Ik heb afgelopen week afscheid genomen van Jeroentje. Een tijdje geleden heb ik pas over hem verteld, maar hij is nu een jaar geleden voor het eerst bij ons binnen gestapt. Het ging heel goed met hem en hij is een goede jongen. Het is voor mij ontzettend moeilijk te begrijpen hoe het kan dat iemand dan zo stom kan zijn om foute dingen te doen. Nu ik dit intyp wordt ik weer overmand door emotie’s. Ik ga hem heel erg missen, het was een kind van me, zo voelde het. Er zijn momenten in de dag waarin ik steeds denk: Oh, dat gebeurt niet meer….geen “hoi Karin!”, terwijl ik achter m’n pc zit en hij kwam om te  werken. Geen blije hondjes meer, hij was gek op ze en zij op hem. Kleine dingen die voorlopig verdwenen zijn. Als je hem kent zoals ik hem ken is het dus moeilijk, altijd voor me klaar staan, altijd lief en bereid z’n leven te beteren. En nu?! Weg! Alle hoop op een goede toekomst is verdwenen. Al z’n kansen verspeelt en ik denk niet dat het tot hem doordringt, nog niet.

Ik wist waar ik aan begon, ik wist dat het erin zat….de slechte afloop. Ik wist ook dat het niet makkelijk zou worden, ik wist alleen niet waar mijn grens lag, en dat weet ik nu wel.

Ik heb jullie lang niet alles verteld het afgelopen jaar en dat is ook logisch, maar afgelopen weekend kon ik niet anders dan afscheid nemen. Met tranen in mijn ogen zat ik bij hem en z’n ouders en ergens in dat uurtje kwam er een klikje: “Ka, dit is de laatste keer dat je hier zit.” Genoeg is genoeg.

Maar toch ben ik nog steeds gek op hem…..

Loslaten nu…..

(De dag dat dit allemaal escalleerde is de afgelopen dagen als een film in mijn hoofd herhaald en herhaald en herhaald. Ik moet dit nu even opschrijven om het los te laten. Klaar nu…..)

Ik kan het moeilijk uitleggen, maar ik heb soms zo’n zin om een logje te schrijven en vervolgens gebeurt er dagen niets. Het is geen inspiratiedingetje ofzo. Het is meer het gebrek aan qualitytime. Ook al ben ik vrij, ik heb telkens het idee dat m’n agenda vol staat en daardoor voel ik geen blogmomentje. Achteraf is er tijd zat hoor, maar ja. Sinds ik goed in m’n velletje hang is er op de een of andere manier meer waar ik interesse in heb. net of ik alleen de blog vol klad op slechte momenten. Misschien is het dan toch een inspiratiedingetje? Ellende schrijft makkelijk.

Maar om een lang verhaal kort te maken, ik merkte aan de reaktie van Plato dat ik enigzins depri overkom terwijl ik dat juist niet ben. Ik verwaarloos mijn blogvrienden omdat het zo goed met me gaat. Toch is het geen zelfanalyse waar je stijl van achterover slaat. Ik heb het vaker om me heen zien gebeuren. En je weet ook dat er een moment komt dat de blog niet meer bij te benen is;)

Ik ga nu nog even buurten. Drankje pakken, lekker achterover en lezen maar…..

Door Sven realliseerde ik mij dat ouderdom ook komt met aparte gebreken. Het feit dat je denkt niet meer met gezonde spanning om te kunnen gaan en bang bent voor een spontane hartverzakking. Wakker liggen van de emoties rond het kwade koppie van Sven en de verdrietige uitdrukking van Gerard. Door live te kijken en de emoties recht op ons bordje zien verschijnen deed mij beseffen dat de appel niet ver van de boom valt.

Ik heb het niet over mezelf, maar jaren geleden keek mijn opa weinig voetbal omdat de spanning ondragelijk werd voor zijn zwakke hart, hij durfde niet meer. Nu lag mijn lieve mams de nacht na de schaatswedstrijd wakker en ik weet zeker dat, als ze Sven tegen was gekomen hij het niet had overleefd. Ze had hem doodgeknuffeld. Geen zwak hart, maar een groot hart.

“Daarom is het niet goed dat ik dit soort dingen op tv kijk…”, zei ze de volgende dag.

In het kader van: “Hoe blijf ik jong?!”, zat ik afgelopen week druk te rijgen. Vorige week kreeg ik een workshop sieraden maken en in de eerste instantie had ik geen zin. Vriendinnen wilden het graag leren en ik deed gewoon mee. En toch is er dan een momentje dat je het best leuk vindt. Het ene juweeltje na het andere kwam uit mijn vingers. Toen Angie wegens vakantie hier een paar dagen was, hebben we samen nog even doorgepakt. Mijn moeder schoof aan en terwijl de heren schaatsen keken regen wij en regen wij…..

Nu is de boel opgeruimd en ik geef je op een briefje dat het wel weer even duurt voor ik de spulletjes weer tevoorschijn tover. Ik ken mezelf;)

Als je deze blog vandaag weer kan plaatsen terwijl je hem in maart 2008 schreef is er wel iets mis met je doorzettingsvermogen of wilskracht:s

Ik ben vast niet de eerste en de laatste die over sport schrijft. Ik heb helemaal niets met sport maar samenlevend met een sportliefhebber moet je een beetje inleveren. Je raadt het al. De komende tijd kan ik mee kijken naar wedstrijden, samenvattingen en teletekst-updates. Niets moet natuurlijk, en ik kan ook iets anders gaan doen. Toch is het heel gek, als de tv aanstaat kan ik het nog wel enigzins interessant vinden. Ik zeg dat niet hardop, maar zijn aandacht is zo op het scherm gericht dat hij niet eens merkt of ik wel kijk of niet.

