Home / Blogland / Mijn verhaal

Een poging binnen te treden in Kaatjes wereld

Allereerst ben ik Kaatje, geboren in 1972 en zielsgelukkig met partner&co. Partner van 1967, horecaondernemer en ontzettend lief. Co, twee honden en twee poezen, nader voorgesteld op deze site. Ik ben positief, creabea, perfectionist en soms lief. Horecaonderneemster met daarnaast een grote aantrekkingskracht op mijn PC, schrijven is een hobby en prutsen met programmaatjes vind ik een uitdaging. Verder heb ik geweldige ouders en een viertal topvriendinnen waaronder mijn zus. Geen van allen zal met naam op de site verschijnen, maar er wordt over hun geschreven, dat kan niet anders. Ik heb al heel wat jaren last van psychische toestanden die niet aanwijsbaar ergens vandaan zijn gekomen. Toch zijn ze er en daar kan ik niet omheen, daardoor kan er in een blog eens een schouderklopje aan mezelf uitgedeeld worden voor een prestatie die in andermans ogen niets voorsteld. Verder ben ik gek op de herfst en voorjaar en open deze site bij toeval in de start van de herfst. Door te lezen kom je nog veel meer over me te weten en de reden dat ik dat normaal vind is, mijn 'open boek'mentaliteit en het herkenbaar maken van dagelijkse zaken in samenhang met een 'moeilijk hoofd'. Kaatje in een notendop!

---

Onderstaand kun je proberen een beeld te krijgen bij de dagelijkse worsteling die Kaatje ondergaat. Toch zal het moeilijk blijven het te begrijpen of te doorgronden, maar dat snapt Kaatje maar al te goed. Het zit nu eenmaal tussen die twee oortjes en krijg het daar maar weer eens weg. De medische termen zijn anticipatieangst en straatvrees, waar jammer genoeg ook heel wat fobie's uit voort komen. Op dit moment gaat het goed met me en laten we er vanuit gaan dat het zo blijft. Ben positief ingesteld en dat is vaak mijn redding geweest. Mocht je mij toch iets willen vragen, geen probleem, mail gerust.

Een update van Kaatje's verhaal... 

25/07/2008 23:15:34

Let op! Er komt een lang verhaal aan, een verhaal wat ik nodig vond weer eens uit te diepen. Je kunt er nu voor kiezen het maar te laten voor wat het is, Het kan een zoveelste uitlokking lijken van: Ja Kaatje, we weten het nu wel! Toch heeft een mens zelf ook weer eens zin alles zwart op wit te zien staan en voelen hoe het ook alweer was. Laat me maar even en aan jou de keuze......lezen of niet.....

