Home / Blogland / W.O.W.

Writing on wednesday

Ik ontdekte bij een medeblogster het fenomeen WOW. Een stukje schrijven op woensdag met maximaal 250 woorden en met een vooraf bepaald thema. Dat lijkt me wel iets. Onderstaand de reeds geplaatste verhaaltjes.

Hoe, wat, waarom en waar *klik*

Iets eerder dan de overdracht van WOW ben ik gestopt met het schrijven op woensdag. Vaak was ik al laat en op dit moment heb ik inspiratie genoeg. Er zijn nog genoeg WOW-schrijvers over en die kunnen hun onderwerp nu vinden bij Karin. Het was leuk om te doen, nu tijd voor iets anders. Onderstaand blijven ze natuurlijk gewoon staan.....

50 jaar

04/04/2009 04:29:14

Het is in mijn geval een must efficiënt met mijn tijd om te gaan. Niet omdat ik anders bepaalde deadlines mis, nee, ik ben me er te vaak van bewust dat een mens maar een jaar of tachtig op deze aardbol rondloopt. Wanneer ik ervan uitga dat ik volkomen gezond een respectabele leeftijd haal, heb ik maar vijftig jaar om alles te doen wat ik zelf wil. De eerste vijftien word je opgevoed, de laatste vijftien word je gevoed. In die vijftig efficiënte jaren moet er volgens de norm gewerkt worden. Slapen is ook een bezigheid waar je niet omheen kunt en een paar verplichtingen zoals, wassen, tanden poetsen, naar het toilet gaan en eten kun je niet schrappen van de To Do List.

Nou, tel uit je winst. De rest van de tijd is over. Valt toch tegen....

De afgelopen dagen heb ik planken aan de muur geschroefd en alles opnieuw ingedeeld in mijn Walk-InRoom. Ik heb het dakterras geschrobd en van een paar voorjaarsbloeiers voorzien. Ik heb het terras van de zaak opgeknapt. Ik heb daarvoor een paar uur in de stad rondgelopen. Ik ben naar Bert Visscher geweest. Ik heb het huis schoongemaakt. Ik heb drie keer de honden in het bos uitgelaten en dat gecombineerd met een ontbijt in het bos. Ik heb wat zomerkleding uitgezocht. (Me afgevraagd of ik daar zomer 2008 genoeg aanhad, terwijl het best veel is maar niets spetterends;)) Verder had ik nog wat verplichtingen in de zin van, medicatie regelen, met Ro naar het ziekenhuis om er een 'jeweetwelman' van te laten maken, naar de super en wat niet noemenswaardige kleinigheden.

Natuurlijk heb ik alle dingen die bij de verpichte ToDoList staan ook nog tussendoor gedaan en toen bleef er niet zoveel tijd over eigenlijk.Gelukkig heb ik het alleen maar over de dingen die ik allemaal gedaan heb, er ligt namelijk nog een behoorlijke waslijst aan tijdrovende klussen die nog gedaan moeten worden.

Ik klaag niet, het is nu eenmaal de realiteit......50 jaar, kort hoor...

Wow=Efficiënt

Een lesje geschiedenis

06/03/2009 02:48:04

Vrouwelijke lezers, luister. Had Einstein nog geleefd, dan had hij je zonder twijfel het hof proberen te maken. Zijn vrouw Elsa heeft wat te stellen gehad met hem. Ze kan in elk geval met zekerheid één minares benoemen en verder laat ze het maar in het midden. Wat niet weet wat niet deert? In elk geval was het een fascinerend mannetje, zo'n man die eigenlijk niet opvalt door schoonheid maar door intellect en kennis. Toegegeven, hij maakte wel eens een foutje en in zijn drang naar erkenning kon hij ook wel eens doordraven in zijn gelijk, maar over het algemeen heeft hij heel wat stof doen opwaaien met zijn theoriëen. e=mc2 en dan met een kleine 2. Wat een ontdekking. De 'e' van energie, de 'm' van massa en de 'c' van lichtsnelheid. Daar kun je heel wat zaakjes mee verklaren. Wat ik een 'grappige' ontdekking vindt, alleen omdat het zo logisch klinkt is: Tijd=ruimte. Je kunt links gaan, rechts, omhoog of omlaag, ondertussen reis je vooruit in de tijd. Daardoor vond Einstein de tijd een vierde dimensie. Zijn grootste fout ooit is natuurlijk netjes opgetekend. Als je zoveel succes boekt is een faalmoment in ieders ogen menselijk. Hij had het dus niet altijd bij het rechte eind. In 1917 becijferde hij wiskundig dat het heelal uitdijt en met een oerknal moet zijn begonnen. Dat vond hij maar vreemd en onmogelijk. Als wiskundig genie kun je dan gewoon een cijfertje aan de berekeningen toevoegen en voilà, het heelal staat stil. Had hij dàt nu maar niet gedaan. Ik vergeef het hem, het gaat mij allemaal de pet te boven en hoe ik ook mijn best doe, niet alles is voor mij duidelijk. Wat ik de meest moeilijke uitkomst van de tijdtheorie vindt, is de lichtsnelheid. Wanneer Einstein zegt dat niets sneller is dan het licht vind ik dat aannemelijk, het is mij verteld. Net zo snel als het licht dan? Ook niet, onmogelijk. Einstein legt mij het volgende uit: De lichtsnelheid is de bovengrens. Het is best te begrijpen waarom. Een ruimteschip dat versnelt, krimpt en vertraagt. Bij de lichtsnelheid zou de tijd stilstaan en het ruimteschip verdwijnen. En hier is hij mij kwijt......

Het zal best zo zijn maar ik kan er met mijn volle verstand geen pap van maken.

Wow=tijd

Normaal

04/03/2009 19:20:45

Ik heb crisis, jij hebt crisis, wij hebben crisis.

