Mijn blog bestaat

vanaf 2007: Untitled Document

My Face in a book!

Alles over Angie en haar weekenden

Ik ben Angie, in 1998 geboren en de dochter van Papa Roderick.

Ik ben eens per maand bij Papa en Karin en doe daar leuke dingen of ga even op bezoek bij mijn Opa en Oma die naast papa wonen. Mijn Oma heeft een opvanghuis voor katten en ik vind het heerlijk haar daarmee te helpen. Ook vind ik het leuk om samen met Karin te koken en spelletjes met Papa te doen. Ik ben heerlijk eigenwijs en kan hele verhalen ophangen. Vaak gaan we iets leuks doen of gaan we een dagje met de camper op pad. Op zich vind ik dat wel leuk alleen stap ik liever iets vaker uit. Die lange ritten vind ik saai. Lig dan op het bed met de nintendo te spelen. Verder zijn Barto en Shooter mijn grote vrienden. Ze zijn altijd heel blij als ik er weer ben. 2 juni ben ik jarig en mogen jullie me allemaal een kaartje sturen! ;)

Daar zit je dan........

02/07/2010 21:09:09

Papa en 'aangetrouwde' mama. Apetrots zitten we te kijken hoe onze kleine meid de sterren van de hemel speelt. Nu zeg je dat al gauw wanneer het je eigen kind betreft, maar ze heeft echt talent. Ze speelde de hoofdrol in de musical die een nieuw tijdperk inluidt. De laatste avond op de lagere school, de middelbare school in het vooruitzicht. En ja, ineens begrijp ik m'n moeder zo goed. De zorgen als we een uur heen en een uur terug moesten fietsen naar school, in weer en wind. Ik was toen oud en wijs genoeg, maar als ik naar Angz kijk?! Zo oud en wijs zijn we helemaal niet als we twaalf zijn. Ze is nog zo jong! Ook zij gaat straks op de fiets op en neer, ook zij is straks 'brugpieper'. Ik weet dat ze niet in zeven sloten tegelijk loopt, maar ze is zo sociaal en dat baart me zorgen. Het zal niet uit maken met wie ze te maken krijgt, ze ontvangt iedereen met open armen. Laten dat dan de juiste mensen zijn. Dat is het enige wat ik hoop.

Het is gewoon even wennen. Het komt vast goed. Het zal snel genoeg gaan, ze veegt nu nog haar vette handen af aan haar shirt en over een paar maanden wil ze elke dag iets anders aan en gaan zelfs de schone kleren bij de was, dat ruimt zo lekker op!

We zijn trots op haar......

Maar oef, wat is het spannend.

Angz vs Catootje

14/06/2009 16:21:52

Oei! Angz 11 jaar, Catootje 15 jaar.....

Een omgekeerde generatiekloof, niet normaal.

Angz was hier afgelopen weekend en ik moet er aan wennen dat ik overal een gepast danwel, eigenwijs antwoord op krijg. Waar Catootje zich afvraagt waar je het over hebt, heeft Angz het ei van columbus uitgevonden en weet precies waar we het over hebben. Een wereld van verschil. Nu merken we des te mee dat Catootje een behoorlijke achterstand heeft. Catootje en Angz hebben elkaar twee keer eerder gezien en we proberen hun levens wel gescheiden te houden. De weekenden dat Angz er is zijn voor ons driëen. Niet omdat Angz niet met haar overweg zou kunnen, maar ze is juist tè sociaal ingesteld om zorgeloos met Catootje om te gaan. Wanneer we het afgelopen weekend even over Catootje hadden verzint Angz allemaal verzachtende omstandigheden om Catootje uit de wind te houden. Hartstikke lief, maar op haar leeftijd nog niet een taak.

Ik heb met de vader van Catootje al eens gesproken over zijn vorige relatie en de kinderen in dat gezin. Het zijn twee kleine meiden en hij is aangelopen tegen de bezorgdheid van de moeder en dus zijn vriendin. Zij was bang dat Catootje, haar zus en broer een verkeerde invloed op de meisjes zouden hebben en wilde daardoor de relatie niet voor de volle honderd procent aangaan. Best jammer, wetende dat Catootje en haar familie ontzettend lief en goed zijn. Ze hebben begeleiding nodig en dat is wel een opgave. Misschien schrikt dat in een serieuze relatie wel af.

Onze Angz komt uit een liefdevol gezin met twee zusjes en je merkt dat liefde, een knuffel, wat individuele aandacht meer effect heeft op de vorming van een kind dan scholing, aankopen en vriendschappen. Zonder de basis van het eerste, ontspoor je in het tweede rijtje.

Waar ik me na zo'n weekend extra van bewust ben?! Wat heeft Catootje nog een lange weg te gaan.....

Angie wordt schrijfster

02/11/2008 23:31:28

Het afgelopen weekend hebben we het weer heel gezellig gehad. We hebben weinig bijzonders gedaan, behalve het etentje met mijn ouders, maar daar heb ik al in een logje over geschreven. Toen ze al weg was vond ik een verhaal in de pc wat ze geschreven had, vond het zo leuk, ik ga dat dus plaatsen in plaats van een weekendverslag. Lees en huiver mee...(Het helpt wanneer je zelf de leestekens erbij denkt;))

