In december werd ze zestien en in haar ogen ‘volwassen’. Daar hoort van alles bij, een borrel, uitgaan en een vriendje. Nu had ze laatsgenoemde al vaker in de praktijk gebracht door aan te pappen met casanova’s in de dop. Zoenen, nog een keer zoenen en hopla!…daar is het gat van de deur. Of alle jongens zo zijn?! En geduldig legde ik uit dat er ook hele lieve jongens zijn die het allemaal iets serieuzer nemen. Niet dat ik vind dat ze daar al aan toe is, maar als zij vind dat ze haar serieus moeten behandelen inclusief een paar maanden verkering, wie ben ik dan…

De drank is een ander verhaal, ik ben tegen, maar ben ook niet van het verbieden. Aangezien haar uitgaansleven zich in onze eigen dancing afspeeld, heeft ze pech en geluk tegelijk. Voordeel is dat ze een paar mag drinken omdat Ro er zicht op heeft en nadeel is dat ze mag drinken terwijl Ro er zicht op heeft. Het drinken op zich heeft toch niet zoveel voordelen als ze had gedacht en de enige reden is de stoerheid, al leggen wij uit dat het daar niet om te doen moet zijn. Toch ben ik zelf ook zestien geweest en verbieden werkt averechts, dan gaat ze haar eerst ervaring als toeter en zwalker ergens anders testen, daar moet ik ook niet aan denken. Tot dusver hebben we die paar drankjes keurig onder controle. Trouwens, met zekerheid zou ik dat niet durven zeggen, we zijn er ook vaak genoeg niet bij en ik weet natuurlijk wat er hier op zaterdag rondloopt aan oudere kinderen.

Maar goed, ze heeft nu sinds een paar weken ‘vaste verkering’. Trouwe lezers weten dat ze problemen heeft en in plaats van zestien jaar eigenlijk negen jaar is. Geen leeftijd voor al het bovengenoemde en al helemaal niet voor sexualiteit. Dat is dus een probleem. Ze is al vanaf haar veertiende aan de pil wegens haar grenzeloze geweten. Ze kan niet met normen en waarden omgaan en weet ook serieus niet wat dat zijn. Uitleggen is niet genoeg en ze loopt in zeven sloten tegelijk. Vandaag heb ik een lang gesprek met haar en morgen is de helft alweer verdwenen. In het begin denk je nog dat je het er zo allemaal in en uit hebt maar helaas, niets is minder waar. Het duurt lang met dit meiske.

Anyway, een vriendje. Een rustig en lief vriendje. Volgens haar absoluut niet knap maar wel lief. Heel goed! Daar gaat het uiteindelijk om. Daar waar ik dacht dat ze nu ook gehoor zou geven aan alle wijze raad over de eerste keer sex, weet ik inmiddels dat dat niet helemaal gelukt is. En nu……

Nu is ze toevallig dit weekend niet bij ons en kan ik geen gesprek met haar aangaan. Het minste wat ik kon doen was haar vader bellen. Niet alleen over bovenstaande, maar alles wat eruit voort gevloeid is. Hij weet van niets, hij vertrouwde haar een weekend met haar vriendje toe onder voorwaarden, allebei in een apart bed. Yeah, wright! Wanneer ik hem alles uitleg en vertel wat er gaande is luisterd hij aandachtig en is wederom blij dat hij mij bij zijn dochter betrokken heeft, dat voel ik gewoon. Hij kan er niet mee omgaan en vertrouwd z’n meissie te veel. Hij beloofd beterschap en gaat met haar praten. Ik weet beter, ze kan haar vader bespelen en dat weet hij ook. En dan te bedenken dat hij jehovagetuige is en alles wat ik hierboven bespreek helemaal niet wil horen, zien en weten, laat staan dat ze het doet.

Ik voelde haar even tussen m’n vingers door glippen en heb het meteen opgepakt. Dat laten we niet gebeuren Kaatje. Dit weekend spreek ik haar nog en we trekken even de broekriem aan, letterlijk en figuurlijk…..

…..en inderdaad, dit hoort er ook bij, I know!

Gisteren was ik sinds lange tijd weer even ’sfeerbeheer’ bij de dancing. Ten eerste viel mij op dat het publiek in zeer korte tijd enorm verjongd is, niet meer van alles wat, maar voornamelijk jong. En met jong komt een manier van ‘doen en laten’ die ik eerlijk gezegd niet ken. Tenminste, ik deed en doe het heel anders.