Dat laatste staat al dagen in de krant, is al weken op tv, blijkt al maanden aan de gang en is een gevolg van jaren geld uitgeven. Ik begrijp het best, heb mijn best gedaan de oorsprong te achterhalen en kan nu, net als de buitenspelregel bij voetbal, uitleggen hoe een crisis ontstaat. Maar is het daarom logischer geworden? Absoluut niet.

Jij en ik pakken nu onze portomonee en kijken even wat er in zit. We pakken ons bankafschrift en checken wat er op de rekening staat. Dan vragen we onszelf wat we gaan doen, boodschappen met veel onzin of een kar met het hoognodige. Alle mankementen aan de auto op laten lossen of toch maar een nieuwere aanschaffen. De garderobe uitbreiden of beter even wachten. Dat kunnen we allemaal zelf en of we in de problemen komen ligt aan onze eigen beslissingen.

Toch moet je in een huis wonen, dat hoort zo. Een kartonnen doos is in Nederland niet normaal en waarschijnlijk mede door de seizoenen. Eigenlijk moet je ook een auto, dat hoort zo. De trein heeft een slechte reputatie en een auto is gemak. Nog mooier is het om twee auto's te hebben, ook ingeburgerd als modaal. Mocht er onverwacht bezoek komen dan moet er in de huiskamer respectievelijk een tv, een stereo en een pc staan, dat hoort zo. Als dat allemaal aanwezig is hoef je niets uit te leggen. De rest van de huisraad bestaat sowieso uit een magnetron, een droger, een tweede tv, een dvdspeler, een waterkoker, een broodbakmachine en een laptop. Dat hoort zo.

Al zou je een tijdje steeds naar dezelfde tv kijken, de was aan de lijn hangen, de waterketel op het vuur zetten, de koffie opgieten, de afwas doen met borstel en teiltje en de hap in een pannetje verwarmen. Toch komt er een moment dat je er niet meer tegen kunt. Het hoort niet zo.

Gelukkig zijn daar de banken en financieringsmaatschappijen. Niet één of twee, nee, ontelbaar veel. Ze kunnen alles voor je betalen en je hoeft het pas veel later terug te betalen. Een uitkomst, je kunt met de wereld meedraaien en bent normaal. De klinkende munt heb je niet in handen, maar op al die papieren afschriften en digitale overzichten zie je wat je allemaal in je bezit hebt. Veel.

En toen bleek dat de hele wereldeconomie draaide op papieren afschriften en digitale overzichten. Er bleken helemaal niet zoveel klinkende munten te zijn. Veel zaken blijken verhandeld onder verkeerde marktwaarden of niet op te brengen rente's. Iedereen blijkt schulden bij iedereen te hebben. Zelfs de banken zetten hun geld in op de beurs als asociaal gokgeld. Ergens viel er een dominosteentje.........DDay!

Nu zitten we in de rats met z'n allen, dat is normaal.....

Wow=Crisis

Heb jij dat ook?

12/02/2009 03:23:17

Hartstocht heeft zo'n diepe lading dat je bijna geen woorden kan vinden om het te omschrijven. Het is een kosteloos kado van jou hart aan het hart van een ander. Ooit verdronk ik in een zee van hartstocht, niets hield het tegen. Het kan je opzwepen tot intens geluk en tegelijkertijd kan het je verscheuren door verdriet. Radeloos kun je een gedeelte van je leven opgeven aan de liefde, de tijd verstrijkt en je gevoel gaat op en neer. Het woord zelf zal nooit zijn negatieve lading verraden, het klinkt mooi, lief, intens en gelukkig.

Het is niet voor iedereen weggelegd, soms ligt het in een ver verleden. Het kan een pijnlijke zucht opwekken, verlangend naar het ultieme gevoel wat je ooit zo gelukkig maakte.

Het kan je vandaag overkomen, zomaar. Het sudderen van de twijfel is ineens een waarheid. Je weet het zeker, dit komt van binnen en gaat niet meer weg. Het voelt goed, het maakt je nieuwsgierig naar alle verrassingen van morgen.

Of het is in je leven. Je hart staat open, ontvangt en geeft. Je glimlacht bij iedere erkenning van je geluk. Wat is het leven mooi en zelfs bij donkere wolken is er een weg. Je bent samen, je weet dat het een mooie bodem is voor alles wat tegen zit. Het kost niets.

Het is een kosteloos kado van jou hart aan het hart van een ander.

WOW=Hartstocht

It giet oan!

11/01/2009 03:38:13

Al dik tien jaar wacht men op 'It giet oan'! Vrij vertaald:'Het gaat door!'

De laatste keer zat ik nog in een ander huwelijk, een andere zaak en een ander huis. Toch weet ik nog hoe ik de Elfstedentocht gekeken heb. De zaak open, tv'tje mee en zoveel mogelijk tussendoor kijken. Die dag was het ook uitzonderlijk rustig en de uitzondering laat zich raden. Het is een koorts, de medelander is er vatbaar voor en krijgt het bijna allemaal te pakken. Je verzet je ertegen, wilt niet opgaan in de gekte, neemt je voor niets anders te doen dan anders maar als het puntje bij het paaltje komt zitten we allemaal te kijken waar mogelijk. Mocht het doorgaan en dat blijft een grote gok, zijn we weer zeker van het bakkerspraatje, het onderwerp zal overal hetzelfde zijn. Oranje boven alles.

Mijn eigen 'It giet oan' is een feit. Wij gaan nog schaatsen, mits het ijs dik genoeg is voor ons tweetjes natuurlijk. Mijn schaatsen zijn geslepen en Ro komt vast aan schaatsen, hij is ervan overtuigt. Wel eerst op de ijsbaan zei hij vandaag, want tien keer vallen op de ijsbaan is volgens hem minder erg dan op het mooie natuurijs van een plas, vraag me niet waarom. Ach die schat, ik weet dat hij een koek&zopie belangrijker vindt dan het hele schaatsgebeuren, dus de ijsbaan it is!

WOW= Ijs

Je hoort van mij....In je hoofd.....