Er was eens een meisje en ze heet karen en ze woont in Engeland maar op een dag gebeurde er iets vreselijks. Dit was karen’s laatste schooldag. ze moest verhuizen en nog wel naar Egypte in een verlaten huis en ze zeggen dat het daar spookt. Maar daar gelooft karen niet in. Ze heeft altijd een geheim plekje daar verstopt ze haar dagboek .ze doet alle belangrijke dingen in der tas want anders pakt haar broer Rick het en dat wil ze niet. Nu moet ze afscheid nemen van haar vriendinnen en daar heeft ze geen zin in. Ze wil in Engeland blijven. De volgende ochtend vraagt ze mama waarom ze eigenlijk naar Egypte gaan. Mama legt uit dat papa daar moet gaan werken. En voor karen kan gaan protesteren zegt er vader we moeten nu echt gaan anders missen we het vliegtuig nog. Na 7 uur vliegen komen ze eindelijk aan in Egypte. En dan gaan ze naar het huis papa zegt heel kalm ‘griezelig’ maar als naar binnen gaan ziet het er nog enger uit dan van buiten. het licht doet het niet ze horen voetstappen boven hun hoofd overal hangen spinnen was dat een kat of een schaduw karen denkt was ik maar weer in Engeland. Karen nu ga je naar bed het is al heel laat. Ja mam, s’nachts horden ze voetstappen van zolder komen dus ze ging kijken. En toen was ze op zolder toen horden ze voetstappen achter haar ze keek om maar der stond niemand. Dit vond ze eng. Dus toen haalden ze Rick en toen gebeurde het zelfde. Ze wachten even en toen kwam er een heks tevoorschijn ze riep iets en wees met haar toverstaf naar karen. Uiteindelijk vroeg karen w-wie bben jij ik ben de heks van sprookjesland .wat heb je met er gedaan vroeg Rick aan de heks zij niks ze wees naar achter dus Rick en karen keken om maar der was niks ze keken weer naar de heks maar die was weg. Toen gingen ze weer naar bed. De volgende ochtend ging alles fout bij karen ze kon niet meer liegen en ze liet haar brood vallen ze schonk de melk op tafel ze liet haar glas vallen ze had haar kleren verkeerd om en of het niet erger kan viel ze op school in slaap. Ze moest voor straf in de gang extra werk maken. Toen liep haar broer door de gang ze riep hem en ging met hem in een hoekje staan ze vertelde wat er allemaal was gebeurd ze dachten allebei het zelfde de heks zei dat ik wel zal merken door haar kan ik niet liegen en ben ik onhandig. Heb jij al vrienden gemaakt? ik niet, jij? nee ook niet. Wat ze niet hadden gezien was dat er een meisje uit karen’s klas naar de wc was gegaan en hun had zien praten toen karen klaar was ging ze de klas in de hele klas begon te lachen ze ging naast een aardig meisje zitten zij lacht tenminste niet dacht ze het meisje vertelde waarom ze lachten. En karen vertelde dat het haar broer was. Ze vroeg hoe heet je? Karen en jij? Ik heet lisa hé kom anders mee naar mijn huis ja leuk of zullen we bij mij ook goed tttttttttrrrrrrrriiiiiinnnnngggggggg de bel kom naar jou huis ja is goed ik zal je wat vertellen als we bij mij zijn. Oké ik ben vervloekt toen ze het verhaal had verteld zij lisa dat verhaal heb ik eerder gehoord je moet naar sprookjesland en daar een fee zoeken en ik weet waar sprookjesland ligt kom we gaan er naar toe vet dankje dat je wil helpen geen probleem.

Het afgelopen weekendje

12/10/2008 23:00:55

Ze wordt een pubertje. Krijgt interesse's die ons verbazen en dat geeft een leuke draai aan haar weekend. Ze heeft dus een nieuwe kamer, zoals ik beschreven heb in mijn log's. Ze komt binnen rennen, gaat naar haar kamer, doet de deur open en stil......verbazing. Ze was er echt blij mee. Even later zegt ze dat ook nog even tussen neus en lippen door. Ze wordt ook een beetje een hangertje en met haar eigen muziekje, tv en boeken ligt ze heerlijk achterover in de kussens van haar grote bed. Missie geslaagd. Omdat ik enorm veel onaangeraakt speelgoed vond bij de 'verbouwing' van haar kamer hebben we een spaar- en zakgeld regeling met haar afgesproken. Voor de grote dingen kan ze nu sparen en daar mag ze kleine klusjes voor doen. Er staat onderanderen, de tafel afruimen bij en we hadden onze mond nog niet leeg toen ze al begon af te ruimen. Weer een krulletje op het bord. Het is weer een fase nu ze ouder wordt en ik vind het leuk. Het is ook een lieve meid en ik besef dat het heel anders had kunnen zijn. Haar vijf euro zakgeld heeft ze dit weekend bijgelegd voor een nieuwe telefoon, ze liep nog met een afdankertje wat niet goed meer werkte en bij blokker lag een mooi wit toestelletje wat niet duur was. Zij tevreden en wij blij dat ze weer fatsoenlijk op haar eigen telefoon gebeld kan worden. Al met al een verwennerietusweekendje, maar het voelt bijna als het inluiden van een nieuwe fase. De tienderjaren van Angie. Het weekend zelf hebben we niet veel bijzonders gedaan dit keer. De verjaardag van opa is gevierd met een etentje bij ons boven en de dagen zijn ook zo weer voorbij. Op naar de volgende en die laat niet lang op zich wachten, het eerste weekend van November al. Altijd gezellig, kijk er altijd weer naaruit.