Jee, wat een grut. Grote mond, respectloos en chagerijnig. Ze verbergen zich masaal achter de klep van hun pet en elkaar. “Mag ik er even langs” komt niet in hun woordenboek voor en “Hoi” en “Doei” ook niet. Gevolg is dat ik m’n tong af moet bijten om er niets van te zeggen en mijn handen in m’n zakken moet houden om hun lurven te sparen.

Ik hield me in, maar een standaard opstootje was onvermijdelijk. Niet met mij, maar met elkaar. Als ik dan vervolgens naar boven ga denk ik er nog even over na.

Het zijn kinderen van ouders, hoe zouden die mensen hier op reageren. Is dat wel hun kind? En hoe zijn ze thuis, als ze hun bord macaroni aan het leeg lepelen zijn. “Mam, zal ik de afwasmachine even vullen?” Zijn ze lief of zijn het etters en waren ze een schattig kleutertje met een aandoenlijk snoetje. Waarschijnlijk heeft menig ouder niet eens in de gaten hoe hun ’schatje’ buiten huis opereert. En ik ben heus geen moeder Theresa, kattekwaad en ‘verboden’ dingetjes doen hoort er een beetje bij, maar toch…..

Het is anders tegenwoordig………echt….!

Laat ik nu de laatste keer in Emmen helemaal verliefd geworden zijn op Mato. En dan in de zin van, 1 foto maken van de hele middag en juist van hem.

Dan hoor je eergisteren dat hij zomaar ineens dood is. Zonder reden en voor berenjaren veel te jong.

Of het toeval is weet ik niet, maar zelden neus ik tussen mijn foto’s en vanavond deed ik dat even…..

En daar stond hij, Mato! De enige foto van het middagje dierenpark.

Die schat…..

“GRhhhhhkrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrkkkkrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr……..”

*POR POR*

“GGGGGGGRRRRRRRRRRRrrrrrrrrrrrrrrrrKKKKkkkkkkkkkrrrrrrrrrrrrrrrGGGgggrrrr……..”

*POR POR POR*

“Mmmmmmjam, smek, smek………..Huh?!!…………wat………huh?………wat is er?”

“Wil je je alsjeblieft even omdraaien?”

“Hoezo?!”

“Je snurkt als een tierelier!”

“Oh, sorry…..” *en draait zich netjes om*

“GGGGGGGGGRRRRRRRRRRRRRKKKKKKKKKKKKKKKRRRRRRRgggggggggrrrrrr……”

*Zucht…..*

De scheldwoorden vliegen door de kamer, zo nu en dan vraag ik of het misschien iets rustiger kan, ze slaan elkaar nog net niet de hersens in. Ik had al gezegd dat ik rond tien uur wel weer de gebruikelijke verbale communicatie zou verwachten. “Jij hebt je handen vol, jij hebt genoeg!” brult er weer een.

Schat is met drie vrienden aan het ‘catan-en’. Volwassen vrienden! Dat zou je niet zeggen als je de speltechnieken en bijbehorend taalgebruik aanschouwd. Bloedfanatiek alle vier.

Ik weet nog dat we tien jaar geleden kennis maakten met dit spel, geweldig vonden we het. Zoals Ro het vanavond aan z’n vrienden uitlegde: “net zo mooi als de eerste keer sex in the city, maar dan zonder de stad, je krijgt er geen genoeg van!” Zoals ik al eerder gemeld heb, ik kreeg er op een gegeven moment wèl genoeg van en moet hij zo nu en dan een avondje inplannen met friends.

Ik zit dan heerlijk elders in de kamer, uit het zicht van de heren, te lezen en tv te kijken. Ondertussen krijg ik wat gesprekken mee en concludeer dat tijdens dit spelletje de jongens twintig jaar jonger worden. Daar kunnen ze weer een tijdje op teren.

Op naar de volgende catan-date;)

Al maanden was ze niet zichzelf. Het leven voelde als een loden last en juist daardoor zag morgen er ook triest uit. Zo donker, zo onheilspellend. Ze had geen idee hoe ze zichzelf weer bij elkaar kon schrapen. Moedeloos werd ze ervan.

