Ik zat gisteren op de bank en had weer een flashback van een droom. Meteen besloot ik het op de site te gooien. Ik kan het namelijk moeilijk uitleggen en heb het ook al eens geprobeerd. Het gaat niet zo zeer om hetgeen ik droom, maar wel de manier waarop. Het is volgens mij begonnen toen ik angstremmers ging gebruiken en eigenlijk wordt het steeds meer voelbaar.

- Ik droom elke nacht en voel de volgende dag altijd bepaalde fragmenten voorbij flitsen.

- Er gebeurd helemaal niets bijzonders in mijn droom en er zijn zelden meerdere personen bij betrokken.

- Ik ben altijd op een herkenbare plaats uit heden of verleden, maar de dimensie voelt anders.

- Ik kom dus ook veel op plekken in mijn woonplaats, maar ook waar ik naar school ging, vroeger woonde of mijn opa en oma woonden.

- Nogmaals, ik doe niets in de droom, ik kan me hooguit herinneren dat ik vooruit kom, de wegen bewandel zeg maar.

- Steeds vaker herinner ik mij overdag waar ik ’s nachts was en helemaal als ik die dag toevallig op zo’n plek ben. Ik krijg dan een melancholisch gevoel. Niet vervelend en niet fijn.

- Ik heb er geen last van, ik kan alleen niet altijd een melancholisch gevoel gebruiken. Het geeft een rilling als ik ergens ben waar ik onbekend ben, alsof ik heimwee naar huis heb….één seconde. Dan is het weer weg.

Waarom schrijf ik dit op? Gewoon, misschien zegt iemand dat hij/zij het gevoel wel (her)kent. Of gewoon even analistisch schrijven, alsof het dan voor mezelf iets duidelijker wordt. In elk geval ben ik het even kwijt. Ik heb trouwens al eens eerder op de bijsluiter van de medicatie gelezen dat het ‘vreemde dromen’ kan veroorzaken?! Zal dus wel iets met elkaar te maken hebben.

Zeg het maar…..

Ik kom net van beneden en heb een behoorlijk aantal supporters verlaten! Wat een drukte. Je gaat je dan afvragen wie er nog werkt in de omgeving van het Oranjecafé. Met andere woorden, een onverwacht grote opkomst.

Als nietvoetbalfan had ik geen hoge verwachting, maar wat is het toch weer fijn als je het gejuich van een kleine honderd man op je af hoort komen. Dat is mooi, dat is kippenvel!

Nog steeds voelt het komende WK verliezerig aan voor mij, maar ik kan toch wel een beetje uitkijken naar de volgende match. Duimen voor winst dan maar…..

www.oranjecafeborger.nl

Nog nahijgend keek hij omhoog. Hij had heel hard gehold. Plots werd z'n enthousiasme getemperd. Hij liep een stukje naar voren en keek nog eens goed. Hij moest z'n hoofd helemaal in z'n nek leggen om goed te kunnen zien wat de bedoeling was. Misschien kon iemand hem helpen. Hij keek om zich heen en zag genoeg mensen. Maar zomaar iemand vragen durfde hij niet. Misschien moest hij terug rennen en z'n vader halen? Nee, hij wilde hier blijven. Hij voelde zich verdrietig worden, kon hij er nu echt niet bij? Het muntje plakte in z'n handje en hij ging op z'n tenen staan en probeerde er bij te komen. Het scheelde maar een klein stukje. Hij zuchtte diep en strompelde naar het dichtstbijzijnde bankje. Wat gemeen, hij hoorde steeds het gekakel van de kip naast hem. De hele middag had hij het gehoord en papa had gezegd dat hij later een muntje zou krijgen om erheen te gaan. Toen zijn zusjes poffertjes wilden eten had hij gevraagd om een muntje, dat wilde hij veel liever.

"Wat is er jongen? Je zou toch meteen terugkomen als je bij de kip was geweest?" Hij keek op en zag z'n vader op hem afkomen. Hij was zo blij dat hij er een beetje van moest huilen. "Ik wilde het muntje erin gooien maar ik kan er niet bij", zei hij verdrietig.

"Nou, dan helpt papa je toch even? Daar hoef je toch niet om te huilen. Kom maar, als ik je hier met je knietjes opzet kun je er helemaal zelf bij!"

Met een glimlach gooide hij het muntje in het gleufje en met een luide kakel legde de kip een 'gouden' ei voor hem. Trots liep hij met z'n vader terug, hij kon niet wachten om te kijken wat erin zit.

WE-300 by Plato