Gezellig! Angie, zwemmen en BBQ'en

03/07/2008 00:50:40

We zijn zeven dagen in de week open en dat houdt in dat we andere vrije dagen hebben. Zo kan het zijn dat Angie ineens op een dinsdag en woensdag bij ons is. Het zet je gevoel even in standje 'onwennig', want beide dagen moeten we elkaar er steeds aan herinneren welke dag het is. We hebben een paar lekkere dagen achter de rug en morgen gaat ze weer richting huis. We hebben de maandagavond voor we haar gingen halen met de camper in Volendam gestaan, dat is dichter bij en dan hoeven we niet voor dag en dauw op. Volendam heeft een schitterende nieuwe camperplaats met alle voorzieningen. Bijna een 'CamperplaatsenTip', ware het niet dat de prijs schrikbarend hoog is. 'S nachts om half twee aankomen, half tien 's ochtends vertrekken en zestien euro afrekenen is voor een camperplek veel. Je haalt een parkeerkaartje en die reken je naderhand af, dus het heeft niets te maken met zien en gezien worden. Maar goed, de plek is mooi en ligt aan het water. Een keuze die je maakt. Dinsdag even de boulevard van Harderwijk onveilig gemaakt, het is daar altijd gezellig en je struikelt over de terrasjes. Het weer was toen nog aangenaam en zo dicht bij het water hebben we een redelijk kleurtje gekweekt. De voorspellingen voor woensdag klonken niet zo onheilspellend als de werkelijkheid vandaag deed voelen, jeetje, we hebben de hele dag niet op het terras kunnen zitten, tenzij je op zou willen gaan in de atmosfeer, wat een hitte. We hadden gisteren de papa's en mama's opgetrommeld voor een eerste BBQ (dit jaar) op de warme woensdag die voorspeld was. Nou, om half acht hadden we het nog te benauwd voor een warme hap, gelukkig had Kaatje veel vers fruit ingeslagen en samen met de salades en de stokbroden was het in elk geval een welkom begin van de BBQ. De rest is later op de avond ook nog goedgekomen. Nu zit ik in de bloedhete kamer te bloggen wegens zwaar weer en een kat die het tegenwoordig elders gezelliger vindt dan thuis, daardoor moet ze even verplicht binnen blijven van mij. Je woont hier Tima, niet buiten of bij iemand anders. Al met al was ik blij dat we een keertje vrij waren met zo'n dag, meestal staan we toch te zweten in het restaurant en nu hoefden we even helemaal niets, oké BBQen, maar er zijn ergere dingen

Mama zijn...

01/06/2008 23:53:56

Lang, lang geleden wilde ik mama worden. Toen ik steeds minder goed met mijn leven overweg kon realliseerde ik me dat je niet 'even' mama kan zijn. Mama zijn is een onomkeerbaar feit en een levenslange taak. Ik, gek op kinderen, aanvaarde een uitstel van- of een kinderloos leven. Inmiddels ben ik mid-dertiger en ervan overtuigd dat het niet voor mij is weggelegd. De zekerheid van die beslissing kwam pas toen ik mijn toekomstbeeld voor me zag en er geen kindjes in zag huppelen. De aanvaarding had zich dus genesteld. Nu ben ik één keer per maand 'mama' van Angie. Het is zo leuk en zo moeilijk tegelijk. Ik kan er maar niet aan wennen opvoedkundig bezig te zijn en ben een 'verwenmama'. Iets later naar bed, iets vaker een snoepje, iets makkelijker 'ja' zeggen waar papa 'nee' zegt. Ik weet heus hoe het zou moeten, maar weiger gewoon. Ik vind het leuk en zij des te meer, twee vrouwen tegen één man, het is niet eerlijk.(*proest*) Ach, zo nu en dan komt er echt wel iets strengs in mij naar boven, wanneer Angie mijn easy opvoeding misbruikt in plaats van beloond. Vandaag werd ik weer om een gunst gevraagd. Als je maandag jarig bent en je vandaag twee vriendinnetjes op visite hebt, is het toch best leuk als ze mogen blijven slapen? Ja, is leuk! Helemaal wanneer je de laatste bent die gevraagd wordt en uitsluitsel mag geven. En I'm Easy, voor ik antwoord geef is mevrouw er al van overtuigd dat ze hem in de pocket heeft. Even voor alle duidelijkheid, dat was ook zo. Nu heb ik net een uur geleden de laatste giechel horen vallen in de slaapkamer. Heb papa even een strenge opmerking laten plaatsen door de deur en ik zie mezelf weer klein zijn. Heerlijk was dat, lachen, gieren, brullen tot je ogen echt niet meer open konden blijven. Morgenvroeg bij het wakker worden zien dat je niet alleen bent, nee, het feestje kan weer doorgaan. Wat een gezelligheid. Ze is maandag jarig en heeft nog meer respijt dan normaal. Misschien zijn er toch meer redenen dat ik beter geen mama kan worden in dit leven. Word er zelf weer kind van.

Een Decennia

05/06/2008 01:12:46

Afgelopen maandag werd ze tien jaar! Eén decennia oud. Ro vier en ik drie en half verder, hebben al een heel leven achter de rug. Toen ik tien jaar was woonde ik net twee jaar in onze huidige woonplaats. Een mini-Friezinnetje in het mooie Drenthe. Het 'no' en 'juh' wat ik achter iedere zin plakte leerde ik snel af door medogenloze leeftijdsgenootjes. Ik was 'makkelijk' en maakte snel vriendjes en vriendinnetjes. Ik was de hele lagere schooltijd verliefd op één en dezelfde jongen, waarschijnlijk omdat hij zo onbereikbaar was voor mij. Toen al, zo jong en dan niet het hart kunnen stelen van een snotjochie. Ik nam genoegen met een ander vriendje, maar toen hij mij een keer een zoen gaf was ik snel genezen. 'Op elkaar zijn' was tot daar aan toe, maar zoenen? Nee, bah! Ik had in de vierde klas een hele leuke meester. Mr. Noordmans. Die kon verhalen vertellen, alle geschiedenisverhalen werden zo ingepakt dat je er wel in geinteresseerd moest zijn. Jammer genoeg vervaagd die kennis met de jaren. Ik heb hard mijn best gedaan niet mijn best te doen op alle scholen die volgden en werd daarvoor beloond met diploma's en redelijke cijfers. Ach ja, leuk, dat terug kijken. Nu Angz tien is geworden kunnen we niet anders dan vooruit kijken. Terug blikken doen we in het bejaardentehuis, wanneer ze met haar kids bij ons op visite komt. Tenminste, dat hopen we dan maar. Het afgelopen weekend hebben we haar verjaardag in elk geval dik gevierd. Haar tweede decennia is ingeluid met een 'alleswatikwildoen' dag en een pyamaparty als afsluiting. Toch ben ik stiekum benieuwd naar de komende tien jaar. Wat gaat er allemaal op ons pad komen. Gek genoeg kan ik daar niet zorgeloos aan denken, kan me niet voorstellen dat het zonder slag of stoot zal gaan. Dat zou ook niet kunnen en het is daarom maar goed dat we geen van allen in de toekomst kunnen kijken. Alleen terug blikken. En je mag in je handjes knijpen als dat met veel fijne herinneringen gaat. Tot vandaag knijp ik in m'n handjes en ben er dankbaar voor.

