Wij zorgen toch altijd weer voor veel spanning in ons leven. Afgelopen week gingen we van de achtbaan des levens in de achtbaan van Walibi en weer terug. Ik zal bij het begin beginnen….

Stress, drukte, ruzie, ongemak, ‘armoede’, tijdgebrek, inzicht, vermoeidheid en verdriet, deed ons besluiten te stoppen met ons bedrijf. Natuurlijk niet meteen, daar komt meer bij kijken, maar de definitieve beslissing is genomen en uitgedragen. Achter de vier muren van ons leven is veel gebeurt en veel besproken. Jaren kunnen we nog door en nog jaren kunnen we inzetten om het bedrijf succesvoller te maken dan vandaag. Toch moeten we er nog heel veel voor laten om onbezorgd te kunnen leven en we kunnen het niet meer. Het is op! Niet bij beide evenveel, maar de helft van ons is er helemaal klaar mee. Dertig jaar op dezelfde plek en even zoveel jaren zonder de voldoening die zou moeten, is een limit. Nog belangrijker, wij tweetjes gaan voor, op deze manier zou er over een tijd geen tweetjes meer zijn, the hard way of niet…….het zou allemaal kunnen.

Nu is daar vandaag, een open toekomst en veel onzekerheid. Toch zijn we geen van beide bang en juist opgelucht. Geef ons een hutje op de hei en een stuiver, we komen er wel.

We zijn niet alleen, we hebben een team binnen ons bedrijf waar menig bedrijf jaloers op zal zijn. Hoe ga je hun verlaten en nog belangrijker, hoe vertel je het hun?!

Het geplande uitje naar Walibi is een optie en we besluiten het te doen. We kunnen de dag een positieve draai geven en samen de uitlaatklep zoeken in de attracties met veel vaart. Zo gezegd, zo gedaan. Teleurstelling, hier en daar een brok in de keel, maar meteen een positieve inslag……we gaan er een leuke dag van maken!

Het was super! Soms even dubbel, maar super. Nu gaan we met z’n allen naar een onzichtbare einddatum. Niets is zeker, niets staat vast. Maar het voelt goed. En als ze ons dan een vrije dag geven als bonus, weet je dat ook het team achter deze beslissing staat.

Haar staart gaat zo vaak omhoog dat er toch echt iets moet gebeuren. Elke keer als ik Kjoetie aai wordt ze blij. Zo blij dat ze haar blaas niet meer onder controle heeft. Nu weet ik dat het een probleempje van tijdelijke aard moet zijn wat dit deed ze eerder nooit. Voor de derde keer gaat ze naar de dokter voor haar mannelijke kwaaltje. “Sproeien” noem ik het voor het gemak, wanneer de dierenarts vraagt wat ze precies doet. En dan is het ook nog roze doordat er bloed in zit. Na twee eerdere bezoeken heeft ze al twee antibioticakuurtjes achter de rug en ik vertrouw het niet. Toch krijgt ze wederom antibiotica en daar moet het echt beter van worden.

Toch vreemd, madam loopt parmantig door het huis, zeurt net zoveel als anders en wil alleen maar eten. Ik ga er vanuit dat het een goed teken is en hoop nu eindelijk op beterschap.

Het komt niet vaak voor dat je een ander shirt aan moet trekken omdat er een kat over je heen plast, nou ja, onder normale omstandigheden. Ik doe het regelmatig;)

De camper is weer onderdeel van het gezinsleven. We hadden hem ernstig verwaarloosd en dat geldt voor meer dingen in ons leven. Alles stopt met draaien als het seizoen begint, behalve natuurlijk het restaurant. Ergens vroeg Ro of het niet leuk zou zijn om een dagje camper te doen. “Een dagje?” riep ik zuchtend. Het enige wat ik op zo’n moment zie is de inpak plus schoonmaak vooraf en vuile was naderhand. Toch was Ro’s teleurstelling groter dan mijn tegenzin.

Zo deden we zomaar een 220 km.lange tourtocht door Duitsland, maandagavond weg en woensdagochtend weer terug. Heerlijk! Beetje rijden, terrasje, shopje, hapje en relaxen. Toch niet zo gek dus.