26/12/2008 03:06:34

Kom mee! Ik neem je mee naar jezelf, Verwacht geen koffie, we gaan diep. Wat zie ik daar, een donker plekje. Zit dat er al lang of is het van vandaag. Kijk me eens aan, heb je er een antwoord op, wist je dat het er was? Kom, we bekijken het even van een afstandje, dat plekje heeft verlichting nodig.

Wanneer is het ontstaan eigenlijk, was je ermee bezig of had je het weggestopt, dat kan ik vanuit hier niet zien namelijk.

Maar hoe je het ook bekijkt, het heeft aandacht nodig. Kijk, als je het aan het vergeten was moet het ook iets zijn geweest wat je mocht vergeten. Je mag namelijk niet zomaar iets wegstoppen zonder dat je permissie hebt om het te vergeten.

Je kunt die plek ook lichter maken, niet eenvoudig natuurlijk. Zit er bijvoorbeeld kleur in je dag vandaag? Denk eens na. Het mag een klein kleurtje zijn hoor, alle beetjes helpen. Gooi het daarheen, hoeft niet hard, neem de tijd.

Had die donkere plek ooit een lichtje trouwens. Iets wat het herinneren waard is? Dat moet je daar niet verstoppen hoor. Dat moet iedereen kunnen zien, zet dat even naar voren, een beetje op de voorgrond.

Even kijken, hoe ver zijn we. Het wordt al iets mooier vind ik, de donkere gloed gaat er een beetje vanaf. Wat vind jij?

Oh wacht, bedenk iets leuks. Iets wat je altijd al hebt willen doen. Of iets wat je wilt zien. Toe, denk even na. Neem de tijd, ik ga ondertussen wel even rondkijken in dit enorme brein van je.......

Hey, wist je dat hierachter best wat endorfine opgeslagen ligt? Gelukkig heeft het geen houdbaarheidsdatum, daar kun je nog jaren mee vooruit. Waarom gebruik je daar niet wat meer van, het is van jou hoor. Je kunt er alleen maar gebruik van maken als je dingen doet waar je je goed bij voelt trouwens. Hoe meer je dat doet, hoe meer je mag pakken.

Oké, terug naar je mooie gedachte. Gooi hem naar de plek en als je er twee hebt, ook goed. Beter zelfs, gooi maar raak.

Zo! Ik vind het er iets beter uit zien nu. Het kan beter maar dat heeft tijd nodig. Denk eraan dat je iets vaker naar die plek toegaat, je moet het onderhouden. Je zult zien, uiteindelijk gaat het de juiste kleur aannemen en kijk je er heel anders tegen aan. Als het iets is wat uiteindelijk permissie heeft om vergeten te worden zal het een lege plek worden, die moet je dan wel vol blijven gooien met mooie gedachten en herinneringen, dan komt er ook langzaam een mooie kleur voor terug namelijk.

Ik vind het wel mooi geweest. Nu echt een bak koffie doen dan, of een borreltje. Moet je wel even naar je eigen keuken lopen....

Proost! Op het goede leven!

WOW= verlicht

En toen....

13/12/2008 04:53:57

Een minuut geleden stak ik een sigaretje op en nam een slokje cerise. Ik deed dat zonder erbij na te denken eigenlijk. Afgelopen middag liep ik te rennen met de stofzuiger en hielp om half zeven tien voetballers de deur uit naar een wedstrijd. Vanmiddag stond ik op met de niet weg te drukken gedachte dat ik veel moet doen vandaag. Werd er niet chagerijnig van en ging douchen. Na het douchen wist ik niet wat ik op mijn broodje wilde, het werd uiteindelijk brie. Vandaag was weer een dag dat Angz opgehaald werd. Ze heeft samen met Ro gekookt en het enige wat telde waren de worteltjes met héél veel suiker en boter, de rest deed er niet toe. Ze ging vroeg naar bedje want ze is een beetje ziekjes, toch moest en zou ze mee naar het hoge noorden. Er wordt nog sinterklaas gevierd morgen;) Vanavond maakte ik een surprise voor zus, de laatste voorlopig. Vriendinnetje belde nog, ze had vandaag iets vervelends mee gemaakt op haar werk en was van slag. Die schat, heb geprobeerd het samen met haar een draai te geven. Na het telefoontje moest ik trouwens nog steeds de vloer dweilen en een was wegwerken, het werk houdt nooit op.

Boringgggggggg! Saai! Tralalalallalalalalalllllaaaaaaaaaaaa...vingers in de oren! Waar gaat dit over?! Pfffffffff, poeh, poeh! Nou, hebben de worteltjes gesmaakt?! Doei doei!

HUH?! Hoe doe je dat dan? Geschiedenis schrijven?!

WOW=Geschiedenis

Vol verwachting....

Zachtjes sloop ze op haar teentjes door haar kamer. Ze opende heel zachtjes de deur en keek door het kiertje naar de overloop. Het was er donker op dat ene hoekje na, het kleine stekkerlampje gaf net genoeg licht om alles te kunnen zien. Ze luisterde naar de geluiden in het huis, kon ze stiekem doorlopen? Het was een beetje koud, ze had alleen haar nachthemdje aan en liep op blote voetjes. Ze hoorde haar moeder beneden door de gang lopen, ze lagen dus nog niet op bed. Een klein zuchtje van teleurstelling ontsnapte uit haar keel. Ze had het zich voorgenomen en zou het ook doen, nog even geduld dus. Ze deed de deur weer dicht en kroop weer onder het warme dekbed. Rechtop, als een mummie verpakt in haar dekbed, zat ze te wachten. Het bleef lang stil, wanneer gaan papa en mama nou naar bed. Zolang zij beneden zijn komt er van alles niets terecht, dat had ze inmiddels wel begrepen. Het moet beneden donker zijn en er mogen geen mensen zijn, het moet er stil zijn. Haar oogjes worden een beetje zwaar, ze moet wakker blijven, ze wil niet in slaap vallen. Dan hoort ze haar moeder de trap op komen, eindelijk is het zover. Ze hoort haar vader en moeder tegen elkaar praten en ze doen hun best om niet te luid te praten. Ze gaat nog even liggen, doet net of ze slaapt. Haar slaapkamerdeur gaat zachtjes open en haar moeder komt binnen, liefdevol wordt haar dekbed rechtgetrokken en krijgt ze nog een kusje op haar wang. Ze doet haar best haar ogen dicht te knijpen en het schijnt te lukken, haar moeder sluipt de kamer weer uit en een paar minuutjes later is het stil in huis. Eindelijk. Ze stapt snel uit haar bedje en doet de deur op een kier. Precies hetzelfde als een uurtje geleden, alleen is het nu beneden ook donker en stil. Ze sluipt de overloop op en gaat boven aan de trap zitten. Nu gaat ze wachten, vol spanning. Ze rilt nog even en hoopt dat hij snel komt, want soms, heel soms, rijdt hij je huisje stilletjes voorbij....