En ze was erweer!

29/04/2008 01:28:05

Als Angz vakantie heeft is de vrijdag voor de vakantie een korte. Mazzel voor ons, we konden haar twaalf uur al halen. Het weer was geweldig en we besloten voor aanvang van de terugreis even een stop te maken in een speciaal hondenpark bij haar in de buurt. Geweldig, allemaal zwemwater en loslopen mag. Shoot mag graag even grommen en blaffen tegen andere honden, maar hier had hij er een dagtaak aan en verveelde zichzelf met die aanstellerij. Voor we het in de gaten hadden waren we al toe aan de terugreis. We moesten om vier uur thuis zijn, sinds een paar missers in het bedrijf bij afwezigheid van ons, zijn we liever ter plaatse wanneer de deuren open gaan. Dat hebben we dus niet gered. Wij hebben een abonnement op file's. Gaan we 'boven' langs, staan ze daar, gaan we 'onder' langs, staan ze daar. Maakt niet uit, uiteindelijk zijn we thuis. "Mag ik zeggen wat we gaan eten?" Wanneer Angz mag zeggen wat we eten, moet je er rekening mee houden dat je gezonder eet dan dat je in maanden gedaan hebt. Doperwtjes met worteltjes, gebakken aardappelen en speklappen. Mwoah, kan erger. Ik ga akkoord en ga inkopen doen. Na het eten gaan we nog even met de babyfoto's van Angz aan de slag. Ze kreeg zelf een ingeving en had in een onbewaakt ogenblik al haar babyfoto's uit een laatje gehaald en door haar hele kamer opgehangen. Aangezien ze niet echt 'stormvast' hingen leek het mij verstandig haar gekregen fotoalbum eens in te wijden. Roze met bloemetjes, hartjes en inlegvellen met stickertjes in alle soorten en maten. Zo gezegd zo gedaan. Ze was bij iedere foto aan het berekenen hoe oud ze op de foto was en bedacht wat ze daarop aan het doen was. Angie in een 'kattenbench' van oma werd versierd met een plakkertje 'help!' En een foto van het circus kreeg het bijschrift: 'Ik op het kameel'. Was even gezellig plakken, Angz heeft meer verstand van zichzelf dan ik natuurlijk. Als ik zeg dat ze zus en zo deed op die foto, is het natuurlijk anders en dat maakt het voor mij extra grappig. Zaterdag hadden we veel plannen en daar is weinig van terecht gekomen. We zouden naar Ruurlo. Mijn ouders staan daar op de camping, maar bij nader inzien waren de regels voor bezoek zo streng dat we er maar van afzagen. Ook Angz vond het zielig om de hondjes thuis te laten terwijl Piet P een stralende dag voorspelde. En dat was nog maar één regeltje. Dan maar ons eigen feestje. Naar de AH, inslaan wat we lekker vinden en op naar de picknickbank bij het sluisje. Gezellig was dat...gewoon genieten van het zonnetje, drankje en de zwemmende hondjes. Thuis heerlijk op het dakterras een onverantwoorde snackhoeveelheid weggewerkt, even voor de tv en 'Angzbedtijd'. Zondag is hier sowieso een lamlendige dag als ze hier is. Alsof ze het zondaggevoel op haar klompjes aanvoelt heeft ze altijd een langzame start en roept ons pas om een uur of tien, half elf. Dat ze een grote meid is blijkt wanneer we aangekomen in de badkamer zien dat er al een uitgebreid bad is genomen. Ik moet daar wel aan wennen hoor. Zeg ook dat ze onder onze slapende neuzen wel kan verzuipen, maar dat wuift ze weg met diploma A en B. Kortom, ik moet me niet aanstellen en er schijnbaar aan wennen dat kleine meisjes groot worden. Ze mocht vandaag kiezen, of met de vriendinnetjes spelen of met de hondjes naar het bos. Vriendinnen mag je niet verwaarlozen, dus vriendinnen it is! Voor we het weten is de zondag voorbij en moeten papa en dochter weer in de auto. Kan altijd genieten van de weekenden met 'dochter'. Is ook een heerlijk ding....die, bijna tienjarige wijsneus.

