Wel grappig, die social media. Helemaal als je zo nu en dan een kort en bondige tweet stuurt over je leven. “Vandaag druk met behangen en tussendoor nog even naar het uitzendbureau.” Mensen die je vaag kennen maar wel je social media volgen zitten ineens met vraagtekens. Dus op dit moment gebeurd het best vaak dat ik op straat aangesproken word.

“Hoe gaat het?”

“Ja goed, dank je!” en ik wil doorlopen, aangezien dat in de meeste gevallen zo gaat, je vraagt uit fatsoen hoe het met iemand gaat, gooit er een “goed!” tegenaan en loopt door.

“Ja maar ik las ergens dat je misschien gaat verhuizen?”

“Ja, lang verhaal, maar kort gezegt willen we graag boven de zaak weg en het huisje van m’n schoonvader staat leeg, leuk huisje, dus vandaar…”

“oh ja, las ook iets over solliciteren? Ga je ergens anders werken?”

Mijn voeten gaan in de plaats rust, dit is duidelijk een gevalletje ‘ik heb genoeg tijd om even naar je te luisteren en ik ben ontzettend nieuwsgierig’.

Het verbaasd me niet meer en eerlijk gezegd mogen de mensen best weten hoe ik in het leven sta. Als ik dus ook een paar minuutjes heb leg ik het één en ander uit en weet dat ik de gesprekspartner een eind op weg help in zijn drang naar nieuwsgierigheid en nieuwe roddels. Ik vind het best grappig en weet dat mijn verhaal lang niet zo sappig is als menigeen denkt. Zou ik het verhaal een eigen leven laten leiden, gaan Ro en ik vast en zeker uit elkaar en ligt de zaak op z’n kont. Maar Kaatje heeft een weblog en kent weinig geheimen. Ik zal dus eens een logje wijden aan de stand van zaken.

Dat is het minste wat ik kan doen voor mijn dorpsgenoten….

“Soon, op deze weblog! Het complete verhaal! Blijf lezen….mis niets!”

Hè hè!

Er beginnen een aantal zaken vorm te krijgen. Omdat ik laatst midden in de nacht besloot een oproep op facebook te plaatsen, kreeg ik ineens een aantal interessante reakties. Gelijk een afspraak gemaakt met iemand en dat was een goede zet. Niet alleen kreeg ik een beeld van een heel ander werkveld als waar ik op wilde reageren, ook is er een kans dat ze mij een trap richting die organisatie kan geven. Een kruiwagen is nooit verkeerd.

Ze werkt in de gehandicaptenzorg en ik was altijd van mening dat ik daar niet in thuis hoorde. Nu vertelde ze mij dat er heus niet alleen maar zware’gevallen’ zijn en dat er ook veel met gedragsstoornissen gewerkt wordt. Zijzelf werkt op de afdeling ‘agressie’ en eerlijk gezegd kan ik daar niet tegen op zien. Ik werd eerder nieuwsgierig en kreeg zin in het bereiken van bepaalde doelen bij een aantal clienten die ze benoemde. Dus, even afwachten of ze een opening kan vinden voor me.

Ook heb ik eindelijk een afspraak met de gemeente over mijn projekt wat ik van de grond probeer te krijgen. Ik zei al eerder dat ik er niet al teveel over kan zeggen, maar ze waren enthousiast en aangezien ik datzelf ook ben is er alleen maar overredingskracht nodig. Hopelijk kan ik mijn stempel drukken en aan de slag gaan.

Dus een paar lichtjes aan de horizon! Voelt goed.

Ondertussen ben ik maar begonnen met het opknappen van het knusse huisje van m’n schoonvader. Ooit wil ik daar zelf wonen en het staat nu leeg. Er moet zoveel gebeuren dat ik daar nu maar vast wat tijd aan besteed. Baadt het niet, het schaadt ook niet! Moet er wel bij vertellen dat ik mijn lieve ouders heb ingeschakeld voor de nodige hulp, want al heb je alle tijd, op het moment dat je ervoor staat kan het toch wel stress oproepen en daar heb ik niet zo heel veel ruimte voor. Gelukkig wilden ze me helpen en ze hebben tot nu toe ontzettend veel gedaan! Zo blij mee.