Soms heb ik het gevoel dat niet iedereen precies begrijpt wat er met Kaatje aan de hand is of is geweest. Dat laat zich ook moeilijk uitleggen, helemaal wanneer je niet twee keer hetzelfde voorbeeld wilt gebruiken en juist een aanvulling wilt geven op 'Kaatje's verhaal'. Je ziet wel eens zo'n autobiografietje aan de zijkant van een weblog: Vrouw, zus, vriendin, chocolade(?)etc. Ik kan mijzelf niet eens beschrijven, dat is een complexe opdracht. Je moet dan aangeven wat je nu bent, vandaag, en niet vorige week, vorig jaar, vijf jaar geleden. Ik ben zoveel geweest, waardoor ik nu de Kaatje ben die de donderdag er weer op heeft zitten en met veel plezier aan de komende vrijdag wil beginnen. Kaatje, ooit geen Kaatje, maar Karin. Serieus onderneemster, getrouwd, angstig voor het leven, creatief met handen, niet uitgesproken blij met elke nieuwe dag, gewillig partner met weinig wensen op dat gebied en waanzinnig blij met een nieuwe aankoop in de vorm van iets, maakt niet wat. Was ik dat? Ik schrijf het zelf en lees bedrempeld de woorden terug, dat was Karin. Karin werd verliefd binnen haar huwelijk, niet een hernieuwde wolk vlinders voor haar man, gewoon vlinders die bestemd waren voor iemand anders. De details zijn vandaag de dag niet meer belangrijk, hoe omvangrijk dat proces is en kan zijn des te belangrijker. Het heeft mijn wereld op z'n kop gezet. Ik ben binnenstebuiten gekeerd, door mezelf, door naasten en door de maatschappij. Daar wordt je niet hard van, daar wordt je klein van, een schuldbewust levend mensje die de wereld niet aankan. Niet op deze manier, hij was al zo hard voor dit proces begon, nu was er geen doorkomen meer aan. Ik heb gekozen voor een barricade, vier stevige muren in de vorm van een huis, binnen die muren was ik onaantastbaar en kon ik mezelf zijn. Alle angsten voor de grote wereld waren nog steeds aanwezig, maar ik kon ze niet meer zien en niet meer voelen. Ik was binnen en veilig, lieve mensen, dit is geen beeldspraak. Hoe mooi om te zeggen, ik bouwde een muur om me heen, ik deed het letterlijk. Wat een lijf had ik, het werd geregeerd door mijn bewustzijn, angst, verdriet, spanning, niets was mij vreemd. Het was ook niet vreemd, ik wilde het zelf en vond mijzelf een gelukkig mens, lekker knus met de liefde van je leven in een huisje, het grote wereldwijde web tot je beschikking, alles staat binnen een dag in je huisje. Onaantastbaar. Wat geloofde ik daarin, ik ging oud worden op deze manier, mis helemaal niets, heb alles wat een mens zich kan wensen. Mijn lichaam, arm lichaam, wat doe je als je dagelijks onder spanning leeft en stress een dagdeel inneemt, wat doe je met die spieren die verkrampen op ieder gewenst ogenblik, als je de hele dag in gesprek bent met die bovenkamer, als je gewoon een zenuwknoop in je maag hebt die niet meer weggaat. Dan geef je het als Kaatje's lichaam gewoon op. Het lichaam wil niet meer samenwerken met de geest en de tweedeling is begonnen. Maar Kaat, waarom stond je de hele dag onder spanning en stress, je was toch gelukkig zei je? Wij zijn zo knap geschapen, we kunnen onze geest vormen en uiteindelijk ruïneren waar we bij staan. Ik heb een knopje in mijn hoofd met een lampje erin, dat knopje heeft in de periode van Karin zo nu en dan gebrand en aagegeven dat het even niet goed ging, tijd voor angst. Dat knopje had ik redelijk onder controle, kon hem aan en uit zetten en leefde relatief zorgeloos. Tijdens en na mijn scheiding ging hij bijna de hele dag branden, ik voelde alleen nog maar spanning en ellende. Toen het iets rustiger werd door mijn eigen opgeworpen muur kreeg ik het knopje bijna niet meer uit. Er waren meer momenten van onrust dan rust in een dag. Afgelopen november kreeg ik het knopje helemaal niet meer uit. Ik had dat knopje zelf gemaakt zei de dokter, maar het was te laat, het was in dat stadium een echt knopje geworden, onderdeel van mijn hersenen en de werking daarvan. Jippie, ik had een angstknopje gecreëerd. Wat knap van mezelf. Maar hier kwam ik dus ook niet meer één, twee, drie vanaf. Kijk, als je er twintig jaar over doet zo'n knopje te bouwen dan kun je het niet in een paar dagen weer verwijderen. Medicatie Kaatje! Nee, echt niet, no way, never nooit niet, niet in mijn lichaam. Je raadt het al, het angstknopje vond het ook hier weer tijd om te gaan branden. Maar als die medicatie er nu voor zorgt dat je angstknopje uit gaat en je even de tijd geeft je leven weer rustig op te bouwen. Dat je even alles redelijk zorgeloos aan kan gaan, geen paniek in je buik, gewoon vechten met een realistische blik op de wereld. Had ik nog wel een keuze? Zo voelde het niet, had op deze manier geen zin meer in een dag langer op deze wereld. Ik zette mijn verstand op nul, hoorde mezelf instemmen met de voorgeschreven medicatie en heb letterlijk twee weken alle hoeken en gaten van mijn lichaam, het omniversum en de toiletpot gezien. Waar was ik aan begonnen. Nou dat zal ik je vertellen.