P.S. Het digitale tijdperk heeft wat ons betreft één groot voordeel. Waar we een decennia geleden vier rolletjes van 24 kwijt waren door het afgeven van het fototoestel aan Angz, kan ze nu onbeperkt knippen. Alle honden uit de omgeving van haar woonplaats staan op de foto. ( Bijvoorbeeld dan, het weekend was toen nog niet eens begonnen;))

Angie weer in the house

05/04/2008 04:29:29

Terwijl wij in de stromende regen de twee en een half uur afleggen naar Angie, laat de zon de rest van de dag van zich spreken. Op het moment dat we om elf uur met Angz in de auto stappen kruipt hij achter de wolken vandaan en heeft ons het grootste deel van de dag niet meer verlaten. In de eerste instantie wilde angz naar Leiden. Daar zit Naturalis en daar had ze kortingsbonnetjes van. Uit een stoer 'meidenblad', niet onbelangrijk vindt ze zelf. Leiden was ons iets te ver uit de richting en het was vies weer, ja, toen dus nog wel. We gaan naar de bios. Ook leuk. Wordt voor haar de derde keer en de eerste keer met ons. 'Alvin and the Chipmunks'. Geweldig! Echt...moet je zelfs als volwassene gezien hebben. Wat schattig, het zijn dan wel eekhoorns, maar de hamsterverkoop gaat ongetwijfeld stijgen. Zien dus! En ja, dan kom je de bios uit en staat het zonnetje nog steeds aan de hemel. Even een kadootje voor oma halen in Emmen en door naar het bos voor een fikse wandeling met de hondjes.

Aangezien we die avond een afspraak hadden met Opa en Oma, voor de te vieren verjaardag, vallen we ook nog in de haast. Opschieten! Naar huis, in de auto en door naar het RibHouse in Drouwen. Was gezellig. Op dit moment ligt het huis in ruste. De klok tikt op de achtergrond. Angie ligt op bed en Ro is op bed tv aan het kijken, maar heb het gevoel dat die oogjes al gesloten zijn. Vandaag vijf uur rijden en dan ook nog zo vroeg op....kijk, en daar kan ik ook van genieten. Lekker nog even een drankje en sigaretje, blogje tikken en straks ook lekker naar bed. Morgen weer vroeg dag met die kleine in huis.....dat is en blijft wennen...normaal tussen vier en zeven je bedje in en nu zeven eruit!;)

< Wanneer je 'dit' in het wild tegen komt kun je beter maken dat je weg komt. Een stuk hek met schrikdraad gaf mij genoeg moed voor deze foto. Let wel, Pa is niet te zien, maar staat vlak naast mij, klaar voor een aanval wanneer ik te dicht bij mocht komen. Ik pas wel op!

Angie en varkens

09/03/2008 04:53:08

Het was weer 'Angieweekend' en dat staat altijd voor gezelligheid en leuke dingen doen. Afgelopen weekend stond het 'SwienenParadies' in Nieuw Scheemda op het verlanglijstje van Angie. Een tehuis voor afgedankte varkens. Er waren door 'handentekort' maar vijftien varkens, 'maar' zeg ik.....tja, altijd vijftien teveel natuurlijk. We werden door de eigenaar langs de hokken begeleid en zo krijgt ieder varken ineens een verhaal. Heel leuk en zielig tegelijk. De meesten waren aaibaar en dat hebben we dan ook volop gedaan. Je betaald een klein bedrag entree voor de verzorging van de varkens en dat vonden wij meer dan normaal. Echt een leuk uitje voor kids, maar ook voor volwassen kids. Een aanrader dus. Verder hebben we de dag afgesloten met een gourmetje bij Opa en Oma waardoor we allemaal met een volle buik op tijd naar bedje zijn gegaan. Het is altijd weer zo voorbij, maar ook altijd heel gezellig! Op naar de volgende.....

Angieweekend

13/01/2008 15:24:30

Het is Angieweekend...altijd gezellig!

1x in de maand is Angie een weekendje bij ons. De laatste tijd ga ik met Ro mee om haar op te halen. Dat houdt in, om 07.00 uur opstaan en 5 uur op en neer rijden. Voor Ro sws gezelliger als er iemand bij in de auto zit. Gisteren zijn we vanuit Wormer even naar Assen gegaan. Mijn lieve zus is verhuisd en we moesten nog steeds even kijken. Ook heeft Cin angie al een tijd niet gezien. Was heel leuk en Cin en Ralf hebben een prachtig huisje....was echt onder de indruk. Super netjes! Ze moeten nog over, dus we waren snel weer weg. Daarna even naar Ballorig in Assen. Daar wordt Angzz toch echt te oud voor merken we. Ze speelt minder en zit meer bij ons aan het tafeltje te thee leuten. Ze gaf het zelf ook al aan....vroeger was dat leuker. Dus na een tijdje hadden we het wel gezien. Op naar huis dan maar. Gisteravond met Be en Bea naar de deugniet geweest, pannenkoekje eten. ook daar is een speelterein en daar was ze ook niet meer van onder de indruk. Grappig hoe je haar ziet groeien. Tja, negeneneenhalf! Dan wordt je toch echt wel al een dametje. We kunnen nu hele gesprekken met haar voeren en moet eerlijk zeggen dat ik dat ook heel leuk vindt. Gewoon lekker kletsen en niet te vergeten, we worden zelfs zo nu en dan verbeterd. Dus zomaar een luchtig antwoord geven is er niet meer bij. Bij het gesprek opletten dus en serieus antwoorden. Ook grappig, ze had afgelopen week haar telefoon bij zich toen ze op weg was naar de kinderdisco in haar woonplaats. Toen heeft ze ons maar even gebeld voor een zinloos maar leuk gesprekje. Ook heeft ze Hanny, mijn moeder, even gesmst om te zeggen dat ze de volgende dag in Borger was. Mijn moeder heeft haar toen maar even gebeld om vervolgens ook even te kletsen. Zijn we eigenlijk nog niet gewend en is daarom extra leuk. Ze heeft dan s'avonds ook nog even bij mijn ouders een drankje gedronken in het restaurant beneden. Ze is nu bij Opa en Oma en straks gaat ze weer naar huis. Haar vriendinnen zijn er ook. Die gaan helaas verhuizen. Dus straks geen vriendinnen meer op een steenworp afstand.Best jammer, maar ze vindt vast snel andere kids want ze is absoluut niet verlegen. Het is een heerlijke meid. Vind het altijd weer ontzettend gezellig als ze er weer is. Dus, Ro gaat zo weer even 5 uurtjes op en neer. Dat is de mindere kant. het is niet anders en Angzz maakt dat meer dan goed.