WOW= Overloop/ overlopen

Het hoort bij mijn leven

Ik kan niet anders dan even terug gaan in de tijd. Mijn zintuigen staan altijd op scherp en met een hoog sensitief brein doen alle geuren, kleuren en geluiden ontzettend veel met me. Ik heb het woord al menigmaal beschreven en is dus aan mij besteedt.

Ik schreef laatst over mijn klusje met het raam open en ineens hoor ik het gezoem van zo'n vliegtuigje. Alsof hij bijna niet vooruit komt, een echt zomervliegtuigje. Als ik dat hoor gebeurd er iets met me, ik wordt klein, de wereld wordt groot, alsof het besef van mensen daar hoog in de lucht een gevoel van enorme afstand creëert. Flitsen van mijn leven schieten voorbij, een check of alles mij, vandaag de dag nog steeds een gevoel van geluk kan geven. Mensen die ik gaandeweg heb moeten verliezen en mensen die mijn leven verrijkt hebben. Het gevoel laat zich met geen pen of laptop beschrijven en heeft een woord nodig. Melancholie. Zonder dat woord kom ik niet verder dan het benoemen van een gevoel wat zich niet laat vangen. Ik heb dat woord nodig, omdat ik het te vaak bij verschillende geluiden, geuren en kleuren ervaar. Melancholie, een schitterend woord, een gedichtje op zichzelf.....

WOW=Melancholie

1692

Ze liep naar haar plekje op de hoek van de de kruidenierswinkel, ze wilde eigenlijk niet gaan, maar had geen keuze. Haar man was al jaren slecht ter been en kon de zware arbeid van de boerderij niet meer aan, ze hadden al het vee moeten verkopen en er weinig geld voor gekregen. Alle openstaande schulden die ze hadden waren er grotendeels mee betaald, maar er bleef genoeg over om je zorgen over te maken. Ze sjokte met gebogen hoofd door de hoofdstraat van Salem, de plaats die ze zo langzamerhand verafschuwde, omdat het haar verafschuwde. De mensen met de goede banen zaten elke avond achter hun warme maaltijd met het hele gezin en kropen daarna onder de warme wollen dekens in hun royale huizen, ze kenden weinig leed en hadden geld genoeg. De dorpsdokter had drie dochters, de jongste was een kreng, ze had samen met haar vriendinnen laatst een hele avond voor de boerderij staan schreeuwen:"Heks! Heks! Heks! Jij moet branden voor je daden!" Samen met haar man had ze het gelaten over zich heen laten komen. Het gebeurde de laatste tijd vaker en ze konden er niets tegen doen. In het afgelopen jaar waren er drie kleine kinderen plotseling overleden aan een onbekende ziekte en de vrouw van de dorpskroeg had in het kraambed het leven gelaten, samen met haar ongeboren kind. Sindsdien had ze geluiden gehoord over de heksen van het dorp, de vrouwen die een contract met de duivel hadden afgesloten en voor al dit leed hadden getekend. Zij hoorde daarbij, ze wist niet waarom, ze wist dat ze zonderlingen waren en geen kontakt met de bewoners zochten, maar een heks? Ze kon zich er zelf te weinig bij voorstellen om het te begrijpen. Ze had het net zo erg gevonden als al die anderen, die lieve kinderen, zo jong, ze moesten eens weten, haar eigen kinderwens was nooit vervuld en daar kon ze nu nog verdrietig om worden. Aan de andere kant, wat had ze hun kunnen bieden, ze hadden net genoeg eten om samen de dag door te komen, met een paar kindermondjes was dat een zware taak geweest, maar liefde had ze genoeg, die voorraad was bijna onaangebroken doordat er sinpelweg geen mensen waren die ze de liefde kon schenken. Ze was bijna in het centrum aangekomen en voelde de intense kou van de beginnende winter, ze sloeg haar sjaal nog een keer stevig om en maakte zich op voor de snerpende opmerkingen die ze kon verwachten. Het was elke dag hetzelfde, de mensen schreeuwden steeds dezelfde dingen en ze kende ze helemaal niet, als ze nu eens de moeite hadden genomen haar te leren kennen. Ze wist heus wel dat een bedelares geen respect afdwong, maar niemand wilde haar aan het werk hebben. Ze kon niet anders en was afhankelijk van de giften die een paar bewoners, met het hart op de goede plaats, haar gunden. Daarvoor nam ze de scheldpartijen en het gooien van afval op de koop toe. Plots stond ze stil, ze stond voor het dorpshuis en zag een aanplakbiljet. Het kon niet waar zijn, haar grootste angst werd de waarheid. Ze werd samen met die andere vrouwen opgeroepen voor een berechting en ze wist hoe kansloos ze zou zijn. Diepe treurnis overviel haar, het leven was voor haar ook afgelopen, net als die lieve, kleine kinderen. Ze draaide zich om en ging naar huis, het had geen zin meer, ze was verloren.