Nu hebben we wat het huisje betreft even rust tot volgende week en ga ik even de puntjes op de ‘i’ zetten voor mijn gesprek van volgende week. Goede voorbereiding is het halve werk.

Dussssss…..wish me luck!

Het gaat oké. Oké in de zin van….jeeh, wat moet je een hoeveelheid geduld hebben wanneer je een draai in je leven maakt. In de tussentijd zit ik te bedenken hoe ik me kan opwerken. Psychisch, inhoudelijk. Zal ik gaan lezen, googlen?! Inmiddels heb ik mijn schoolboeken alweer tevoorschijn gehaald, het is alleen de vraag of de methodieken van twintig jaar oud nog steeds werken. Tijdens mijn opleiding kwam ADHD en PDD-nos niet in de leerweg voor. Het bestond nog niet onder die naam. Een groot deel van de jeugd die ik onder mijn hoede heb en krijg heeft tenminste één van die diagnoses. Moeilijk en interessant. Ik ben gelukkig erg nieuwsgierig en zuig informatie op als een spons. Dus inderdaad, lezen, lezen, lezen.

Ondertussen gaan de sollicitaties door en krijg ik steeds meer moeite met het principe alleen gediplomeerden voor een gesprek uit te nodigen. Misschien omdat ik ervan overtuigd ben dat ik een uitstekende kandidaat ben zonder HBO. Mijn competenties liggen voornamelijk in empathie en motiveren. De twee die heel goed samengaan in het jeugdwerk. Als er iemand instort waar je bijzit, ga je niet om je heen kijken wie ervoor opgeleid is om er iets aan te doen. Op zo’n moment volg je een gevoel, instinct…..empathie.

Maar goed, er openen zich weer nieuwe deuren naarmate ik beter leer te solliciteren. Het stukje ergenis werkt ook mee om meer vechtlust te krijgen in plaats van onzekerheid. Ik heb een paar PGB-clienten gehad en dat is natuurlijk een hele goede optie om aan het werk te gaan. Weer vooruitgang in mijn zoektocht naar een leuke baan.

Dus, het gaat goed. Goed in de zin van…..ik kom er wel.

Wat een tijd!
Dit jaar wordt ik 40! Tijd voor de balans, niet bewust, het gaat vanzelf.

Het afgelopen jaar is het vrij stabiel in ons leventje en dat geeft meteen veel vragen, want de stabiliteit is niet zonder zorgen. Ik wil iets anders, meer met m’n leven doen. In december neem ik een drastisch besluit, ik stop in het restaurant. Ik ga doen wat ik altijd gewild heb en onbewust altijd doe. Jeugdwerk en alles wat daarbij komt kijken. Inmiddels zijn de eerste stappen gezet, en het enige wat tegenzit, is het tijdstip wat ik heb uitgezocht. Vlak voor kerst. Je raadt het al, tot na oud en nieuw moet je geduld hebben. En geduld heb ik veel, maar dit soort dingen geven me de stressbibbers. Kom op! Willen jullie me of niet?!

Natuurlijk is dat niet realistisch en natuurlijk snap ik dat ik geduld moet hebben. Helemaal met mijn CV, ik moet mezelf verkopen terwijl ik weet dat ik de geschikte kandidaat ben, op papier is dat niet echt terug te zien. in 1989 haalde ik een diploma die niet meer bestaat maar gelijk staat aan SPW-4….weten ze dat wel? En nemen ze de tussenliggende levenservaring mee in een besluit? Zien ze wel wat ik allemaal heb gedaan voor jongeren de afgelopen tien jaar?

Een tip als je een sollicitatiebrief schrijft is om het kort en bondig te houden, nieuwsgierigheid kweken. Maar ik wil zoveel zeggen om ze zover te krijgen dat ze me willen spreken. Je hoort het al…onzekerheid ten top! Nu wacht ik af en hoop dat ik ergens de kans krijg mijn kwaliteiten te laten zien. Ik wil zoveel doen voor de jongeren, weet ook wat ik bereikt heb met ‘Catootje en Jeroen’. M’n handen jeuken.

Er zijn er acht de deur uit lieve mensen. Acht sollicitatiebrieven waarvan vier ‘open’. Maar ik heb nog meer in petto….daar vertel ik nog over, als de baan niet naar mij komt, maak ik er zelf wel één. Volgende week de eerste gesprekken en ik zal er alles aan doen om met volle overtuiging te zorgen dat ‘ze’ daar een gemiste doelgroep in zien. Beetje vaag, maar dat mag ook. Dat is mijn verrassing voor 2012!

