedy uitreiking. Superleuk allemaal. Maar het was in schril contrast met de docenten die niets hadden gedaan. Die hadden tussen de bedrijven door wat highlights opschreven van de leerling en gooiden die eruit. Het verschil was voelbaar en bijna ongemakkelijk. Ik en met mij meerdere ouders hebben dit als jammer ervaren.

Natuurlijk hoor je dat van de ouder waarvan de puber een kort maar ‘hevige’ samenvatting kreeg, maar toch. Bij ons is dat nog enigszins te begrijpen omdat puber halverwege het examenjaar op school kwam en niet veel leuke anekdotes heeft opgebouwd. Je had wel kunnen zeggen dat ze zich goed had hersteld voor iemand die voor de kiezen kreeg wat er het afgelopen jaar gebeurde, ala. Maar voor een aantal andere pubers had ik het iets leuker gevonden als alle leerlingen met dezelfde egards hun diploma in handen hadden gekregen.

Of je nu slim bent of minder goed, actief of lui, altijd lief of wat brutaal, je hebt er allemaal voor moeten werken en voor sommigen liggen er grote obstakels in de weg voor ze kunnen presteren, je verdient allemaal die pluim en dat beetje positieve aandacht op precies hetzelfde niveau. Geen verschil!

Ik weet dat er een aantal pubers meelezen. Van mij in elk geval een groot compliment en veel succes op je nieuwe school!

De wereld van MING mei 2013

Een jaar lang schreef ik een column voor de nieuwsbrief van de ING. Om een aantal edities waarin ik niets zinnigs over de ING vertel voor het nageslacht te bewaren, zal ik zo nu en dan een editie plaatsen op deze plek.

De wereld van Ming

En toen was er zomaar een jaar voorbij…..

Steeds vaker merk ik dat er tegenwoordig meer gedaan wordt aan de preventie van ziekteverzuim op het werk. Dat heeft alles te maken met gezondheid en dat geeft mij dan weer de gelegenheid eens te vertellen over het einde van mijn rookverslaving. Want alles moet bij mij speciaal en bijzonder zijn om de aandacht te krijgen. Ik bedacht dus een plan waar ik zelf in zou trappen. Ik kon namelijk niemand bedenken die meer rookte dan ik en vond mijzelf de grootste uitdaging die er bestond. Mijn naaste omgeving maakte er trouwens ook geen geheim van dat ze er niet zo heel veel vertrouwen in hadden. Van anderhalf pakje per dag naar nul. Yeah right!

En dat is nou net mijn trigger. Ik gaf mijzelf een rookvrij leven op m’n 40-ste verjaardag. Toen ik 39 en een half was bedacht ik dat plan en het leek me een perfect moment. Daar kun je dan ook mooi een half jaartje naar toe leven, lees; “Een half jaar doorpaffen!”

Maar dan komt de dag van je verjaardag dichter bij en bedenk je dat het niet door laten gaan van de afspraak, geen uitstel wordt maar afstel. Als ik dat moment niet neem, wanneer dan wel. Er zat niets anders op en ik begon voorbereidingen te treffen in de vorm van een doktersbezoek. Samen met Champix ben ik de dag na m’n verjaardag succesvol gestopt met roken. Wat ik mij toen niet realiseerde en nu wel, is het leuke van het eenvoudig verjaren van de stopdag.

Ik ben gestopt met het vieren van mijn verjaardag en vierde afgelopen week mijn eerste rookvrije jaar. Het leven begint bij 40 en ik werd afgelopen zondag 1 jaar! Hoe leuk is dat! En dan heb ik het nog niet eens over de voordelen die er bij komen kijken. Ik schrijf dit niet om rokers te laten stoppen, ik wil alleen laten weten dat ik mijzelf onmogelijk zag stoppen en gezien werd als de roker onder alle rokers. Sindsdien geloof ik ook niet meer in: ”Ik kan niet stoppen!” Het was niet mijn eerste stoppoging, maar wel de beste tot nu toe, en wie weet ben jij wel de volgende….

Update: Nu, mei 2014, ben ik nog steeds rookvrij en vierde dus afgelopen week m’n tweede verjaardag.