Mijn allereerste ruzie tussen een vriendje en ondergetekende ging over voetbal. Ik geloof dat mijn puberhormonen nog niet wisten wat geven en nemen was. Mijn moeder zei tegen vriendje dat hij rustig voetbal mocht kijken, ik was het daar niet mee eens. Hij was bij mij en dan moet ik ook zijn onverdeelde aandacht hebben natuurlijk. Wat ik niet voorzien had was de breekbaarheid van een prille liefde. Hij ging boos naar huis om voetbal te kijken, mij achterlatend met een boos gezicht en een donderwolkje boven m’n hoofd. “Wat dacht hij wel niet!” Maarre……dat duurde wel drie dagen. Ik vroeg mijn moeder toch maar even hoe zoiets werkt. Moet je toegeven, bellen, boos blijven? Natuurlijk moest ik toegeven en bellen van mams, ik was onuitstaanbaar geweest en wel van plan nog een tijdje bij hem te blijven, dus…..! Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en gebeld. Zijn moeder bleek ook al gezegd te hebben dat dit niet iets is om boos om te blijven en zo kon hij voor de eerste keer 1-0 noteren in de battle.  

Ik geloof dat ik sindsdien wel een beetje geschrokken ben en het lesje geven en nemen goed in me op heb genomen. In de loop van de jaren heb ik geleerd niet te mokken als partner graag sport wil kijken en ik niet. En hoe ouder je wordt, hoe makkelijker het is, je gunt het hem ook nog en schenkt zelfs een biertje in.

Dus…..de komende tijd kijk ik stiekum mee of ik ga iets anders doen. Een biertje inschenken bijvoorbeeld;)

Er is een nieuwe link geplaats onder “links van camperaars”. De reden dat ik dit even onder de aandacht breng is dat er via die site volgend jaar een camperreis naar Rusland georganiseerd wordt.

Groet, camperchick

Ken je dat? Ik hoop het wel trouwens. Je zit ’s avonds lekker op de bank en door iets wordt je getriggert, je wilt morgen veel gaan doen. Vroeg op, even boodschappen doen, daarna mooi op tijd beginnen aan….vervolgens kun je dan ‘dat’ nog doen en als je snel bent heb je ook nog tijd om ‘dat’ te doen. Een heerlijk gevoel van controle sluipt je lichaam binnen en je hebt bijna zin in morgen.

De volgende dag gaat de wekker, je geeft hem een ram en het boodschappen doen is ineens niet zo belangrijk. Belangrijker zijn de 9-minutenvakjes die je elke keer cadeau krijgt als je de wekker weer een hens geeft. Na een paar keer besluit je op te staan maar het is te laat om nog weg te gaan. Je gaat even wakker worden achter de pc en verrek, wat gaat de tijd snel. Dat ene kan nu niet meer, er is nog net tijd voor het andere. De ene keer lukt het je om dat andere aan te pakken waardoor je gevoel van nutteloos zijn even verdwijnt. Een andere dag is zelfs dat niet meer gelukt en voel je jezelf hopeloos. Er moet nog zoveel gebeuren en de dag was zo voorbij!

Van die dagen heb ik soms……

Ben je geïntereseerd in films? De link “naar de film” is bijgewerkt. Ga naar ‘blogland’> ‘naar de film’ of klik meteen hier!

Melody bedankt voor deze nominatie! Ik vind het altijd lastig, maar zoals jij vaak zegt: “het is leuk als je er een krijgt!” En weet je? Dat is waar!

En dan nu, ratattttaaaaaaaataaataaaaaaaaaaah…

 De zeven facts over Kaatje!

1. Of ik praat helemaal niet, of ik praat een uur in een kwartier!  

2. Ik ben heel netjes, schoon en secuur. Toch ben ik een van de weinigen die dat niet voor elkaar heeft zonder er meteen last van te hebben! Huh?! Ja, echt!

3. Ik begrijp alles en iedereen en geloof mij, dat is geen zegen maar vaker een last.

4. Ik hou van koken maar doe dat niet meer in m’n eigen huis sinds het mijn dagelijkse werk is. (Oké, bij hoge uitzondering wel.)

5. Ik ben verslaafd aan mijn weblog maar ben hier minder vaak dan je zou verwachten.

6. Ik ben ook verslaafd aan roken trouwens, iets wat je tegenwoordig liever niet hardop zegt, maar het is een fact.

7. Ik hou ontzettend veel van Ro en daarnaast mijn familie en vriendinnen. Ook kan ik geen dag zonder Barto en Shooter, mijn honden. En één dag zonder Tima en Kjoetie, mijn katten, gaat nog net…..

Ik denk dat ik nog veel meer facts op kan noemen, maar teveel zelfkennis en onthullingen is iets waar je later spijt van kan krijgen;)    

En dan nu…………de nominaties!

Ik ben een spelbreker met drie keuzes;( Reden: Een aantal zijn al genomineerd, een aantal vinden awards niet leuk en een aantal zijn al genomineerd geweest.

GioDio

Aline

Laura  *HIER kunnen jullie de award kopiëren en plakken voor je eigen formaat!

En in mijn leeslijst vind je vast nog een aantal juweeltjes!

Filed under: kaatjesding | Comments (7)