Ik begon aan mijn nieuwe leven. Had ik geweten wat ik nu weet? Kijk, en nu val ik al een paar keer in de herhaling, veel is al beschreven, toch kan ik het niet vaak genoeg zeggen, ik leef! En dan zoals het hoort, niet zoals ik vond dat het hoorde. Nog is dit verhaal een beknopte(!) versie van mijn leven en hoe je het uit kan leggen, maar het knopje is een feit en non-fictie, hij was er echt, hij is er nu nog wel, maar hij heeft al een half jaar niet gebrand. Over driekwartjaar gaan we de volgende stap zetten, stoppen met de medicatie en over op zelfbediening. Die half jaar rust heb ik en elk geval in de pocket, die neemt niemand me meer af en nog belangrijker, het hoofdingrediënt is zelfvertrouwen en dat zou je nou niet achter zo'n pilletje zoeken.

Shoppen! 

21/06/2008 01:08:48 

Jarenlang was ik internetshopper. Eigenlijk was het geen keuze, maar door mijn angsten kon ik weinig met de reallifewinkels. Ik was blij dat ik in een tijdperk leef waar de webwinkels als paddestoelen uit de grond komen. Alles is te koop en ik kwam dan ook niets te kort. Als klap op de vuurpijl ontdekte ik EBAY en zelfs de echte GSussbroeken kwamen mijn kant op. Toch gaat er niets boven het shoppen, winkel in winkel uit en uiteindelijk bij de eerste winkel je aankoop doen. Bijna niet meer fatsoenlijk kunnen lopen, omdat je de balans tussen de plastictassen steeds kwijt raakt. Tja, waar ik bang voor was gebeurde, eenmaal aan de beterende hand was ik als 'Alice in wonderland' wanneer ik in de stad liep. Een Hema was een paradijs en ik kocht alle dingetjes die leuk zijn om in een spontane bui te kopen. Ik heb in 'no time' verschillende tics gecreëerd. Een schoenentic, een tassentic, riementic, oorbellentic en vergeet niet dat bij een nieuwe tas ook een portomonee hoort. Als ik een merkenmeisje was geweest had ik met een profvoetballer moeten trouwen, mijn bankrekening had dat simpelweg niet toegelaten. Gelukkig kom ik een heel eind met honderd euro en presteer ik het om uit balans te raken door de eerder genoemde tasjes. Dus zo nu en dan ongegeneerd shoppen is een nieuwe hobby en daar heb ik afgelopen maandag dan ook heerlijk van genoten. De reden dat ik toch nog even blog over shoppen, is de binnenkomst van een leuke broek die ik alleen bij Wehkamp kon vinden. Echt!

 

Help! 

14/04/2008 00:08:04 

Mijn HSP speelt weer op! Ik ben ook wel eens op het camperforum.nl te vinden en kwam een Topic tegen over een gezin wat door vandalisme hun camper 'kwijt' is geraakt. De eigenaar heeft een aangepaste camper en heeft de camper als enige uitstap in zijn beperkte leven. Hij had al afscheid genomen van dat leventje en melde alleen even dat wat er gebeurd was. Wat er toen gebeurde, gewoon geweldig! Veel forumlezers wilden er voor zorgen dat de camper weer gaat rijden en wel doormiddel van hun eigen kennis, rechterhanden, harde euro's en wat al niet meer. Nu loopt de topic al een tijdje en ik kan er niets aan doen, maar daar ga ik dan. Ik wil aktie zien en plan een datum, wat er moet gebeuren, wat er geregeld moet worden, wat er gehaald moet worden etc. Ik plaats mijn reaktie op de topic en ga verder met waar ik mee bezig was. Toch is mijn brein nog met het onderwerp bezig. Op de topic is het lastig alle opgaven overzichtelijk te krijgen. Ik vind dat lievie zijn log, wegens werkloze log, wel kan doneren en vervolgens zit ik weer achter de PC. Nu is zijn log aan de beurt en ik heb na een half uurtje een paar overzichtelijke vragen waar de mensen op kunnen reageren. Je moet je voorstellen dat ik dat allemaal in twee nachtelijke uurtjes aan het organiseren ben terwijl ik niet eens weet of iedereen op mij zit te wachten. Op zo'n moment kan ik alleen maar aan mijn HSP denken. Helpen, Helpen, Helpen....ik kan niet anders. Ik haal me daardoor altijd extra werk op de hals. Alsof ik niets te doen heb! En wat als er morgen een paar reageren met; 'is allemaal niet nodig hoor Kaatje, we hebben al iets geregeld!' Grote kans. Het is al te laat, alles staat on-line. Pfffff, wordt soms moe van mezelf....en ja, ook dat hoort bij HSP.