Uitjes en onzekerheden....

August 27, 2010 — Karin (Views: 45)

Wij zorgen toch altijd weer voor veel spanning in ons leven. Afgelopen week gingen we van de achtbaan des levens in de achtbaan van Walibi en weer terug. Ik zal bij het begin beginnen….

Stress, drukte, ruzie, ongemak, ‘armoede’, tijdgebrek, inzicht, vermoeidheid en verdriet, deed ons besluiten te stoppen met ons bedrijf. Natuurlijk niet meteen, daar komt meer bij kijken, maar de definitieve beslissing is genomen en uitgedragen. Achter de vier muren van ons leven is veel gebeurt en veel besproken. Jaren kunnen we nog door en nog jaren kunnen we inzetten om het bedrijf succesvoller te maken dan vandaag. Toch moeten we er nog heel veel voor laten om onbezorgd te kunnen leven en we kunnen het niet meer. Het is op! Niet bij beide evenveel, maar de helft van ons is er helemaal klaar mee. Dertig jaar op dezelfde plek en even zoveel jaren zonder de voldoening die zou moeten, is een limit. Nog belangrijker, wij tweetjes gaan voor, op deze manier zou er over een tijd geen tweetjes meer zijn, the hard way of niet…….het zou allemaal kunnen.

Nu is daar vandaag, een open toekomst en veel onzekerheid. Toch zijn we geen van beide bang en juist opgelucht. Geef ons een hutje op de hei en een stuiver, we komen er wel.

We zijn niet alleen, we hebben een team binnen ons bedrijf waar menig bedrijf jaloers op zal zijn. Hoe ga je hun verlaten en nog belangrijker, hoe vertel je het hun?!

Het geplande uitje naar Walibi is een optie en we besluiten het te doen. We kunnen de dag een positieve draai geven en samen de uitlaatklep zoeken in de attracties met veel vaart. Zo gezegd, zo gedaan. Teleurstelling, hier en daar een brok in de keel, maar meteen een positieve inslag……we gaan er een leuke dag van maken!

Het was super! Soms even dubbel, maar super. Nu gaan we met z’n allen naar een onzichtbare einddatum. Niets is zeker, niets staat vast. Maar het voelt goed. En als ze ons dan een vrije dag geven als bonus, weet je dat ook het team achter deze beslissing staat.

Filed under: kaatjesding | Comments (6)

Kjoetie deelt uit.....

August 16, 2010 — Karin (Views: 41)

Haar staart gaat zo vaak omhoog dat er toch echt iets moet gebeuren. Elke keer als ik Kjoetie aai wordt ze blij. Zo blij dat ze haar blaas niet meer onder controle heeft. Nu weet ik dat het een probleempje van tijdelijke aard moet zijn wat dit deed ze eerder nooit. Voor de derde keer gaat ze naar de dokter voor haar mannelijke kwaaltje. “Sproeien” noem ik het voor het gemak, wanneer de dierenarts vraagt wat ze precies doet. En dan is het ook nog roze doordat er bloed in zit. Na twee eerdere bezoeken heeft ze al twee antibioticakuurtjes achter de rug en ik vertrouw het niet. Toch krijgt ze wederom antibiotica en daar moet het echt beter van worden.

Toch vreemd, madam loopt parmantig door het huis, zeurt net zoveel als anders en wil alleen maar eten. Ik ga er vanuit dat het een goed teken is en hoop nu eindelijk op beterschap.

Het komt niet vaak voor dat je een ander shirt aan moet trekken omdat er een kat over je heen plast, nou ja, onder normale omstandigheden. Ik doe het regelmatig;)

Filed under: beestenboel, kaatjesding | Comments (5)

Camperleven.....

August 13, 2010 — Karin (Views: 42)

De camper is weer onderdeel van het gezinsleven. We hadden hem ernstig verwaarloosd en dat geldt voor meer dingen in ons leven. Alles stopt met draaien als het seizoen begint, behalve natuurlijk het restaurant. Ergens vroeg Ro of het niet leuk zou zijn om een dagje camper te doen. “Een dagje?” riep ik zuchtend. Het enige wat ik op zo’n moment zie is de inpak plus schoonmaak vooraf en vuile was naderhand. Toch was Ro’s teleurstelling groter dan mijn tegenzin.

Zo deden we zomaar een 220 km.lange tourtocht door Duitsland, maandagavond weg en woensdagochtend weer terug. Heerlijk! Beetje rijden, terrasje, shopje, hapje en relaxen. Toch niet zo gek dus.

