Jeroentje
Ik ga subsidie aanvragen. Sinds vorige week heb ik naast Catootje nu ook een Jeroentje erbij. Een Jeroentje uit Afganistan. 17 jaar en gedoemd te mislukken. Klinkt onaardig, maar niets is minder waar, was dat maar zo. Hij is bij ons komen werken en heeft mijn hart gestolen. Zo lief en tegelijkertijd een crimineeltje. Hij heeft een strafblad en hoeft nog maar één keer een misstap te maken en het is lockdown.
Ik ben geen instelling voor kansloze jongeren, maar ik heb Jeroentje een half jaar om me heen gehad en ik weet waar ik aan begin. Laat ik het anders zeggen, je weet nooit waar je aan begint, maar ik geef hem een extra kans op een mooie toekomst. Ik hoop dat hij hem pakt. We hebben met hem al wat dingetjes meegemaakt en we lopen in overtime. Het gekke is dat het hem juist stimuleert goed z’n best te doen. Er zit zo’n klein hartje in dat joch en hij wil zo graag.
Voor Catootje krijg ik een PGB en zij woont hier parttime, dat is met Jeroentje natuurlijk iets anders. Die komt nu twee dagen na school hier voor huiswerkbegeleiding, klusjes en vrijetijdsbesteding. Dat laatste klinkt vreemd, maar juist bij dit soort jongeren moet je zorgen dat ze van de straat blijven. Het is dus al een hele vooruitgang als hij hier tv kijkt of achter de computer zit. Jeroentje is dus op vrijwillige basis bij ons en Catootje niet. Al voelt ze dat zelf niet zo. Gelukkig maar.
Dus bij deze,
Mag ik u voorstellen aan mijn tweede ‘kind aan tafel’, Jeroentje!
Een kleine geruststelling voor sommigen onder u. Wij wonen boven de zaak en zijn vanaf opstaan tot naar bed gaan bij de zaak aanwezig. Het is een restaurant, dancing en bar met zo nu en dan wat personeelsleden. ‘S middags ben ik boven en later op de avond ook terwijl de zaak open is. Het is dus voor Catootje en Jeroentje heerlijk om ergens te zijn waar altijd mensen lopen en werken. Ik daarin tegen vertel de regels, geef toestemming voor tv of pc en heb er verder geen omkijken naar. Het lijkt dus zwaarder dan het voor ons in werkelijkheid is. Onze thuissituatie is er ook naar en wanneer wij maandag en dinsdag vrij zijn, zijn de kids ook gewoon bij hun ouders thuis. Valt mee hè?
October 26, 2009 @ 8:52
Hey Kaatje,
Super!!!om deze manier kinderen te hebben:).
En ik vind zeker dat er mensen een tweede kans verdienen. Mooi gebaar ook.
October 26, 2009 @ 11:59
Klasse Kaatje. Mensen zoals jij zijn de moeite waard!
October 26, 2009 @ 12:12
RESPECT!!!
Dikke kus
October 26, 2009 @ 16:48
Dat is ontzettend lief van jullie, dat dit doet. Ik denk dat het leven voor zulke dingen bedoeld is. Je geeft vertrouwen zonder zeker te weten of het goed terugkomt, je geeft een kans. Ik heb er bewondering voor.
Alle respect voor jou en je partner.
October 26, 2009 @ 21:01
Knap hoor. Ik hoop dat het allemaal goed komt met Jeroentje.
October 27, 2009 @ 12:20
Lieverd, ik heb Jeroentje, nu ook regelmatig meegemaakt, en ik moet ook zeggen het is….een schatje met een klein hartje….
Ik ben trots…. dat jullie hem deze kans geven
En wat Catootje betreft, die heeft al een plekje in mijn hart.
Liefssssssss,
dikke tút, mams.
October 28, 2009 @ 11:08
Wat ben je toch een mooi mens
)
November 17, 2009 @ 12:04
Lieverd, toch nog maar eens laten weten dat je een grote schat bent! En Ro natuurlijk ook. Je zegt eigenlijk ’stelt niet zoveel voor’ maar jullie doen het toch maar mooi. En dat kunnen niet veel mensen zeggen.
Ennuh…natuurlijk ben jij, zijn jullie van harte welkom in het altijd bruisende Vlijmen:) Lijkt me heerlijk om jou en Liane weer eens te zien. Voor hetzelfde geld rij ik trouwens een keer naar ‘t Hoge Noord’n. Daar komen we wel uit!
Kus,
Tessa
November 18, 2009 @ 11:58
Hoi Kaatje, lang geleden dat ik hier weer eens langskom…je bent op vakantie nu als ik het goed heb begrepen. Hopelijk ben je er toch zondag bij. Op deze log wilde ik even reageren, net als wat de anderen al tegen je zeiden: respect en wat ben je een mooi mens. Dit soort dingen (kunnen) doen zijn prachtig. Ik hoop dat Jeroen het gaat redden en die extra kans grijpt en vasthoudt.