 

Back in Life! 

26/03/2008 00:31:36 

Ik ben 'joepiedepoepie', 'hiihaaaaaaah' en 'trallallallaaaaaah, de laatste tijd! Kan het zo goed met je gaan of is dit een normaal gevoel voor de gelukkige mens. Niets staat mij meer in de weg. Bedenk iets leuks en ik ga mee. Wat een verschil met een half jaartje terug. Is een pilletje om acht uur in de avond de aanstichter van dit heerlijke leventje? Eerlijk gezegd wil ik daar niet aan denken en zie het als het pilletje dat mij een stukje zelfvertrouwen geeft. Dat wat ik nodig heb om alle leuke dingen in het leven zorgeloos aan te gaan. Ook de mindere dingen, zoals een tandarts zijn geen tragedie meer. Alles onder het mom van: mijn lichaam doet zonder stress in de buik overal aan mee. Heerlijk toch? Wie wil dat niet. Nu nog leren het te accepteren als een nieuw leven. Ben nog wat wantrouwig naar de toekomst. Het komt vast twee keer zo hard terug, bladiebladiebla. Niet doen Kaatje! Geniet!

 

HSP 

31/01/2008 05:53:32 

HSP betekend letterlijk: Hoog Sensitief Persoon(lijkheid)

Heb je een sterke verbeeldingskracht, droom je veel? Ben je 'overgevoelig' en snel van streek? Raak je snel overweldigd door gezelschap, werk en drukte? Dan is er een grote kans dat je een Hoog Sensitief Persoon bent.

Voor jezelf kun je veel dingen plaatsen wanneer de juiste vragen gesteld worden. Er is een boek, Het werkboek voor hoog sensitieve personen, waar je de zelftest kan uitvoeren. Wegens Copyright kan ik hem niet voor je plaatsen, maar ik geef je een aantal vragen die al herkenbaar moeten zijn.

Beantwoord de volgende vragen, het liefst samen met iemand die je heel goed kent.

1. Ik ben me bewust van subtiele signalen in mijn omgeving

2. Ik wordt beinvloed door de stemmingen van anderen

3. Op drukke dagen voel ik de behoefte me terug te trekken, ergens waar ik alleen kan zijn, vrij van prikkels

4. Ik raak makkelijk overweldigd door bijvoorbeeld schel licht, sterke geuren, ruwe materialen of harde sirenes

5. Ik wordt diep geraakt door kunst of muziek

6. Ik ben gewetensvol

7. Ik doe erg mijn best geen fouten te maken of dingen te vergeten

8. Het is voor mij belangrijk niet naar geweldadige films of televisieprogramma's te kijken

Tel daar een overgevoelige reaktie voor caffeine, snel schrikken e.d bij op en je gaat al naar een aardig hoge score. In het boek staan 22 vragen waarvan je twaalf met 'ja' moet beantwoorden om HSP'er te zijn. Dit is dus maar een greep uit en er kan een punt tussen staan die voor jou minder van belang is. Voor mij zijn het de punten die er wel toe doen. Het boek leert je omgaan met HSP en geeft je inzicht in bepaalde zaken. Een aanrader dus.

 

Trots op mezelf! 