De week daarop dan maar een lang uitgestelde date met vrienden op de camping. Nog geen kwartier rijden en toch helemaal uit. Het had tevens hilarische momenten. Vriend en vriendin kwamen met tentje van de kids en het opzetten duurde langer dan de heenreis. Vijf minuten op de snelweg met TomTom: “Zo we zijn er bijna, hè hè….!” zeiden ze tegen elkaar. En aangezien wij geen luifel aan de camper hebben diende zich ’s avonds al een ‘we zijn vlak bij huis’ moment aan. Een bbq in de regen is voor niemand leuk, dus togen vriend en Ro naar huis om ‘iets’ te regelen. We hadden als achterblijvende vrouwen nattigheid kunnen voelen na drie kwartier, het is immers maar twee keer een kwartier rijden. Wegens de tijd -22:30- nog net geen ‘TOET TOET’! Maar daar kwamen ze. Auto met aanhanger en daarop een parasol, oranje dekzeil en een ‘marktkraam’! Gelukkig zat bijna iedereen binnen wegens regen, de reden van deze volksverhuizing zou iedereen ontgaan zijn. Toch hadden we een half uurtje later een complete partyroom met bbq. De volgende ochtend hebben de overige campingbewoners daar waarschijnlijk nog lang over gesproken, het hoe en waarom enzo. In elk geval hebben we heel veel gelachen binnen twee etmalen en was het pure ontspanning. Ik kan verklappen dat Ro wegens decennia lang gestuntel sowieso te boek staat als live entertainer en we hebben dan ook de volgende ochtend vermakelijk zitten te kijken hoe hij een ‘ploptentje’, (hoe noem je zo’n tentje wat je in de lucht gooit en dan meteen een heus tentje is?!) weer als opgevouwen pakketje in het zakje kreeg. Buiten het verdwalen in het bos na een stevige wandeling hebben we het hele weekendje geen ‘nare’ dingen meegemaakt en kwamen we uitgerust en voldaan weer thuis. Moeten we vaker doen.

Dus, geen gezeur meer! Moeten we vaker doen! Wat kan mij die vuile was nou schelen…

Filed under: Camper verhalen, kaatjesding | Comments (4)

Volle kasten

August 12, 2010 — Karin (Views: 28)

Aan het begin van het voorjaar ben ik in de veronderstelling dat ik een kast vol kleding nodig heb om de zomer door te komen. Halverwege de zomer kom ik er altijd achter dat ik teveel kleding heb en te weinig vrije tijd om het aan te trekken. Wat is dat toch met mij. Ik vergis me wel vaker in mijzelf. Als ik een goede bui heb en acht vuilniszakken vol kleding wegdoe, kom ik er nog geen maand later achter dat ik dat ene gevalletje juist vandaag aan had gemoeten. Hoe kon ik dat wegdoen? Inmiddels weet ik dat een dag later het gevalletje alweer vergeten is. Maar dat ik nog steeds dingen koop die ik denk nodig te hebben, dat is een raadsel. En met die zin veeg ik mijn eigen straatje een beetje schoon. Want een raadsel?! Ik ben gewoon gek op shoppen, kleding kopen en mixen&matchen. Die slippertjes daarbij, dat tasje bij die ene broek, die mooie riem bij dat schattige rokje. Ik zie overal mogelijkheden. Gelukkig laat ik de grote merken links liggen, dat kost een fortuin in mijn geval. Gewoon veel voor weinig. En laat dat eerste nu net niet nodig zijn in de zomer. Hoezo veel! Maar weggooien? Zelden, daarbij komt alles ooit weer een keer in de mode en kan het misschien op herhaling. Is het niet voor mij, dan wel voor Angz ofzo. De arafat-sjaal, de cowboylaars, de folklore met bont-giletjes, de ruit, de legging en de Farrah Fawcet-haarstijl, het komt allemaal terug of is alweer passé.

Er is alleen één probleempje, veel inkopen en veel bewaren vraagt om moeilijkheden. U begrijpt mij….;)

Filed under: kaatjesding | Comments (2)

E-Book

August 4, 2010 — Karin (Views: 44)

Ik had hem echt nodig! Echt!;)

Afgelopen week kreeg ik een e-book van Ro. Zo lief, want ik wilde hem aan sinterklaas vragen. Alsof ik zoveel geduld heb. Het is tweezijdig, ik ben er heel blij mee, maar het is toch heel iets anders dan de papieren uitgave. Een ezelsoortje, een bladwijzer, een vlekje, het behoort allemaal tot het verleden wanneer je een e-book in handen hebt. Toch is het een prachtig ding. Er kunnen wel duizend boeken in staan en het is dus een digitale verzameling boeken in één hand. Daarbij kan er ook nog muziek op gezet worden en dat brengt mij meteen op de ultieme verzameling. De mooiste boeken en de mooiste muziek. Mijn eerste 12 boeken zijn aangeschaft en gedownload en het eerste muziekalbum staat erop. Voorlopig voldoende voor heel wat uurtjes leesplezier. Op het toilet lees ik een paar collumns van Daphne, vlak voor het slapen gaan een paar boevenverhalen van P.R. de Vries en bij wat meer tijd een paar hoofdstukken uit een spannende thriller. En dat allemaal uit hetzelfde gevalletje dat ook nog eens onthoud waar je gebleven bent.

Ja, je kunt wel zeggen dat ik om ben. Superding!

Voor de nieuwsgierigen, hij lag bij de Aldi en wordt alleen bij succes verlengd. Een goede voor een zeer schappelijke prijs, al vinden sommigen het voor de Aldi nog een behoorlijke prijs.

Filed under: kaatjesding | Comments (5)

Zwemmen in de achtertuin

July 30, 2010 — Karin (Views: 47)

De kerstlampjes hebben er een zomermaatje bij. Daar waar ik met gemak alle kerstlampjes weggooi na gebruik, gooi ik tegenwoordig ook mijn zwembadje weg. Niet eens zo zeer uit rijkdom, eerder uit luiheid, één van de zeven zonden. Als de zomer het einde nadert kom ik steeds minder op het dakterras, ik kruip meteen richting de knusheid van binnen. Ergens tussen het vallen van de blaadjes en het vallen van de sneeuwvlokjes, bedenk ik dat er ook nog steeds een zwembad buiten staat. En ja, een blik op het blauwe geval geeft meteen een hopeloos gevoel. Schrobben, boenen en soppen tot je er bij neer valt, of toch de container. Helaas heb ik die jaargetijde geen moeite met de laatste optie. Maar het wordt altijd weer zomer.