Ik heb er zin in! Dit wordt mijn jaar….ons jaar!

Voor blogs over Catootje en Jeroen kun je de namen invoeren bij ‘zoek’.

Altijd spannend, een vervolgverhaal. Alleen is de spanning hier niet van toepassing en er was al evenmin een cliffhanger bij de vorige log te vinden. Maar een tweede deel is er wel.

Wij bleven dus nog een paar dagen in Arcen. Dat was nog niet helemaal zeker, maar alle mogelijkheden bij elkaar opgeteld was er nog activiteitenmateriaal voor weken! Dus….we bleven.

Toen we Zondag iedereen hadden uitgezwaaid voelden we nog volop energie en de zon stond hoog aan de hemel. Op de fiets en cachen!  Een leuke fietscache die onze camperburen de dag ervoor hadden gefietst. Het is eigenlijk een rondje om Arcen en mijn richtingsgevoel begon wat grotere vormen aan te nemen. Dit als hint naar het selecte groepje dat afgelopen zaterdag blindelings achter mij aanfietste op de terugweg naar de camping en daardoor allemaal een half uur te lang op de fiets zaten. En ik maar volhouden dat op die manier het ijsje er weer afgefietst werd.

In elk geval hebben wij zondag wederom gefietst tot het daglicht allang verdwenen was, alleen was het dit keer een bewuste keuze.  Na een late snack besloten we een ijsje te gaan eten bij de beroemde ijsboer en deze bleek achteraf in een reeks van vaste avondbezoeken te vallen. Een heerlijk ijsje gevolgd door een espresso is op de een of andere manier altijd een goed idee.

Maandag gingen we op de fiets naar Venlo! Het was wederom heerlijk weer en zelfs warmer dan de dag ervoor. Toen we in Venlo aankwamen zagen we door de duitsers de winkels niet meer en navraag leerde ons dat de oosterburen een vrije feestdag hadden. Hebben wij weer. Je kon over de koppen lopen. Bijkomstigheid is dat je in elke winkel moet zeggen dat je een Nederlander bent nadat je in het Duits aangesproken wordt. Beetje gek als je in Nederland bent, ik kan veel hebben maar werd er een beetje kriegel van. Maar hé, we hebben ‘vakantie’ en ik laat mijn pret niet drukken. Winkelen! Niet voor Ro uiteraard, die zoekt nog even een ‘centrum-cache’ en wisselt die af met wat biertjes op de diverse terrasjes. Na een Italiaanse maaltijd gaan we op de fiets naar huis. Het is alweer donker maar doordat er geen wind meer is hebben we een behoorlijke gang naar Arcen. En tja, als je dan toch zo lekker opschiet, ijsje en espresso?! Tuurlijk! Het standaard ‘goedenavond’ wordt al bijna ‘haije’! Het was in elk geval weer een heerlijk dagje.

We waren zeer benieuwd naar de Thermaalbaden in Arcen en dinsdag besloten we daar eens een kijkje te gaan nemen. Het weer werd iets slechter en die dag leende zich daar dus uitstekend voor. Het was lekker ontspannen. Het grote verschil met een beautycentre was het zoute water en de vele massagestromen in het water. Ook werd er meer therapeutisch gezwommen. Het complete verwennen was voornamelijk voor mij een beetje een tegenvaller. Geen lekker sapjes, broodjes en andere lekkernijen, alleen wat ‘Roompot’ hoogstandjes. Ook was er hier en daar wat achterstallig onderhoud en moest je voor bepaalde zaken extra betalen. En je betaald al per uur wat het allemaal een beetje ingewikkeld maakt. Niet zozeer voor herhaling vatbaar, maar zeker een weldaad voor lijf en leden. Zo fijn als je later thuis bent en je ligt heerlijk rozig na te genieten van het frisse gevoel. We hebben dan ook lekker afgesloten in de camper en daar wat gegeten terwijl we onderuit gezakt tv keken.

En aan al het moois komt een eind. Dus de woensdag staat voor regen, inpakken en wegwezen. Nog even langs de HJwinkel voor de laatste inkopen en een lunch bij ‘de Proeverij’.

