Ik ben vast niet de eerste en de laatste die over sport schrijft. Ik heb helemaal niets met sport maar samenlevend met een sportliefhebber moet je een beetje inleveren. Je raadt het al. De komende tijd kan ik mee kijken naar wedstrijden, samenvattingen en teletekst-updates. Niets moet natuurlijk, en ik kan ook iets anders gaan doen. Toch is het heel gek, als de tv aanstaat kan ik het nog wel enigzins interessant vinden. Ik zeg dat niet hardop, maar zijn aandacht is zo op het scherm gericht dat hij niet eens merkt of ik wel kijk of niet.

Mijn allereerste ruzie tussen een vriendje en ondergetekende ging over voetbal. Ik geloof dat mijn puberhormonen nog niet wisten wat geven en nemen was. Mijn moeder zei tegen vriendje dat hij rustig voetbal mocht kijken, ik was het daar niet mee eens. Hij was bij mij en dan moet ik ook zijn onverdeelde aandacht hebben natuurlijk. Wat ik niet voorzien had was de breekbaarheid van een prille liefde. Hij ging boos naar huis om voetbal te kijken, mij achterlatend met een boos gezicht en een donderwolkje boven m’n hoofd. “Wat dacht hij wel niet!” Maarre……dat duurde wel drie dagen. Ik vroeg mijn moeder toch maar even hoe zoiets werkt. Moet je toegeven, bellen, boos blijven? Natuurlijk moest ik toegeven en bellen van mams, ik was onuitstaanbaar geweest en wel van plan nog een tijdje bij hem te blijven, dus…..! Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en gebeld. Zijn moeder bleek ook al gezegd te hebben dat dit niet iets is om boos om te blijven en zo kon hij voor de eerste keer 1-0 noteren in de battle.  

Ik geloof dat ik sindsdien wel een beetje geschrokken ben en het lesje geven en nemen goed in me op heb genomen. In de loop van de jaren heb ik geleerd niet te mokken als partner graag sport wil kijken en ik niet. En hoe ouder je wordt, hoe makkelijker het is, je gunt het hem ook nog en schenkt zelfs een biertje in.

Dus…..de komende tijd kijk ik stiekum mee of ik ga iets anders doen. Een biertje inschenken bijvoorbeeld;)

RSS feed for comments on this post.