Dit jaar kreeg ik twee mogelijkheden van Ro. Of je koopt geen zwembad, je ligt er toch bijna nooit in. Of je koopt een zwembad en zorgt dat hij voor de winter netjes op zolder ligt. Gelukkig heb ik deze jaargetijde geen moeite met de laatste optie. Binnen een dag stond er een poeperig blauw met wit gestippeld zwembadje…….

….de eerste duik moet nog genomen worden. En zo voel ik toch weer een terugkerende gewoonte opkomen.

Filed under: kaatjesding | Comments (4)

Waarom is het leuk?

July 18, 2010 — Karin (Views: 46)

Ik kan me er niets meer bij voorstellen….de dagen dat de horeca mij nog totaal onbekend was. Had ik toen meer tijd, zat ik in de zon te bakken en te keren, ging ik in file richting een zonnige bestemming? Er komt niets naar boven drijven in mijn geheugen.

Op mijn vijftiende ging ik met toenmalig vriendje naar zijn werk en kreeg een baantje aangeboden als bedieningsmedewerkster, ik ben nooit meer uit de branche vertrokken. Ook niet toen ik met vlag en wimpel slaagde voor MBO-spw. De banen lagen niet voor het oprapen en waarom stoppen met je horecabaan als je nog niets anders hebt. De sollicitatiedrang verdween langzaam naar de achtergrond en na een aantal jaren kregen ik en toenmalig vriendje een gouden kans. Ik werkte bij een echtpaar wat een lunchroom was begonnen als ‘hobby’ in een latere levensfase. Hun droom viel aan diggelen na stress, drukte en de daaruit voortvloeiende echtelijke ruzies. Gelukkig kozen ze voor elkaar en boden ons de kans een eigen zaak te beginnen onder zeer gunstige omstandigheden. Drieëntwintig jaar en eigen ondernemer!

Nadat toenmalig vriendje mijn man werd en we zelf bloot werden gesteld aan stress en drukte, besloten we te stoppen, niet met de zaak, maar met elkaar. Nooit meer horeca! Zei zij…..

En dan liggen de baantjes weer niet voor het oprapen. Er moet brood op de plank komen en ik belande in korte tijd weer in de vertrouwde branche, horeca! Het zal dan ook wel geen toeval zijn dat mijn hedendaagse vriendje een eigen horecazaak heeft, het bloed stroomt waar het niet gaan kan.

Inmiddels ben ik 10 jaar verder als eigen ondernemer in mijn tweede horecabedrijf en soms……heel soms, vraag ik me af wat er toch zo leuk is aan dit vak. Ik denk dat ik het zelf spannend houd door te wisselen van functie en steeds een andere uitdaging voor de kiezen krijg. Dat je na zoveel jaren geen vakantie wilt in de zomerdrukte omdat je niet beter weet. Dat mijn huid gelukkig niet geschikt is voor zonnestralen en daardoor in de zomer ook beter binnen kan zijn. En dat ik enorm gesteld ben op de herfst omdat mijn brein dat associeert met rust. Midden in de winter op vakantie is ‘thuiskomen’. Dat schrale zonnetje met ijskoude wind, terwijl je ingepakt door een stadje wandelt. En last but not least, ik ben verslaafd aan ons dagritme. Laat naar bed, laat opstaan.

Wat ik ook bedenk, ik ben een horecamens geworden, ik wil niets anders meer. Daar waar een ander vol afschuw mijn lijstje bekijkt, lees ik hem met een glimlach. Dat is het…….ik wil ook niet anders meer dus.

Toch fijn!

Filed under: kaatjesding | Comments (3)

Stilte na de storm....

July 17, 2010 — Karin (Views: 36)

Een week lang was ik moeder van twee puberende dochters, geweldig! Het was leuk en ontzettend vermoeiend tegelijk. Overal sokken, zwemkleding, make-up, snoeppapiertjes en een lege glazenkast. De hele week roepen dat ze dit op moeten ruimen en dat op de plek moeten leggen. De hele week als ze op bed lagen het huis door om de ergste puinhoop weg te werken. Een week lang een volle wasmachine. Een week vroeg opstaan en daardoor vroeg erin! Maar het was gezellig en nu dus uitermate stil in huis.

Nog nooit eerder waren Angz en Catootje samen bij ons. Het was dus even afwachten, maar zoals ik eerder in een logje schreef, de leeftijden komen dicht bij elkaar. Angz als slimpie en Catootje als achterlopertje. Dikke vriendinnen! En helemaal als ze samen “singstar” ontdekken, jeeh! Berg je maar! Wat een herrie uit die ministrotjes. Maar we hielden wijselijk onze mond, er komt altijd weer een bedtijd;)

Het was een week van voetbal kijken, zwemmen, klimmen, eten, film kijken, bbq’en, shoppen en singstar! Geen minuut hebben we onbenut gelaten. En nu zijn ze beide weer weg…….stil hier……

Filed under: kaatjesding | Comments (1)

WK zonder voetbal 3

July 6, 2010 — Karin (Views: 39)

Een supporter tegen de scheidsrechter: “Waar is je hond?”
De scheidsrechter, verbaasd: “Ik heb helemaal geen hond.”
De supporter: “Wat? Blind en dan geen hond!?”

Jong talent in Afrika!

En natuurlijk nog even een HUP HOLLAND HUP! voor vanavond!

Filed under: kaatjesding | Comments (2)

WK zonder voetbal 2
July 2, 2010 — Karin (Views: 37)

Weer een fragment*KLICK* wat alles te maken heeft met voetbal terwijl er geen voetbal te zien is! Ik hou ervan…

Filed under: kaatjesding | Comments (1)