18/01/2008 15:12:23 

Ik heb mezelf vandaag overtroffen! In de blog: 'ieder huisje heeft z'n kruisje' een beetje uitgelegd wat mijn gevecht is de afgelopen jaren. Ook vertelde ik dat het op het moment heel goed gaat. Vandaag moest Ro naar het ziekenhuis voor een check van zijn ooit verbrijzelde en weer aan elkaar gezette handwortelbeentjes. Onze angst was dat Ro weer geopereerd moet worden en het de rest van z'n leven met een vastgezette pols moet doen. Het viel mee, zolang hij de pijn kan verdragen is alles beter dan een operatie. Hij heeft op het moment wel een 'tennisarm', maar ook dat is beter genezen dan een spuit of operatie. Negatief nieuws was de staat van zijn pols. In de loop van de jaren kan er slijtage optreden en dan iets eerder dan zijn leeftijdsgenoten. Maar goed, al met al best redelijk nieuws. Hij kan er nog even tegen.

Maar nu......

Ik ben mee geweest naar het ziekenhuis! mensen die mij kennen weten dat naar het ziekenhuis gaan, bij mij bovenaan mijn "dat doe ik niet!" lijstje staat. Toch wel 1 van mijn grootste fobieen. Afgelopen week dacht ik, "ik ga gewoon mee". Het is ten eerste niet voor mezelf en kan dus weglopen wanneer ik wil, het is geen enge dokter( hij doet in botjes) en ik voel me goed genoeg om het te durven. Als ik naar het ziekenhuis moet voor mezelf moet ik wel en je hoopt het niet, maar dat kan natuurlijk een keer voorkomen. Voor mij was dit dus oefenen. En met succes. Zat niet te juichen, maar hoe langer we er waren hoe relaxter ik werd. Begon zelfs bij de rontgen een beetje moe te worden van het lange wachten. Zeg het eigenlijk nooit, maar ben trots op mezelf! Jammer van deze ervaring is alleen dat de aandacht naar Ro uit hoort te gaan zo'n dag, maar helaas, mijn grote stap overtrof Ro zijn ziekenhuisbezoek. Toch heb ik hem natuurlijk, voor het eerst in ons leven samen, gesteund in een belangrijk ziekenhuisbezoek. Ik ben blij en kan me geen kasteeltje meer voorstellen wat groter en enger is dan een ziekenhuis, ik ga dus overal in de komende vakantie. Wie maakt me wat!

Waar komen die antennes toch vandaan?

16/01/2008 15:18:21

 Een normale, relaxte dag slaat ineens om wanneer een collega de keuken binnen loopt met een grote donderwolk boven z'n hoofd. Aan mij kan het niet liggen...toch? Ik kan niets verzinnen en ga door met m'n werk. Het laat me niet los. "Kopje koffie?", vraag ik onzeker. "Mwoah, doe maar!" Ik bevestig voor mezelf dat de timide houding niet naar mij gericht is en ik ga weer verder. Een half uurtje later kan ik het niet laten. "Is er iets?" Een heel verhaal over een rotte ervaring thuis is het antwoord. Ik ga zitten, luister en geef adviesen en luister. Ik luister en vul zinnen aan, adviseer en annaliseer. Dit gaat zo een half uurtje door tot we allebei in staat zijn het werk te hervatten en beide opluchting voelen.

Dat ben ik! Niet alleen dat ben ik, maar veel meer waar ik zelf last van ondervind. Een keer voor een collega, vriend of kennis klaar staan, zo noem je dat dan maar, is natuurlijk oke. Dit als je levenswerk voelen is een heel ander ding. Ik kan niet anders. Ik wil alles oplossen, want ik voel me ook rot als iemand in mijn buurt zich niet lekker voelt. Ik wil positieve energie om me heen, lukt dat niet, dan wil ik er zeker van zijn dat het niet aan mij ligt. En dan bedoel ik, ligt het aan mij, dan hebben we het er nu over en helpen het uit de wereld. Samenwerken met een hele hoop collega's die vaak in de kinderschoenen van een relatie staan, is vragen om moeilijkheden. Er is altijd wel iemand die iets negatiefs voelt of iets kwijt wil. Op een gegeven moment heb ik een pauze ingelast. Ik realliseer me dat ik nu snel ga, maar daar is heel wat aan vooraf gegaan. Ik deed niets anders dan met mensen praten, dingen op willen lossen en adviseren. Ik ging er mee naar bed! Het stoplicht werd uitgevonden. Om ellenlange gesprekken te voorkomen en wel elkaars gemoedstoestand aan te kunnen voelen zeiden we bij binnen komst, "rood" voor niet oke, "oranje" voor mwoah, "groen" voor oke en "limegroen" introduceerden we voor de "happydagen". Het was voor dat moment in het leven van mij en een heleboel collega's een uitkomst, want het is voor ons allemaal een rot periode geweest. Het is een voorbeeld van een moment in mijn leven waar ik echt last kreeg van mijn lange antennes.