Na een paar uurtjes zijn we weer thuis en hebben nog net tijd voor een kop koffie voor we naar Franse les moeten. Back to life, back to reality!

Zoals ik altijd zeg, dit soort minivakantie’s waardeer je alleen als je ze niet om de haverklap hebt. Thuiskomen is dus een logisch gevolg en ook wel weer lekker…..

Het werd weer hoog tijd, tijd voor een succesvol ‘bierweekend’.

En daar was’ie, Arcen met zijn authentieke HertogJan brouwerij. Voor ons, Ro en Ka een thuiswedstrijd omdat we practisch familie zijn van de brouwerij. Tikkeltje overdreven, maar door ons lidmaatschap van de ‘vriendenkring’ en de daarbij horende workshops en VIPweekenden zijn we meer dan bekend met het concept en de brouwers. Genoeg opgeschept, terug naar de realiteit van het weekend. Top!

Op de een of andere manier heeft Ro een abonnement op uitstekend weer als hij een weekend organiseert. Dit keer waren we dan ook weer heerlijk buiten en mengt de groep zich automatisch. Een vrijblijvende gemeenschappelijke barbeque was een gezellige opening van het weekend. Buiten zitten tot je oogjes dichtvallen en niet vanwege de kou. De eerste avond werd voor velen een latertje en dat tekent de gezelligheid.

Zaterdag gingen we met z’n allen op de fiets naar de brouwerij en kregen een duidelijke, heldere rondleiding met een klein primeurtje, de Oerblond van HJ. Aan de overkant zit een gezellig ‘proeflokaal’ met tuinterras en daar hebben we ons met een drankje voorbereid op de proeverij. Terug op de fiets naar Arcen dus…..

De proeverij was in de ‘Maasparel’ en we hadden, heel gezellig, een eigen gedeelte met een knusse uitstraling. De proeverij werd afgesloten met een blinde test en werd gewonnen door Fleur! Geen bierdrinker en totaal onverwacht. Leuk! Ook daar, in ons ‘priverestaurant’, kregen we een warm buffet met heerlijke gerechten waarin bier verwerkt was. Zeer geslaagd.

Een groot aantal van ons hebben de culinaire dag afgesloten met een ijsje van de beroemde ijssalon ‘Clevers’. Wat een keus en verschrikkelijk lekker!

Ja en toen! Toen druppelden we ‘huiswaarts’ waar we met de liefhebbers een heuse bingo hadden georganiseerd. Vrij spontaan en met bij elkaar getrommelde prijsjes. Ruud en Lia zorgden voor de hoofdprijzen, ze hadden mooie fleecedekens van hun bedrijf ‘camper verzekerd’ en vooral de dames wilden maar al te graag één bemachtigen. Ro en ik gaven een diner voor twee weg als hoofdprijs en die werd gewonnen door……..rapappappaaappaaaaa…….mij! Jammer dan, de hele avond geen bingo en op dat moment wel. Ik heb hem er maar weer ingegooid. Uiteindelijk ging Mia ermee vandoor. We hebben in elk geval ontzettend gelachen. Vooral vanwege onze gastheren en draaiers, Harry en Marcel. Een duo die samen veel weg hebben van de balkonmuppets. Toch moet ik nog even eerlijk zijn, de bingo die Ro mee had genomen had ieniemienie balletjes die amper te lezen waren en een negen ging zonder punt net zo goed door voor een zes. De rest kun je zelf invullen. Het werd weer een gezellig latertje en ik ging door mijn treurige verlies van de hoofdprijs toch naar huis met twee flesjes wijn en een pet, gedoneerd door de bingo-mazzelaars Sje, Ludo en Cristiane. Nog bedankt!

Zondag heb ik lekker uitgeslapen om de grootste uittocht te ontwijken, ik kan daar nogal tegen opzien en op de een of andere manier weten een groot aantal camperaars dat inmiddels. Dus bij deze wil ik iedereen nog even heel erg bedanken voor de gezelligheid. Welgemeend heel erg fijn dat jullie er elke keer weer bij zijn.

Iedereen is dus inmiddels weer thuis, met als semi-hekkensluiters, Luus, Fleur en Charlotte. De echte hekkensluiters zijn wij zelf. Wij blijven lekker nog even. Heerlijk!