Als door de bovennatuur ingegeven werd ze de volgende dag wakker met een idee. Ze moest vooral niet doen wat ze zelf graag wilde, dat zou betekenen dat ze dagenlang in bed zou vertoefen met de gordijnen dicht. Nee, ze moet iets ondernemen. Op dit moment zag ze alles door een zwarte bril wat gevoelens opriep van melancholie. Ze wilde terug naar vroeger, terug naar de tijd dat alles beter voelde. Een moment werd ze bevangen door een gelukkig gevoel, dat was een teken. Ze moet dit doen.

Snel pakte ze haar spullen en alsof het niet makkelijk mocht gaan ging ze lopend de deur uit. Op haar eigen benen de wereld in. Ze vulde haar longen met frisse lucht en liep met stevige pas richting het station. Lange tijd had ze geen doel voor ogen gehad en deze reis deed haar beseffen dat er wel degelijk een lichtpunt in haar toekomst lag. Alleen al het gevoel te hebben dat je leeft, dat het donkere gevoel tijdelijk is. Heerlijk.

Moeiteloos pakt ze de juiste trein en met haar ogen dicht weet ze waar ze uit moet stappen. Als ze het perron afloopt ziet ze in de verte haar verleden. Waarom had ze zolang gewacht, dit gaf zo'n fijn gevoel.

Wanneer ze het tuinhekje open wil doen blijft ze even staan, ze geeft zichzelf de tijd alle emoties op haar in te laten werken. De geur van verweerd hout, het geluid van een kapotte raamscharnier, de kleur van gordijnen die jaren aan hun lot zijn overgelaten. Ze is thuis.

WE-300 is een schrijfopdracht voor een stukje dat exact 300 woorden (exclusief de titel) moet bevatten. W.E. staat dan ook voor Word Exact.

In opdracht van Plato

Het dorp van Wim Sonneveld

Tijden zijn veranderd. In een wetenschappelijk blad las ik dat ‘vroeger was alles beter’ niet bestaat. Wij hebben een vastgesteld patroon in onze hersenen wat in staat is vervelende dingen te vergeten of weg te stoppen en leuke dingen vooraan te zetten als we dat willen. Daardoor lijkt het alsof alles mooier en beter was.

Tegenwoordig geven de teletubbies elkaar kusjes en knuffels, vroeger vrat de boze wolf het lieve meisje gewoon op. Toch een beetje vooruitgang in de kinderpsychologie. Al heb ik er persoonlijk niets aan overgehouden trouwens, fictie en werkelijkheid lagen toen ver uit elkaar. Misschien moeten kindjes juist vandaag de dag een boze wolfverhaaltje horen om niet te bezwijken voor die vreemde meneer met zijn verdwaalde hondje. 

Maar wat ze eigenlijk bedoelden was de melancholiek. Ik heb het er al vaker over gehad, maar het is een bestaande emotie en het pakt je waar je bijstaat. Het geeft je besef van vergankelijkheid, je wordt ouder, je hebt best al een leven achter de rug, wat was het mooi toen je nog jong was. Maar stond je toen elke dag zorgeloos naast je bed?

Er was niets om je druk over te maken. De gulden was zo’n succes, de dagelijkse boodschappen waren een koopje. Je verdiende genoeg om alle musthaves in huis te halen. De cola was vééééél lekkerder dan vandaag en een terugtraprem had meer voordelen dan een handrem. Zwart-wittelevisie had een geweldige impact op je inlevingsvermogen en de inzittenden van de regering zaten als zoete lammetjes hun prinsjesdag voor te bereiden. Lekker op de bank een kaarslichtje delen bij het lezen of borduren was zo goed voor het huwelijk dat mensen niet hoefden te scheiden. En natuurlijk de straat, geen drempels en stoplichten. Heerlijk je eigen dingetje doen op je fiets of in de auto en daardoor totaal ongeïnteresseerd in de games van de toekomst, je haalde je eigen levels uit het leven.

Even zonder gekheid, bovenstaande druipt hier en daar van het sarcasme, maar ik persoonlijk kan best wat dingetjes verzinnen die misschien een ietsiepietsie beter waren. Gewoon fijner.

Alles wat het leven makkelijker en sneller gemaakt heeft, is ook de dader van de voorbij razende tijd. En dat is zo jammer, wat zou het heerlijk zijn als je de 24 uur bewuster voorbij ziet gaan. Of toch niet……

Hmmmmmmmm……..