Mijn lange antennes geven mij de gave en last, alles om me heen sterk binnen te laten komen. Drukte overweldigd me en muziek kan me ontzettend raken en ergeren. Raakt het me, dan kan ik dromerig een paar stappen terug in de tijd doen en de melancholie voelen die je bijna verdrietig maakt. Erger ik me aan een liedje dan komt dat door het volume of de vele beats die ik niet kan bijbenen, te snel en druk. Geuren komen binnen met kleine filmpjes uit mijn leven waar ik die geur ook duidelijk heb ervaren. Ook heb ik een sterke geur en smaak en kan met gemak een aantal ingredienten uit een geur of smaak halen. Ook ben ik erg visueel ingesteld en kan me daardoor enorm inleven. Ik zie alles voor me en kan binnen dat perspectief ook veel begrip opbrengen voor veel zaken. Ik begrijp teveel! Kan dat? Ja, ik wel. Ik durf het soms niet hardop te zeggen, maar ik kan zelfs de grootst mogelijke crimineel in de gevangenis nog aanhoren en daarna denken: "Tja, waar het vandaan komt begrijp ik wel". Daar kun je ook last van ondervinden. Wanneer je lievie een ex heeft waarmee hij samen een kind heeft loop je, meestal, tegen veel onbegrip aan. Hij naar haar toe, zij naar hem. Hij lucht z'n hart bij jou en je snapt zijn frustraties.  besluit je dan een keer de telefoon te pakken en haar te confronteren met het verdriet aan deze zijde, hang je na een half uur op met nog meer begrip. Nu niet alleen voor je lievie, maar ook voor haar. Kijk, en dan word ik p*slink op mezelf. Ik had ook zoveel andere dingen willen zeggen. Maar ik begrijp zoveel.....

Ik kan nog een tijdje doorgaan met voorbeelden die passen binnen HSP, maar dan ben ik uren bezig. Ik kan alleen zeggen dat het een enorme opluchting voor me was dat mij overgevoelige kant een naam heeft. De zelftest die ik vervolgens deed was een duidelijke: "Ja, je bent een HSP'er." De zelftest zal ik ook plaatsen op de blog voor mensen die zichzelf in bepaalde zaken herkennen en wat meer duidelijkheid willen.

Voor mij is er een extra stuk op z'n plaats gevallen, omdat ik al jaren met psychische klachten loop en veel dingen toe kan schrijven aan het overgevoelig zijn. Een groot gedeelte hoort dus gewoon bij mij. Sowieso zijn HSP'ers gevoeliger voor psychische klachten, omdat je nu eenmaal overannaliseert, een enorme verbeeldingskracht hebt, de nachten voor jou donkerder zijn en de wind guurder aanvoelt in de herfst dan bij anderen.

Inmiddels luister ik met liefde naar anderen met probleempjes en dergelijke, maar alleen wanneer ik er zelf de ruimte voor voel en weet dat ik het los kan laten. Het afleren van het, met raad en daad, klaar staan voor iedereen is voor mij niet te doen.