De week daarop dan maar een lang uitgestelde date met vrienden op de camping. Nog geen kwartier rijden en toch helemaal uit. Het had tevens hilarische momenten. Vriend en vriendin kwamen met tentje van de kids en het opzetten duurde langer dan de heenreis. Vijf minuten op de snelweg met TomTom: “Zo we zijn er bijna, hè hè….!” zeiden ze tegen elkaar. En aangezien wij geen luifel aan de camper hebben diende zich ’s avonds al een ‘we zijn vlak bij huis’ moment aan. Een bbq in de regen is voor niemand leuk, dus togen vriend en Ro naar huis om ‘iets’ te regelen. We hadden als achterblijvende vrouwen nattigheid kunnen voelen na drie kwartier, het is immers maar twee keer een kwartier rijden. Wegens de tijd -22:30- nog net geen ‘TOET TOET’! Maar daar kwamen ze. Auto met aanhanger en daarop een parasol, oranje dekzeil en een ‘marktkraam’! Gelukkig zat bijna iedereen binnen wegens regen, de reden van deze volksverhuizing zou iedereen ontgaan zijn. Toch hadden we een half uurtje later een complete partyroom met bbq. De volgende ochtend hebben de overige campingbewoners daar waarschijnlijk nog lang over gesproken, het hoe en waarom enzo. In elk geval hebben we heel veel gelachen binnen twee etmalen en was het pure ontspanning. Ik kan verklappen dat Ro wegens decennia lang gestuntel sowieso te boek staat als live entertainer en we hebben dan ook de volgende ochtend vermakelijk zitten te kijken hoe hij een ‘ploptentje’, (hoe noem je zo’n tentje wat je in de lucht gooit en dan meteen een heus tentje is?!) weer als opgevouwen pakketje in het zakje kreeg. Buiten het verdwalen in het bos na een stevige wandeling hebben we het hele weekendje geen ‘nare’ dingen meegemaakt en kwamen we uitgerust en voldaan weer thuis. Moeten we vaker doen.

Dus, geen gezeur meer! Moeten we vaker doen! Wat kan mij die vuile was nou schelen…

Aan het begin van het voorjaar ben ik in de veronderstelling dat ik een kast vol kleding nodig heb om de zomer door te komen. Halverwege de zomer kom ik er altijd achter dat ik teveel kleding heb en te weinig vrije tijd om het aan te trekken. Wat is dat toch met mij. Ik vergis me wel vaker in mijzelf. Als ik een goede bui heb en acht vuilniszakken vol kleding wegdoe, kom ik er nog geen maand later achter dat ik dat ene gevalletje juist vandaag aan had gemoeten. Hoe kon ik dat wegdoen? Inmiddels weet ik dat een dag later het gevalletje alweer vergeten is. Maar dat ik nog steeds dingen koop die ik denk nodig te hebben, dat is een raadsel. En met die zin veeg ik mijn eigen straatje een beetje schoon. Want een raadsel?! Ik ben gewoon gek op shoppen, kleding kopen en mixen&matchen. Die slippertjes daarbij, dat tasje bij die ene broek, die mooie riem bij dat schattige rokje. Ik zie overal mogelijkheden. Gelukkig laat ik de grote merken links liggen, dat kost een fortuin in mijn geval. Gewoon veel voor weinig. En laat dat eerste nu net niet nodig zijn in de zomer. Hoezo veel! Maar weggooien? Zelden, daarbij komt alles ooit weer een keer in de mode en kan het misschien op herhaling. Is het niet voor mij, dan wel voor Angz ofzo. De arafat-sjaal, de cowboylaars, de folklore met bont-giletjes, de ruit, de legging en de Farrah Fawcet-haarstijl, het komt allemaal terug of is alweer passé.

Er is alleen één probleempje, veel inkopen en veel bewaren vraagt om moeilijkheden. U begrijpt mij….;)

Ik had hem echt nodig! Echt!;)

Afgelopen week kreeg ik een e-book van Ro. Zo lief, want ik wilde hem aan sinterklaas vragen. Alsof ik zoveel geduld heb. Het is tweezijdig, ik ben er heel blij mee, maar het is toch heel iets anders dan de papieren uitgave. Een ezelsoortje, een bladwijzer, een vlekje, het behoort allemaal tot het verleden wanneer je een e-book in handen hebt. Toch is het een prachtig ding. Er kunnen wel duizend boeken in staan en het is dus een digitale verzameling boeken in één hand. Daarbij kan er ook nog muziek op gezet worden en dat brengt mij meteen op de ultieme verzameling. De mooiste boeken en de mooiste muziek. Mijn eerste 12 boeken zijn aangeschaft en gedownload en het eerste muziekalbum staat erop. Voorlopig voldoende voor heel wat uurtjes leesplezier. Op het toilet lees ik een paar collumns van Daphne, vlak voor het slapen gaan een paar boevenverhalen van P.R. de Vries en bij wat meer tijd een paar hoofdstukken uit een spannende thriller.  En dat allemaal uit hetzelfde gevalletje dat ook nog eens onthoud waar je gebleven bent.

Ja, je kunt wel zeggen dat ik om ben. Superding!

Voor de nieuwsgierigen, hij lag bij de Aldi en wordt alleen bij succes verlengd. Een goede voor een zeer schappelijke prijs, al vinden sommigen het voor de Aldi nog een behoorlijke prijs. 

De kerstlampjes hebben er een zomermaatje bij. Daar waar ik met gemak alle kerstlampjes weggooi na gebruik, gooi ik tegenwoordig ook mijn zwembadje weg. Niet eens zo zeer uit rijkdom, eerder uit luiheid, één van de zeven zonden. Als de zomer het einde nadert kom ik steeds minder op het dakterras, ik kruip meteen richting de knusheid van binnen. Ergens tussen het vallen van de blaadjes en het vallen van de sneeuwvlokjes, bedenk ik dat er ook nog steeds een zwembad buiten staat. En ja, een blik op het blauwe geval geeft meteen een hopeloos gevoel. Schrobben, boenen en soppen tot je er bij neer valt, of toch de container. Helaas heb ik die jaargetijde geen moeite met de laatste optie. Maar het wordt altijd weer zomer.

