Een groot hart
Door Sven realliseerde ik mij dat ouderdom ook komt met aparte gebreken. Het feit dat je denkt niet meer met gezonde spanning om te kunnen gaan en bang bent voor een spontane hartverzakking. Wakker liggen van de emoties rond het kwade koppie van Sven en de verdrietige uitdrukking van Gerard. Door live te kijken en de emoties recht op ons bordje zien verschijnen deed mij beseffen dat de appel niet ver van de boom valt.
Ik heb het niet over mezelf, maar jaren geleden keek mijn opa weinig voetbal omdat de spanning ondragelijk werd voor zijn zwakke hart, hij durfde niet meer. Nu lag mijn lieve mams de nacht na de schaatswedstrijd wakker en ik weet zeker dat, als ze Sven tegen was gekomen hij het niet had overleefd. Ze had hem doodgeknuffeld. Geen zwak hart, maar een groot hart.
“Daarom is het niet goed dat ik dit soort dingen op tv kijk…”, zei ze de volgende dag.
February 28, 2010 @ 17:19
hoi hoi, ik ben erweer….. We waren even met vakantie maar zal nu weer trouw je blog komen bezoeken. Hoe’st?
Kus,
February 28, 2010 @ 18:14
Het hart op de juiste plek en iemand die andere mensen in acht neemt is een mooi gebaar. Het zou mooi zijn als dat voor de hele mensheid zou gelden. Maar doodknuffelen haha ; )Ben je zelf alweer wat opgeknapt?
February 28, 2010 @ 22:26
Ach, het is gewoon hartstikke sneu voor Sven, maar er zijn natuurlijk veel ergere dingen. En zei Sven niet zelf dat hij over een tijdje toch gewoon blij kan zijn met dat wat hij wel gehaald heeft?
March 3, 2010 @ 1:00
Heel herkenbaar. Ik maak schaatsbewegingen en stoot mijn voet aan de de tafel. Het is erg maar waar. Het is jammer dat het is gebeurd maar hij is nog jong. Over vier jaar brandt hij los.
En jij…hoe is het met jou, Kaatje. Ik zie je niet heel veel meer op de weblog.
March 4, 2010 @ 20:55
Hoi hoi,
Hoe’st met jou?
Kus,
Li