Mijn "voelsprieten" tot aan de hemel zijn niet alleen een last, maar ook een gave! Duurt even eer je dat door hebt ;)

 

Ieder huisje heeft zijn kruisje 

05/01/2008 22:23:06 

Aangezien er meer in het leven bestaat dan vakantie en leuke dingen kunnen er natuurlijk ook andere dingen besproken worden op de blog. Bijvoorbeeld het begrip 'anticipatieangst' en de daaruit vloeiende gevolgen. Laat ik vooropstellen dat ik meer dan de helft van mijn leven mezelf tekort doe door gekke dingen in mijn hoofd te halen. Anticipatieangst is letterlijk "Angst voor angst". Dat begint met kleine dingen en onbehandeld kan het eindigen in bijvoorbeeld 'straatvrees'. Dat laatste heb ik mijzelf op de hals gehaald. Zoals een verslaving aan drugs of drank is ook dit iets waar je lang mee kan leven zonder te denken dat je veel dingen uit de weg gaat. Je leven wordt om het probleem heen geplaveid. jarenlang hebben mijn naaste familie en dikste vrienden rekening met mijn beperkingen gehouden en het ging allemaal z'n gangetje. Denk je dan. Ik zit in mijn tweede relatie en vind het blijkbaar heel normaal dat hij de boodschappen doet, mee gaat wanneer een lang uitgesteld bezoek aan de dokter moet gebeuren, meer werkt in de eigen zaak omdat ik 'slechte' dagen kan hebben, geen vliegvakantie's voor hem, geen etentjes buiten de deur, geen spontaan filmpje pakken, geen lange boswandeling met de hond, niet samen naar een concert of pretpark, zelfs geen dagje shoppen met de vrouw;). En dit is nog maar een greep uit. Lieve familie en vrienden die je nooit zien op een verjaardag of speciale gebeurtenis, zelfs is in het heetst van mijn strijd een begrafenis overgeslagen. Het heeft veel consequenties. Eerst ongemerkt, later zie je het wel maar kunt niet veel anders meer dan je overgeven aan datgene wat zich in je brein genesteld heeft. Lange tijd heb ik dit allemaal met steun van de omgeving vol kunnen houden. Ik was eigenlijk, in tegenstelling tot veel lotgenoten, best tevreden met mijn leventje. Wij wonen boven de zaak en hebben ook nog een kroeg. Mensen ontmoeten deed en doe ik genoeg. De zomer heb ik een hekel aan omdat ik dat al mijn hele leven associeer met drukte in de horeca. De herfst en winter was mijn tijd. Heerlijk kneuterig doen in huis, kaarsjes aan, vakantie vieren, meer tijd voor elkaar en die heerlijke serene rust op straat. De camper hebben we 5 jaar geleden aangeschaft om mij het gevoel te geven dat we ons huisje op onze rug hadden en de wereld uit konden rijden. Immers, met huis in de buurt voel ik me als een visje in het water. We zouden wel zien of het ons zou bevallen. Nou, dat hebben we geweten. Niet alleen ik raakte verslaafd, ook Ro was verkocht. Sindsdien willen we niet anders meer en was er weer een schuldgevoel minder. Ro hoeft niet zo nodig met het vliegtuig meer. Veel weekendjes gebruiken we om erop uit te trekken en staan soms hemelsbreed 20 kilometer van huis. Je bent eruit en zo voelt het ook. Tja, lang had ik vrede met ons leventje.

Tot afgelopen zomer. Ik had mijzelf door omstandigheden als kok in de keuken neergezet en kon het aardig bijbenen. Vond het ook wel lekker, beetje koken en lekkere dingen voor je gasten maken. Het werd alleen steeds drukker en de eerste paniekmomenten dienden zich aan. Even voor de duidelijkheid, de paniekaanvallen zijn nu juist de momenten waar je in mijn situatie zo ontzettend bang voor bent. Je verliest jezelf dan in een situatie en wil uit die situatie. Eenmaal een paniekmoment bij een bepaalde ervaring gehad te hebben is voor je hersenen een teken om dat in het vervolg maar uit de weg te gaan. Je wereldje wordt steeds kleiner wanneer je eraan toe geeft. In het geval van de keuken kon ik niets anders dan doorgaan omdat het nu eenmaal druk was. Ik creerde een kronkel in mijn maag die invloed had op mijn eetlust en gevoel. Het voelde letterlijk als een zenuwknoop en hij ging niet meer weg. "Wanneer het seizoen voorbij is zal alles weer normaal worden, even doorbijten!", hield ik mezelf voor. Het seizoen was voorbij en er kwam geen rustig gevoel bij mij binnen. Ik stond op spanning. Alsof mijn zenuwgestel op knappen stond. We waren al een tijdje op zoek naar een nieuwe camper en anders dan voorheen kon het me niets schelen. De gezelligheid in huis was voor mij niet te vinden deze herfst. Een gezellig etentje, wat we inmiddels wel vaak even deden, was ook geen leuk vooruitzicht. En heel typerend, ik wilde niet eens shoppen voor nieuwe kleren. Niets was leuk. Moet even zeggen dat ik inmiddels wel wat gegroeid was in het ondernemen van bepaalde dingen. Uit eten, alleen shoppen in eigen dorp (voorheen veel via het internet), een bezoekje aan mijn ouders en shoppen met Ro in andere plaatsen. Alles waar ik in elk geval mijn auto in de buurt had en het niet overmatig druk was.