Alle vragen in de rechtzaal had ze netjes beantwoord, maar vooral gezegd dat ze onschuldig was. Na alle vragen kwam de vraag: "what creature do you employ then?" Voor de zoveelste keer antwoorde ze: "No creature. I'm false accused." het mocht niet baten. Sarah Good werd samen met 18 andere personen opgehangen in Salem. Het oordeel was hekserij en achteraf gezien werd de massahysterie vooral gevoed door de psychische stoornissen van een aantal dochters van vooraanstaande mensen in de plaats Salem. Waaronder een aantal grootgrondbezitters die toevallig ook uit waren op de landgoederen van een aantal veroordeelden. Vlak daarna werd het 'Heksengerecht' ook opgeheven.

WOW= Heksenjacht (De feiten zijn op waarheid berust.)

Puberstelen

16/10/2008 17:51:25

Je bent jong en je wilt wat. Stelen, jatten, verdonkerenmanen, what's in a name. Wat mij betreft een behoorlijk verschil, maar er is een leeftijd waarop het onder de noemer verdonkerenmanen valt, klinkt beter en minder fout. Ver voor ik ooit zelf een sigaretje had opgestoken spaarde ik asbakken. Niet naar de plaatselijke winkel en een paar guldens neerleggen, nee, asbakken met reklame, bij voorkeur verdonkeremaand op het terrasje van een restaurantje op een vakantie bestemming. Dat had meer charme. Gevolg, een tentje vol met asbakken en met een extra zware koffer huiswaarts. Wat was de lol? Hmmmm, kan er lang en breed over nadenken, ik weet het niet. Het heeft een paar jaar geduurd en toen was het niet meer leuk. Een jaar of tien geleden liep ik tegen de verdonkeremaandpraktijken van de plaatselijke jeugd aan. De dorpskroeg had steeds meer verkeersborden aan de wand hangen, maandelijks kwam er wel een bij. Er hing zelfs een groot bord met 'Terschelling' keurig gesigneerd door de verdonkeremaanders. Bij de ingang hing 'Fietsers afstappen' en richting het toilet volgde je de 'Hondsrugroute'. Het had iets grappigs en werd daardoor natuurlijk gewoon opgehangen. Toch was het niets anders dan het toeëigenen van andermans spullen. Ook die trend is verwaaid en inmiddels staat de zolder van Kaatje vol met verkeersborden die hun laatste dag in ruste mogen slijten. Het is een bepaalde levensfase die je door moet denk ik, tussen de 14 en 16 jaar zoek je grenzen en als je het op een charmante, grappige manier doet krijg je niet op je kop en juist positieve aandacht. Laten we dat dan voor de pubers in ons leven de 'verdonkeremaandperiode' noemen en wanneer ze na hun 18e nog steeds aan het verdonkerenmanen zijn, de politie bellen.

WOW = verdonkerenmanen (Het grappige is dat ik het woord zo vaak gebruikt heb in verschillende vormen, dat ik de 'van Dale' een paar keer moest raadplegen. Wat een woord! Hoe vaker je het zegt....nou ja, U begrijpt wat ik bedoel)

Routine

02/10/2008 04:29:36

‘Goedemiddag allemaal, hoe is het?’ ik loop richting de meterkast en doe de buitenverlichting en het licht van de toiletten aan. ‘Ja, wel goed, beetje verkouden, maar dat gaat wel weer over’, zegt C. Hij loopt naar het koffiezetapparaat en zet drie bakjes koffie. Ik loop naar de serre, doe de verlichting aan en ga de borden buiten zetten. ‘Heb je die aanbieding in het Delikrantje nog gezien vandaag?’ roep ik naar C. Ondertussen zet ik het grote bord op het karretje om richting hoofdstraat te vervoeren. ‘Ja, maar hebben op het moment genoeg en het scheelt ook niet zo heel veel met normaal’, roept C. terug en zet de koffie op tafel. Ik rij met het bord naar de straat en bedenk dat ik zo de droger nog aan moet zetten. Binnen is het door de zon behoorlijk warm en ik zet de bovenramen op een kiertje. ‘Help even onthouden dat ik volgende week even extra bier bestel voor dat partijtje’, Ro loopt met een kratje richting de bar om die bij te vullen. ‘Ik ga het proberen’, lach ik en Ro lacht terug, wetende dat hij het beter even in agenda kan zetten. Ik loop naar de computer en zet een muziekje op. ‘Koffie!’, roept C. ongeduldig terwijl hij de krant doorbladert. Nog even een paar kaarsjes aan, de spoelbak vol laten lopen, emmertje met doekje klaar zetten en we kunnen aan onze dag beginnen. Maar eerst een lekker kopje koffie.

WOW= routine

Bevlieging

13:21:23 19/09/2008

Ik zit voor het raam, buiten is het koud. De herfst komt langzaam op gang en laat hier en daar de bomen kleuren. Ik mijmer, ben gek op deze tijd, de serene rust, de kilte in de avond die de echo van de snelweg verderop extra steun geeft. Eigenlijk is het de tijd van bezinning en veel praten met mezelf, wat heb ik deze jaargetijde nodig, ieder jaar weer. Mijn gedachten spelen met alle vergeten onderwerpen, hoe gaat het nu met je, zo na het drukke zomerseizoen Kaatje? Hoe gaat het met je vrienden en familie, is er ruimte voor wat afspraken om elkaar weer even vast te houden en bij te praten? Wat ga je het aanstaande weekend doen, lekker erop uit of lekker thuis? Zijn er nog dingen die je wilt doen, aan wilt pakken, zin hebt om aan te beginnen, je krijgt nu meer tijd. En dan is het tijd voor een bevlieging. Een heuse bevlieging die niet eerder rust vindt dan dat het klaar is.