We kijken in elk geval terug op een geslaagd weekend. Volgend jaar gewoon weer!?

Ik heb een uitgesproken mening over zwervend Nederland en de daarbij horende krantjes.

Ik ben voor!

Van mij mogen ze het krantje houden en krijgen ze een euro.

Maar nog gekker?! Het maakt me vervolgens niet uit wat ze met die euro doen. Al kopen ze er drank of een shot voor, ik heb het er nog altijd beter voor staan dan zij. Zolang ik het kan missen kan het mij niets schelen. Het overgrote deel heeft niet bewust voor dat leven gekozen en ze kunnen beter om een euro vragen dan dat ze hem ongevraagd uit je portemonnee halen. Dat is namelijk ook een optie voor die doelgroep. Dus alle redenen die aangedragen worden om dit tegen te spreken zijn ook aan dovemansoren gericht. Dat maakt me dus ook niet uit.

Dan vind ik het jammer dat vorige week de ‘daklozenkrant’ negatief in het nieuws komt. Het is voor hun al zo moeilijk om de krantjes aan de man te brengen en dan doet de media er ook nog een wantrouwende schep bovenop.

‘Ieder voor zich en God zorgt voor ons allen’ is uit de tijd. We mogen best iets liever voor elkaar zijn, ook al kennen we elkaar niet….ongeacht de achterdocht.

….dat het boek ‘Verhalen van de straat’ in de bibliotheken komt te liggen!

Vind het toch wel bijzonder. Bijzonder ook omdat ik in staat ben al het opkomende succes in mijn leven weer de grond in te boren. Het vervolg, ‘Adrenaline’ heeft dus van mij geen verhaal ontvangen. Toen kon ik het niet duiden waarom ik niet meedeed, inmiddels weet ik beter. It’s the story of my life! Zelfs mijn eigen website lijdt er onder. Teveel lezers gaf bij mij een onbewuste druk, dat heb ik al eerder proberen uit te leggen. Bij nog een publicatie van mij in een boek zou ik teveel neigen naar succes en de daarbij komende prestatiedruk. Terwijl ik eigenlijk niets liever wil dan ‘doorbreken’. Wie niet. Kijk naar alle tallentenshow’s op tv. Nee, volgens mij is het een onbewuste angst.

Zelfs nu, nu ik eigenlijk een aantal vaste lezers verloren ben aan mijn eigen nalatige schrijfgedrag, ben ik in staat me opgelucht te voelen. Helemaal in m’n eentje terug achter de pc. Verlaten en op zoek naar iets groters. Dat gevoel is voor mij beter te accepteren dan daadwerkelijk in een molen terecht te komen.

Begrijp me niet verkeerd, alle lezers zijn meer dan welkom. Wie schrijft nu enkel en alleen voor zichzelf. Het is m’n eigen gevoel wat soms even onder de loep moet.

Raar maar waar.

Terug naar de schrijftafel…..

Aangezien Karin niet altijd meer de tijd neemt of heeft voor een verslag, deze keer een verslag van mij, Roderick.

Dinsdagavond 19 uur zijn we vertrokken en na onderweg Angie te hebben opgepikt in Wormer begon de lange reis naar Parijs.
In de buurt van de parkeerplaats gaf de navigatie aan,”bestemming bereikt” maar we konden alleen maar de parkeerplaats zien en niet oprijden
Na nog een half uurtje rond rijden kwamen we rond kwart voor 6 bij de slagbomen aan waar nog een stuk of 5 campers stonden.
Na een korte nachtrust reden we om half 10 de parkeerplaats op en waren verrast door het grote aantal campers wat daar al stond.
We zijn zelf ergens achter aan gaan staan, vlakbij de rotonde richting busstandplaats.

Het viel ons ook op dat er wel heel veel alkoven bij waren maar dat is natuurlijk ook wel logisch want het zijn natuurlijk veel gezinnen maar achteraf blijkt ook dat er veel huurcampers staan.
Nadat we Angie haar slaapkamer hadden ingericht zodat we de dinette konden laten staan hebben we de fietsen gepakt (dit was een tip van Monroe en is ontzettend goed bevallen) en zijn we naar het park gefietst waar we hadden afgesproken met Paul die we via het disneyforum hadden “ontmoet”.

