Papa en ‘aangetrouwde’ mama. Apetrots zitten we te kijken hoe onze kleine meid de sterren van de hemel speelt. Nu zeg je dat al gauw wanneer het je eigen kind betreft, maar ze heeft echt talent. Ze speelde de hoofdrol in de musical die een nieuw tijdperk inluidt. De laatste avond op de lagere school, de middelbare school in het vooruitzicht. En ja, ineens begrijp ik m’n moeder zo goed. De zorgen als we een uur heen en een uur terug moesten fietsen naar school, in weer en wind. Ik was toen oud en wijs genoeg, maar als ik naar Angz kijk?! Zo oud en wijs zijn we helemaal niet als we twaalf zijn. Ze is nog zo jong! Ook zij gaat straks op de fiets op en neer, ook zij is straks ‘brugpieper’. Ik weet dat ze niet in zeven sloten tegelijk loopt, maar ze is zo sociaal en dat baart me zorgen. Het zal niet uit maken met wie ze te maken krijgt, ze ontvangt iedereen met open armen. Laten dat dan de juiste mensen zijn. Dat is het enige wat ik hoop.

Het is gewoon even wennen. Het komt vast goed. Het zal snel genoeg gaan, ze veegt nu nog haar vette handen af aan haar shirt en over een paar maanden wil ze elke dag iets anders aan en gaan zelfs de schone kleren bij de was, dat ruimt zo lekker op!

We zijn trots op haar……

Maar oef, wat is het spannend.

RSS feed for comments on this post.