Ik stap in de auto en rijd naar de dichtstbijzijnde bouwmarkt. Ik ga op zoek naar felle, maffe kleurtjes latex, pak kwasten, bakjes, roerstokjes en alles wat ik nodig heb. Ik rijd naar huis, zwaai de kamer van Angie haar kamer open en begin alles op te ruimen. Opruimen in de zin van, dit kan weg, is ze te oud voor. Winnie the Pooh lamp van het plafond, wil ze niet meer. Speelgoed in grote kisten en veel gaat naar de zolder. De zolder die aangevuld moet worden met nostalgie. Binnen een uur is de kamer zo goed als leeg en kan het leuke werk beginnen. Na nog eens vier uur ben ik zelf onherkenbaar door alle sputters op m’n gezicht en kijk ik tevreden om me heen. Heerlijke bevlieging. En zo recent ook. Even voor de duidelijkheid, het was mijn bevlieging van gisteren.

WOW= Bevlieging

Schade

06/09/2008 23:48:16

Toet! Toet! Het verkeer vliegt ons om de oren. Scooters, auto's, bussen, alles rijdt voor zichzelf. Een stoplicht, op de rem. Toet! Toet! In de achteruitkijkspiegel staat een rij auto's te toeteren en vinden het blijkbaar abnormaal dat je voor rood stopt. De Italianen ergeren zich en wij beginnen ook langzaam ons geduld te verliezen."Ik moet toch gewoon stoppen?", zegt lievie onzeker en boos tegelijk. "Ja, ondertussen let ik ook wel op of er verkeer van links, rechts, achteren of voren komt, wat een gedonder hier!" Een scooter draait om de camper en zit bijna op de motorkap. Parkeren doen ze dubbel en driedubbel, de camper heeft moeite met de beschikbare ruimte op de weg. Ondanks stoplichten komt er een stroom verkeer van rechts en links en we negeren de stoplichten om met de op hol geslagen kudde mee te komen. "Kijk uit! Een scooter rechts!" Ik heb inmiddels mijn hart in mijn keel en de spanning slaat toe. "Ik wil hier weg, dit is niet te doen!", roept lievie. Alle auto's geparkeerd langs de weg missen spiegels, hebben sierlijke deuken en krassen op de zijkant. Regels bestaan niet. "Remmen!" ik rij met mijn voeten mee en heb de automat al in mijn schoenen staan. "Doe eens kalm, ik word ook nerveus van jou!" Hij heeft het zweet op z'n voorhoofd staan en doet moeite de jungle de baas te blijven. Een stoot adreline geeft zij rechtervoet de opdracht gas te geven en hij schiet met volle vaart langs een rij geparkeerde auto's, tussen twee scooters door en langs een stroom tegenliggers. Krrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr! En ja hoor, een zijspiegel heeft de zijkant van de camper gevonden. Het feest is compleet. Lievie boos, ik boos, wij boos en campertje beschadigt. "Kun je zien hoe erg het is?" In dit verkeer is stoppen geen optie en het lijkt er ook niet op dat dit soort incidentjes gemeld worden bij de politie. We krijgen meer haast om hier weg te komen en schreeuwen en zeggen alleen het hoognodige. Wanneer we eindelijk de rust terug vinden in een Italiaanse dorp, stoppen we om adem te halen, de schade te checken en een kop koffie te drinken. Er staat een mooie streep van voren naar achteren op de camper en we constateren dat het erger had gekund. We kijken elkaar aan en voelen de ergenis en boosheid langzaam verdwijnen. Hier is vakantie niet voor bedoeld. Geen stress. "Er stond toch in de gids dat je niet met eigen vervoer in Napels moet komen?" We zuchten, het was het proberen waard. Toch beter luisteren de volgende keer. Eerst uitblazen.....

WOW= Schade en veel te lang, 434 woorden, bijna een keer zoveel! Voor één keertje?

Angie*

21/08/2008 04:59:41

De eerste druk van de single 'Angie'. Het origineel.....

De complete Wow 'Angie' is verplaatst naar een andere locatie

*WOW = origineel

Verdwijnen

08/08/2008 03:22:08

Hoe vaak wil een mens verdwijnen, je kunt niet overal voor weg lopen. Toch lijkt het de oplossing wanneer je met je rug tegen de muur staat, het even niet meer ziet zitten en je het dagelijkse geweld niet meer aan kan. Fouten maken is menselijk, toch moet het blijven bij kleine foutjes. Het licht vergeten uit te doen wanneer je uit de badkamer komt, je portomonee vergeten bij de dagelijkse super, te laat komen op een afspraak, hooguit nog eens een verjaardag vergeten van iemand, dan houdt het wel op. Alles na die grens is fout en daarmee onacceptabel. Dan wordt je hard aangepakt door de maatschappij en is verdwijnen het enige wat verlichting kan brengen. Toch komt er veel moed bij kijken wanneer je het recht in de ogen kijkt, blijft waar je bent, rechtop blijft staan en kan incasseren. Vaak is dat wat er moet gebeuren, omdat verdwijnen nogal wat organisatie vergt en onmogelijk is voor velen. Hoe sterk ben je om te blijven staan, iedereen in de ogen te durven kijken, om te incasseren? Ik was niet sterk genoeg en met mij zijn er veel die dat niet aan kunnen. Ik verdween, niet naar een andere plek, niet naar een zorgeloos bestaan, maar in mezelf. Jaren was ik weg, niet zichtbaar voor anderen, letterlijk van de straat, verdwenen. Is het daar beter op geworden? Had liever iedereen recht in de ogen aangekeken, m'n rug gerecht en er gewoon zijn, dan had ik dat acht jaar later niet alsnog hoeven doen. Verdwijnen is een vlucht, te makkelijk, maar soms onvermijdelijk. Wil je jezelf onzichtbaar maken, weet dan zeker dat je sterk genoeg bent om je zelf ook weer aan de wereld te tonen. Die dag komt en dan moet je staan. Rechtop en vol zelfvertrouwen. Toonbaar en strijdlustig. Pas dan blijkt het mee te vallen en heb je meer mensen om je heen dan je had durven dromen. Je staat nooit helemaal alleen en juist voor hun moet je blijven....of terug komen.....