Nadat we 3 dagkaarten voor 2 parken hadden gekocht gingen we naar de abonnementenbalie om via hem 10% korting te krijgen op onze kaarten,waar hij geheel belangeloos aan meewerkt
En toen kon het avontuur beginnen
Onze start was in Fantasyland, waar we gelijk binnen kwamen met een show waar de kinderen mochten dansen met wat Disneyfiguren. Daar hebben we die dag toch wel de meeste dingen gedaan die mogelijk waren alleen Peter pan was te druk en de Carrousel en Dombo hebben we overgeslagen.
We vonden Pinokkio, Sneeuwwitje en uiteraard “Its a small world” helemaal leuk .
Waar we wel van schrokken waren de prijzen:
frisdrankjes, broodjes, bier en koffie vonden we wel aardig aan de prijs.
Het voordeel was wel dat wanneer je bij een snackwagentje bestelde je een bonnetje kreeg voor een gratis drankje bij een andere horecagelegenheid, we kwamen er te laat achter dat je apart bestelde je ook bij iedere bestelling zo’n bonnetje kreeg.
’s Avonds zijn we terug gegaan naar de camper en hebben daar gegeten.
Na het eten zijn we terug gegaan naar het park en hebben daar de avondparade gekeken, wat was dat mooi om te zien! We waren alleen de videocamera vergeten dus we hadden toen al besloten om later die week weer heen te gaan.
Als afsluiting was er ook nog een fantastisch mooi vuurwerk

De volgende dag hebben we Walt disney studio’s bezocht.
Wat ik erg leuk vonden was de tower of terror, Angie durfde daar niet in.
Waar we ook ontzettend van genoten hebben was de Studio tram tour, Armageddon, Cinemagique, Stich live, Animagique, Art of Disney animation en Moteurs. Ook de parade was daar heel mooi.
Die avond hebben we gegeten in een onbeperkt eten buffetrestaurant waar we dan wel 10% korting kregen met onze jaarkaart
Na het eten was er nog een leuke show op Central plaza waarnaar we via -tig souvenierwinkels richting uitgang zijn gelopen.
Dag 3 regende het zijn we op de fiets naar het winkelcentrum in Val d’Europe gegaan.
Ook dat was een belevenis op zich, wat groot en wat veel winkels
Die dag daar hebben we afgesloten bij de chinees. Terug bij het park hebben we heerlijke en betaalbare koffie gedronken bij starbucks in disneyvillage.

De 4e dag, Zaterdag, waren we nog maar heel kort in het park toen we er achter kwamen dat het wel heel erg druk was.Dus op naar het station, drie 2-dagenkaarten gekocht en op naar Parijs.
Na wat vragen in de trein stapten we bij de Arc de Triomph uit. Na een veels te duur kopje koffie en een broodje hamburger bij de Quick op de champs-elysées zijn we op de metro gestapt op zoek naar de Eiffeltoren.

Omdat we de volgende dag toch weer naar parijs wilden en het om het uur met bakken uit de lucht kwam, besloten we om af te sluiten met een rondvaart en terug te gaan.
Terug gekomen op het park hebben we ons laten bedienen door rolschaatende obers in Anette’s Dinner.

Dag 5 stond weer in het teken van Parijs met als belangrijkste doelen: de Notre dam, het Louvre en natuurlijk de Eiffeltoren die we willen beklimmen.
Na eerst weer een starbuckje genuttigd te hebben in Parijs liepen we richting de Notre dam waar we heerlijk tussen de duiven wat gedronken hebben. Na de Notre dam aan de buitenkant hebben bewonderd zijn we via de boeken- ,vogeltjes- en bloemenmarkt doorgelopen naar het Louvre waar we uiteraard met de Mona lisa op de foto zijn gegaan.
Aangezien we vrij laat daar waren hadden we niet veel tijd om meer te zien.
We hebben daar nog wel heerlijk in het park in de zon gelegen.
Na daar lekker gelegen te hebben gingen we te voet verder naar de Eiffeltoren, onderweg buiten het centrum even lekker goedkoop gegeten, ik uiteraard de rauwe tartaar.
Na nog een koffietussenstop kwamen via het legerschool/museum aan bij de Eiffeltoren.
We hadden ons laten vertellen dat het ’s avonds rustiger is om omhoog te gaan maar niets was minder waar en na anderhalf uur(!)waren we boven.
Maar dat was natuurlijk meer dan de moeite waard.