Maar goed, ik was dus beland in een, voor mij nieuwe situatie. En ja hoor, ik zag het licht. Op naar de dokter. Ik had wel eens aan therapie gedaan maar naar mijn inziens veranderde dat niets aan mijn situatie en ik voelde mij natuurlijk niet ongelukkig onder de omstandigheden. Nu voelde het anders. Ik was niet gelukkig. Voelde me zelfs depri. De dokter kwam meteen met medicatie op de proppen. Iets wat ik absoluut niet zag zitten. Had al die jaren alles zelf gevoeld zonder de verdoving van medicatie in mijn gestel. Had het altijd zelf op gelost met redeneren en relativeren. Wilde het nu ook zelf doen. Hij vroeg mij toen of het niet tijd werd eerst de medicatie te gebruiken om rust te creeren om daarna alsnog het heft in eigen handen te nemen? Hmmmmm, misschien. Twijfel sloeg om in, "dit wil ik ook niet langer en kan de kracht niet opbrengen op dit moment de strijd met mezelf aan te gaan". Dus met medicatie naar huis. Gewaarschuwd voor een heftige twee weken in het vooruitzicht tijdens de inwerking van de medicatie. Nou, ik zal je de details besparen maar ik heb een week op bed gelegen. Ik ging over de kop en weer terug. Achteraf een wonder dat ik het bijltje er niet bij neer gegooid heb. Als ik van te voren had geweten wat ik zou gaan voelen was ik waarschijnlijk niet begonnen. Maar ik zette door en kreeg er na een week of twee een heerlijk relaxed gevoel voor terug. De reden dat ik dit zo opschrijf komt ook door mijn eigen scepsie en het andere leven wat ik terug kreeg na de medicatie. Kan misschien een ander over de streep trekken.

Laat ik het zo zeggen. De spanning, die een normaal mens voelt als zenuwen in de buik, zijn weg. Daar begint elke paniekaanval mee en die zijn dus op het moment ver te zoeken. Ik ben letterlijk los gegaan na deze ontdekking. Ga volop naar de tandarts voor een renovatie (zie vorige blog), ga naar de dokter voor achterstallig onderhoud, heb me ingeschreven voor de sportschool, ben op de verjaardag van Ralf geweest, ben naar de bios geweest, ga alleen shoppen op afstand, doe alle boodschappen waar dan ook, ben eindelijk weer naar de opticien geweest voor een oogcheck, ben een avondje bij mijn liefste vriendinnetje op visite geweest en het belangrijkste, ik ben happy. Het voelt als een nieuwe weg. Volop mogelijkheden naar de toekomst.

Wil ik wel even afsluiten met de waardering die ik voel voor mijn allesie. Hij heeft nog nooit geklaagd over mijn probleem en ook hij heeft zijn leven om mijn toestand heen geplaveid. We zijn gelukkig samen en niets staat in het teken van mijn beperkingen. Er zijn zat dagen dat we er niet eens bij stil staan. Ook familie en vrienden verdienen een pluim. Geen wanklankvan hun kant. Je zult de mazzel maar hebben om zoveel lieve mensen om je heen te hebben.

In een latere blog wil ik even terug komen op HSP. Een benaming voor hoge sensiviteit bij sommige personen. Het is typerend voor probleemgevallen zoals ik maar geeft ook veel dingen een gezond plaatsje.