WOW* = verdwijnen

Steun in het klein uit het grote....

00:32:59 25/07/2008

Jij slaapt. Het gaat even niet meer, stapje voor stapje de gang door, de voordeur open en de straat uit. In de verte het geluid van de trein en het verkeer op de snelweg. Het geeft aan hoe stil het is. Voetje voor voetje naar de horizon, voor je, daar in de verte met die mooie boszoom. Elke stap duurt lang en de horizon is ver. Zwaar, leeg en verdriet hangen op twee afgezakte schouders, een vliegtuigje hoog in de lucht geeft een gevoel van weemoed, klein zijn in deze grote wereld. Een stipje in het omniversum, niet meer dan dat. Het wil niet meer, lood bereikt alle ledematen en de horizon komt niet dichterbij, uitzichtloos met een uitzicht. Het uitzicht van een ondergaande zon met rechts een donkere streep van prachtige loofbomen, avondvogels zingen hun laatste lied en de rust is overweldigend. Toch is het zwaar, de glans is eraf. Op deze plek gaan liggen en rust te vinden lijkt een verlossing, een verlichting van de zware benen en de donkere gedachten, zo sterk aanwezig. Lijkt, want de horizon komt dichterbij, de mooie bomen krijgen contouren en de rust wordt groter. Dit is zo nodig, even een moment alleen, alleen met de wereld en alles daarbinnen. De horizon met zijn bloedrode tinten, de bomen met hun ruizende blad. Dit zal er altijd zijn, een oase van rust, dichtbij en zo groots. Waar jij ook bent, waar ik ook ben, dit blijft bestaan en wordt de plek waar onze gedachten samen zijn. Voor altijd....

WOW = Steunen

Wat leeft er in mij?

03/07/2008 23:30:01

Deze week geen WoW vanwege de vakantie van Marloes.

Als alternatief hierbij:

Plato's log suggesties

(géén voorwaarden, géén regels)

Zomerweer
Geldnood
Luisteren naar je eigen adem
Prikkels...hoezo?
Wat leeft er in mij?

_________________________________________________

Zoals vaker gezegd, ik ben een gevoelsmens en WOW vaak in het diepst van mijn ziel, vandaag ga ik voor nummer 5.

Ik zag laatst een programma op Discovery over al wat leeft in het lichaam, daar wil je gewoon niet bij stilstaan. Vrij vertaald heette het 'Vijanden van het lichaam". Nou daar gaan we, dankzij Plato gaan we er even bij stilstaan. Vooral op een verre vakantie loop je het gevaar een 'beestje' mee te nemen. Zo kun je als man in een stromende, tropische rivier geen plasje doen zonder gevaar. Er is een soort visje wat de warme stroom naar boven volgt en zo via je plasbuis naar binnen zwemt. Zonder enige kennis heb je een pijnscheut, klapt je even dubbel en weet niet wat er gebeurde. Hij gaat vervolgens je lichaam door en kan uiteindelijk in je tenen terecht komen. Horror! Dan is er nog de paardenvlieg. Hij heeft genoeg power om een eitje in je poriën te leggen en er een kraamkamer van te maken. Een hele tijd later heb je een huisdier onder je vel, wat zich tegoed doet aan jou. Hij eet niet teveel hoor, je kunt gewoon blijven leven met 'kareltje' en je iedere ochtend afvragen of hij nog in je arm woont en wakker is. Wat dacht je van de diverse soorten wormen. Een man keek op het toilet nog even of 'piet' nog in de pot hing en zag een sliert bami uit z'n achterste komen. Huh? Trekken, trekken en er kwam geen einde aan. Meters Lint(worm) kwamen eruit. Niets aan de hand, even naar de dokter, medicatie en hij is niet meer. Een andere man ziet de voetbal wedstrijd een beetje wazig en heeft jeuk in z'n oog. De laatste tijd overal trouwens, hij kan er niet van slapen en krabt zich een ongeluk. In de badkamer ziet hij een wormpje van links naar rechts door z'n oog kruipen. Dat je dan nog kan bedenken dat je maanden geleden op vakantie bent geweest en een paar ongenode gasten hebt mee genomen zou ik te prijzen vinden. Laat ik maar ophouden, je wordt er onpasselijk van en onbezorgd op vakantie gaan wordt bijna een opgave. Helaas hebben we in Nederland niet zoveel instituten die bekend zijn met bovenstaande en zal je hoogstwaarschijnlijk heel wat kastjes en muren zien voor de diagnose zich aandient. Wees dus blij met mijn log en mijn 'ongevoelige' dag!

Zoals vaker gezegd, ik ben een gevoelsmens en WOW vaak in het diepst van mijn ziel, vandaag ging ik voor nummer 5;)

WOW = Wat leeft er in mij?

Prikkels? Hoezo?

03/07/2008 00:43:33

Kijk, wanneer Plato een opdracht geeft met vijf mogelijkheden vraag je erom. Vandaag heb ik zo'n bui waarin ik zijn onderwerpen een andere draai geef, bij bovenstaande titel heb ik best iets te vertellen. Luister en huiver;)