Dit jaar kreeg ik twee mogelijkheden van Ro. Of je koopt geen zwembad, je ligt er toch bijna nooit in. Of je koopt een zwembad en zorgt dat hij voor de winter netjes op zolder ligt. Gelukkig heb ik deze jaargetijde geen moeite met de laatste optie. Binnen een dag stond er een poeperig blauw met wit gestippeld zwembadje…….

….de eerste duik moet nog genomen worden. En zo voel ik toch weer een terugkerende gewoonte opkomen.

Ik kan me er niets meer bij voorstellen….de dagen dat de horeca mij nog totaal onbekend was. Had ik toen meer tijd, zat ik in de zon te bakken en te keren, ging ik in file richting een zonnige bestemming? Er komt niets naar boven drijven in mijn geheugen.

Op mijn vijftiende ging ik met toenmalig vriendje naar zijn werk en kreeg een baantje aangeboden als bedieningsmedewerkster, ik ben nooit meer uit de branche vertrokken. Ook niet toen ik met vlag en wimpel slaagde voor MBO-spw. De banen lagen niet voor het oprapen en waarom stoppen met je horecabaan als je nog niets anders hebt. De sollicitatiedrang verdween langzaam naar de achtergrond en na een aantal jaren kregen ik en toenmalig vriendje een gouden kans. Ik werkte bij een echtpaar wat een lunchroom was begonnen als ‘hobby’ in een latere levensfase. Hun droom viel aan diggelen na stress, drukte en de daaruit voortvloeiende echtelijke ruzies. Gelukkig kozen ze voor elkaar en boden ons de kans een eigen zaak te beginnen onder zeer gunstige omstandigheden. Drieëntwintig jaar en eigen ondernemer!

Nadat toenmalig vriendje mijn man werd en we zelf bloot werden gesteld aan stress en drukte, besloten we te stoppen, niet met de zaak, maar met elkaar. Nooit meer horeca! Zei zij…..

En dan liggen de baantjes weer niet voor het oprapen. Er moet brood op de plank komen en ik belande in korte tijd weer in de vertrouwde branche, horeca! Het zal dan ook wel geen toeval zijn dat mijn hedendaagse vriendje een eigen horecazaak heeft, het bloed stroomt waar het niet gaan kan.

Inmiddels ben ik 10 jaar verder als eigen ondernemer in mijn tweede horecabedrijf en soms……heel soms, vraag ik me af wat er toch zo leuk is aan dit vak. Ik denk dat ik het zelf spannend houd door te wisselen van functie en steeds een andere uitdaging voor de kiezen krijg. Dat je na zoveel jaren geen vakantie wilt in de zomerdrukte omdat je niet beter weet. Dat mijn huid gelukkig niet geschikt is voor zonnestralen en daardoor in de zomer ook beter binnen kan zijn. En dat ik enorm gesteld ben op de herfst omdat mijn brein dat associeert met rust. Midden in de winter op vakantie is ‘thuiskomen’. Dat schrale zonnetje met ijskoude wind, terwijl je ingepakt door een stadje wandelt. En last but not least, ik ben verslaafd aan ons dagritme. Laat naar bed, laat opstaan.

Wat ik ook bedenk, ik ben een horecamens geworden, ik wil niets anders meer. Daar waar een ander vol afschuw mijn lijstje bekijkt, lees ik hem met een glimlach. Dat is het…….ik wil ook niet anders meer dus.

Toch fijn!

Een week lang was ik moeder van twee puberende dochters, geweldig! Het was leuk en ontzettend vermoeiend tegelijk. Overal sokken, zwemkleding, make-up, snoeppapiertjes en een lege glazenkast. De hele week roepen dat ze dit op moeten ruimen en dat op de plek moeten leggen. De hele week als ze op bed lagen het huis door om de ergste puinhoop weg te werken. Een week lang een volle wasmachine. Een week vroeg opstaan en daardoor vroeg erin! Maar het was gezellig en nu dus uitermate stil in huis.

Nog nooit eerder waren Angz en Catootje samen bij ons. Het was dus even afwachten, maar zoals ik eerder in een logje schreef, de leeftijden komen dicht bij elkaar. Angz als slimpie en Catootje als achterlopertje. Dikke vriendinnen! En helemaal als ze samen “singstar” ontdekken, jeeh! Berg je maar! Wat een herrie uit die ministrotjes. Maar we hielden wijselijk onze mond, er komt altijd weer een bedtijd;)

Het was een week van voetbal kijken, zwemmen, klimmen, eten, film kijken, bbq’en, shoppen en singstar! Geen minuut hebben we onbenut gelaten. En nu zijn ze beide weer weg…….stil hier……

Een supporter tegen de scheidsrechter: “Waar is je hond?”
De scheidsrechter, verbaasd: “Ik heb helemaal geen hond.”
De supporter: “Wat? Blind en dan geen hond!?”

Jong talent in Afrika!