Ik heb afgelopen week afscheid genomen van Jeroentje. Een tijdje geleden heb ik pas over hem verteld, maar hij is nu een jaar geleden voor het eerst bij ons binnen gestapt. Het ging heel goed met hem en hij is een goede jongen. Het is voor mij ontzettend moeilijk te begrijpen hoe het kan dat iemand dan zo stom kan zijn om foute dingen te doen. Nu ik dit intyp wordt ik weer overmand door emotie’s. Ik ga hem heel erg missen, het was een kind van me, zo voelde het. Er zijn momenten in de dag waarin ik steeds denk: Oh, dat gebeurt niet meer….geen “hoi Karin!”, terwijl ik achter m’n pc zit en hij kwam om te  werken. Geen blije hondjes meer, hij was gek op ze en zij op hem. Kleine dingen die voorlopig verdwenen zijn. Als je hem kent zoals ik hem ken is het dus moeilijk, altijd voor me klaar staan, altijd lief en bereid z’n leven te beteren. En nu?! Weg! Alle hoop op een goede toekomst is verdwenen. Al z’n kansen verspeelt en ik denk niet dat het tot hem doordringt, nog niet.

Ik wist waar ik aan begon, ik wist dat het erin zat….de slechte afloop. Ik wist ook dat het niet makkelijk zou worden, ik wist alleen niet waar mijn grens lag, en dat weet ik nu wel.

Ik heb jullie lang niet alles verteld het afgelopen jaar en dat is ook logisch, maar afgelopen weekend kon ik niet anders dan afscheid nemen. Met tranen in mijn ogen zat ik bij hem en z’n ouders en ergens in dat uurtje kwam er een klikje: “Ka, dit is de laatste keer dat je hier zit.” Genoeg is genoeg.

Maar toch ben ik nog steeds gek op hem…..

Loslaten nu…..

(De dag dat dit allemaal escalleerde is de afgelopen dagen als een film in mijn hoofd herhaald en herhaald en herhaald. Ik moet dit nu even opschrijven om het los te laten. Klaar nu…..)

RSS feed for comments on this post.