De 6e dag stond weer in het teken van Eurodisney.
We wilden beginnen bij Nemo maar die was nog steeds te druk dus op naar Aerosmith en ook die vonden Angie en ik geweldig.
Daarna een poos rond gedwaald in Adventure island ,”geluncht” bij Buzz lightyear, en de optocht bekeken in Walt disney studio’s.
Ook hebben we Peter pan nog gedaan maar die viel ons wat tegen.
Terug bij de camper is het water op maar ik heb geen zin om naar de kraan te rijden.
we besluiten om maar wat grote flessen water in de winkel te kopen en die in de watertank te gooien.
Daarna hebben we lekker macaroni gegeten.

Dag 7 staat in het teken van Frontier.
We doen het Spookhuis, Big thunder mountain en de Riverboat.

We hebben “geluncht” bij buzz lightyear.
Angie komt nog 2 jongere kinderen tegen die wel in de Tower of terror gaan en besluit dan zelf ook te gaan en ze vond het gelukkig wel leuk.
Die avond eten we in de camper en gaan we ’s avonds met drankjes, stoeljes en videocamera terug voor de optocht.

Dag 8.
Het einde nadert langzaam maar zeker.
Op het programma staat sws Nemo en Spacemountain.
We staan om 10 uur voor de poort en om 5 over 10 staan we bij Nemo in de rij waar dan al 80 minuten wachttijd op de klok staat!
Maar we besluiten om te wachten en het was zeker de moeite waard.
Daarna richting Spacemountain waar de wachttijd op 10 minuten staat, binnen no time staan we beneden naast de karretjes
Dan gebeuren er wat vreemde dingen en rijd die niet meer, technische problemen.
Later op de dag, met veel meer wachttijd, is het alsnog gelukt.
Later op de dag heb ik in mijn eentje nog de vluchtsimulator gedaan.
En ook hebben we nog een cache gelogd.

Rond half 7 gaan we weer onbeperkt buffetten, maar nu de Agrabah cafe.
Omdat we alles gedaan hebben slenteren we langzaam door Mainstreet richting Disneyvillage waar we op ons gemak koffie drinken en allle winkeltjes even bekijken.
Bij de camper bekijken we voor de laatste keer het vuurwerk.

Dag 9.
Het is gebeurd met de pret.
We gaan nog even een Amerikaans onbijt doen bij Annette’s dinner, drinken nog een laatste kop koffie bij Starbucks en ik ga nog even de luchtballon in om naar het camperterrein te kijken. Na het lozen van de vuilwatertank en het toilet rijden we rond 13 uur daar weg.

Om ongeveer half 11 arriveren wij in Wormer en rond 2 uur is Borger ook bereikt.

Het was Super!

Groet, Roderick

Wat is er nu leuker dan voorpret?! Alles waar je naar uit kijkt moet nog plaats vinden en het plezier wordt alleen maar groter.

Op dit moment voel ik me Kwik, Kwek en kwak bij elkaar. Ik hups en spring bij het idee overmorgen af te reizen naar EuroDisney! Dat is lang geleden.

Een jaar of vijftien geleden ging ik met vrienden naar EuroDisney. Het is me altijd bijgebleven en daar waar het misschien tegen is gevallen heb ik het verhaal in de loop der jaren alweer aangepast naar uitmuntend! Het was in Januari, geen wachttijden en nog tijd tekort. Drie hele dagen om alles te zien en een vierde dag op herhaling. Kun je nagaan. Tegenwoordig zijn er alleen maar attracties bijgekomen en een Moviepark.

We gaan dus ook een week, een hele week waar we de reistijd al vanaf hebben getrokken. Optimaal genieten van alles wat Disney te bieden heeft. Dat ik überhaupt zo lang heb gewacht begrijp ik steeds minder.

Nog twee nachtjes slapen dus. En ondertussen inpakken en kwik, kwek en kwakken. Kan ik eindelijk een keer mijn koffer inpakken zonder de vraag: “Wat trek ik aan vandaag?”

Huh?! Voor jullie een vraag voor mij een weet!:)

Zie jullie op de afterblog….