Iedere nacht laten wij of ik de honden uit voor we naar bed gaan. Dat kan nogal laat zijn, jawel, de horeca. Soms lukt het niet samen te gaan en meestal ga ik dan alleen een blokje om. Een tijdje geleden was ik Barto kwijt, niet zo heel apart, hij is nogal ondernemend en gaat wel vaker op eigen houtje een stukje om. Dit keer was het anders, ik hoorde hem half janken en blaffen en was bang dat hij ergens vast zat. In het donker ging ik op zoek en kwam niet echt in de buurt van het geluid. Shoot liep netjes met me mee, wel makkelijk zo'n hond met verlatingsangst. Je moet je voorstellen dat je stem verheffen op dat tijdstip niet echt vriendelijk is, dus om de minuut schreeuwde ik heel snel zijn naam en hoopte dat hij er aan kwam. Geen Barto, maar wel een man in een badjas, oh jee, het enige wat ik dacht was, doorlopen Ka! Ik wilde net een 'goedenacht' doen met een uitgestreken gezicht, ik zie wel vaker mensen in een badjas op straat, ehum, toen die man mijn richting op liep. Ik kon er niet meer omheen, ik moest hem aankijken en iets zeggen. Terwijl ik dat allemaal denk zie ik opeens Barto's riem in zijn hand? Huh? Dus terug naar 'Goedenacht', 'Ja hallo, is dit uw hond?' Achter hem staat mijn hond me schaapachtig aan te kijken. (Waar komt die nu ineens vandaan?) Wat ga ik zeggen, wat heeft hij gedaan, iets leuks, iets wat absoluut niet kan? Ik peins en overdenk dat allemaal binnen de seconde voor ik 'Ja!' zeg. 'Hij zat in mijn tuin een egeltje te terroriseren, ik wilde hem erbij weg trekken, maar had ineens zijn halsband in mijn handen, hij ging er vandoor en heeft zich zojuist weer bij me aangesloten', een lach verschijnt op de man z'n gezicht en ik ontspan. Gelukkig, geen boze man op dit tijdstip, wel een bijna naakte man. Kort leg ik het één en ander uit, verontschuldig me en ga er vandoor. 'Weltrusten!' Het enige wat ik nog zeg voor ik me naar huis spoed. Goh, lachen man, toen ik terug kwam in de kroeg! Wat grappig Ka! Ze vonden het zeer lachwekkend en ik schaamde me nog steeds, echt lachu man! Wat is nu de moraal van dit verhaal en de bewuste titel? Welnu,

Kaatje heeft sindsdien moeite met die route vanwege de tuin van meneer badjas en dat niet alleen, alle andere tuinen zijn ook van slapende mensen. Is dat het enige probleem? Nee, Barto weet sindsdien hoe een egeltje ruikt en kan ze in een straal van vijf kilometer zonder moeite opsporen. Ik wacht bijna op het halve jankblafje om vervolgens een spurt te trekken naar het onfortuinlijke egeltje. Ik word er gek van en het uitlaten is minder ontspannen dan zou kunnen. Een andere route? Gedaan! Zitten ook egeltjes. Ter informatie, de egeltjes kunnen Barto goed aan hoor, oprollen is voldoende om een aanval de baas te blijven. En Barto denkt alleen maar: Prikkels...hoezo?

WOW = Prikkels, hoezo?

Vechten

19/06/2008 23:40:17

Beeldspraak is het mooiste wat er is, visualiseren is iets van Kaatje. Het komt van pas bij een grappige annekdote en is ongewenst bij een evaluatie van bijvoorbeeld een operatie. Neem het woord 'gevecht' en ik denk meteen aan David en Goliath. Waarom, toch niet omdat ik religieus ben opgevoed, ik houd me daar zelden mee bezig. Misschien door de kracht van het verhaal. Achter elke mythe zit een boodschap, klein of groot.

David, jong en klein van stuk. Vol vertrouwen in de kracht waarin hij geloofd. Zonder harnas en slechts gewapend met een slinger en vijf gladde stenen nam hij het op tegen Goliath in pantser, gewapend met speer en schild. Angst was niet voor dat moment, hij zou de kracht krijgen om zich er doorheen te slaan. En het gebeurde, één slinger was genoeg Goliath te raken op zijn enige zwakke punt, het plekje tussen zijn ogen. Niemand had dit verwacht, behalve David zelf. Hij wist dat hij kon winnen, hij had geen twijfel. Wat een kracht.

Ik geloof in die kracht en dat je daar een extra dosis van krijgt op het moment dat je het nodig hebt. De kracht om een zwaar gevecht aan te gaan en de volle overtuiging dat je kan winnen. Ieder van ons kan een moment in zijn leven herinneren waarin je boven jezelf uitsteeg, anderen een schouder gaf en zelf op de achtergrond verdween. Waarin je alle energie uit je omgeving nodig hebt, maar het juist gebruikt om het weer terug te geven. Een moment waarin je mag verdwijnen, maar er juist voor kiest te vechten. En juist het terug denken aan die momenten, geeft weer kracht. Ik kon het toen, dan kan ik het ook nu, vandaag.

Een WOW* opgedragen aan hem!

Wow = Vechten

Levensvragen

13/06/2008 23:45:16

Dood en angst, verlossing, verdriet, gemis,tevredenheid. *

Angst voor het onbekende en de manier waarop we sterven is voor velen iets om zo nu en dan over na te denken. Ik ook. Gaat het zonder pijn en zonder verdriet, kan ik het aan, ben ik er wel klaar voor. Is het misschien een verlossing, zo klaar zijn met mijn leven dat er geen betere uitkomst is dan dood gaan. Hoever ben je dan, waar in het leven kun je denken dat je de finish wilt halen. En wil ik het dan voor mezelf, een opborrelend egoïsme, omdat het nu eenmaal mijn leven is? Het verdriet van mijn naasten, hoeveel waarde heeft dat voor me? Ik wil er nu nog niet aan denken dat mijn dierbaren ter aarde storten, omdat ik er niet meer ben. Aan de andere kant, wie zegt dat ik nog jaren heb. Wat een vragen, moeilijke vragen. Omgekeerd is het een messcherpe gedachte om me voor te stellen dat één van mijn liefsten dood gaat. Het gemis wat er dan gaat komen, een ondragelijke pijn die alleen een plekje krijgt door het verstrijken van de tijd. En hoelang, hoeveel tijd heb ik nodig om daar overheen te komen, er mee te kunnen leven. Ik kan alleen maar hopen dat we allemaal de tijd krijgen ons leven met voldoening af te sluiten. Dat we in volle tevredenheid terug blikken op een geleefd leven, we de ogen sluiten en een glimlach achterlaten voor diegene die nog even doorgaan. Om elkaar ooit weer terug te zien.

WOW = Dood